Разьдзéл 1.

1. Пачатак Эвáнгельля Ісуса Хрыста, Сына Божага.
2. Як напíсана ў прарокаў: вось я пасылаю Ангела Майго перад абліччам Тваім, які пракладзé дарогу Тваю перад Табою (Малах. 3, 1).
3. Голас гукáючага ў пустыні: гатуйце дарогу Госпаду, простымі рабéце сьцéжкі Яго (Ісая 40, 3).
4. Зьявіўся Іоан, хрысьцячы ў пустыні і абвяшчаючы накутнае хрышчэньне дзеля адпушчэньня грахоў.
5. í выходзілі да Яго ўся старана Юдэйская і Ерузалімцы, і хрысьціліся ад Яго ў рацэ íордане, спавядáючыся з грахоў сваіх.
6. I быў íоан адзéты ў вярблюдавы волас і ў скураны пояс на наясьніцы сваёй, і éў саранчу ды дзікі мёд.
7. I прапавéдываў кáжучы: ідзé за мною Дужэйшы за мянé, у Якога я ня варт, нахіліўшыся, разьвязаць рамéнь абуцьця Яго.
8. Я хрысьціў вас вадою, а Ён будзе хрысьціць вас Духам Сьвятым.
9. I сталася ў тыя дні, прыйшоў íсус з Назарэту Галілéйскаго і хрысьціўся ад Іоана ў Іордане.
10. I, як выходзіў із вады, тут жа ўглéдзіў Іоан расчыняючыся нéба й Духа, як галубá, зыхóдзячы на Яго.
11. I голас быў з нéба: Ты Сын Мой улюблены, Якому спагадаю.
12. I зараз Дух павёў Яго ў пустыню.
13. I быў Ён там у пустыні сорак дзён спакушáны адшатана, і быў з зьвярамі, і Ангелы служылі Яму.
14. Пасьля-ж таго, як Іоап быў выданы, прыйшоў Ісус у Галілéю, прапавéдуючы Эвангельле царства Божага
15. і кажучы, што споўніўся час і наблíзілася царства Божае: пакайцеся і вéрце ў Эвангельле.
16. Праходзячы-ж ля мора Галілéйскага, углéдзіў Сымона і Андрэя, брата ягонага, як закідалі сéці ў мора, бо яны былі рыбаловы.
17. I сказаў ім Ісус: ідзéце за Мною, і Я зроблю вас лаўцáмі людзéй.
18. I яны той жа час пакінулі сваé сéці і пайшлі за Ісусам.
19. I, адыйшоўшы адтуль недалёка, Ён углéдзіў Якава Завядзéявага і Яна, брата ягонага, таксама ў чаўнé, прáвючы сéці.
20. I тут жа клікнуў іх. I яны, пакінуўшы бацьку свайго Завядзéя ў чаўнé з работнікамі, пайшлі за Ім.
21. I прыходзяць у Канэрнаум, і, неадкладáючы, у суботу ўвайшоў Ён у школу і навучаў.
22. I дзівіліся з Яго навукі, бо, навучаючы іх, быў як той, хто мáе ўладу, а нé як кніжнікі.
23. I быў у школе іхняй чалавéк, якім заўладаў дух нячысты, і закрычэў:
24. Пакінь! што Табé да нас, Ісус Назарэйскі? Ты прыйшоў згубіць нас! Вéдаю цябé, хто ты, Сьвяты Божы!
25. Але Ісус пагразіў яму, кажучы: маўчы і выйдзі з яго.
26. Тады нячысты дух, устросшы яго і загаласіўпíы моцным голасам, выйшаў з яго.
27. I ўсé спужаліся і пыталіся адзін у аднаго: штó гэта? штó гэта за новая навука, што сваёй уладай і дýхам нячыстым загáдвае, і яны слýхаюцца Яго?
28. I хутка разыйшлася аб Ім чутка па ўсіх ваколіцах Галілéі.
29. Выйшаўшы ўраз жа із школы, прыйшлі ў дом Сымона і Андрэя, з Якавам і Іоанам.
30. Цéшча-ж Сымонавая ляжала ў гарачцы; і зараз кажуць Яму аб ёй.
31. Падыйшоўшы, Ён падняў яé, узяўшы за руку, і гарачка пакінула яé, і яна пачала служыць ім.
32. Калі-ж настаў вéчар, як зайшло сонца, прыносілі да Яго ўсіх нядужых і апанаваных злым духам.
33. I ўсё мéста сабралос-я перад дзьвярыма.
34. I Ён аздаравіў многіх, цярпéўшых ад розных хворасьцяў, і выгнаў духаў; і не пазваляў злым духам гаварыць, што яны назналі Яго.
35. А нарáніцы, устаўшы дужа рана, выйшаў і пайшоў у пустыннае мéсца і там маліўся.
36. Сымон і быўшыя з імі пайшлі за Ім;
37. і, знайшоўшы Яго, кажуць Яму: ўсé шукаюць Цябé.
38. Ён кажа ім: пойдзем у бліжэйшыя селы і мéсты, каб Мнé й там навучаць, бо-ж Я дзеля таго прыйшоў.
39. I Ён навучаў у школах іхніх скрозь па ўсёй Галілéі і выганяў злых духаў.
40. Прыходзіць да Яго пракажóны, мóлючы Яго і пáдаючы перад Ім на калéні, дый кажа Яму: калі хочаш, можаш мянé ачысьціць.
41. Ісус жа, зьлітаваўшыся над ім, працягнуў руку, даткнуўся да яго і сказаў яму: хачу, будзь чысты!
42. I, як толькі Ён сказаў гэта, пракáза тут жа зыйшла з яго, і ён ачысьціўся.
43. 43. І, грозна глянуўшы на яго, зараз жа адаслаў яго
44. і сказаў яму: глядзі, нікому нічога не кажы, але пайдзі пакажыся сьвяшчэньніку і ахвяруй за ачышчэньне тваё, што загадаў Майсéй, дзеля сьвéдчаньня ім.
45. А ён, выйшаўшы, пачаў многа гаварыць і шырыць кругом вéстку, дзеля чаго Ісус ня мог ужо ўвайсьці адкрыта ў мéста, але быў вонках, у мясцóх пустынных. I прыходзілі да Яго зусюль.

Разьдзéл 2.

1. Праз колькі дзён ізноў нрыйшоў Ён у Капэрнаум, і разыйшлося, што Ён у доме.
2. Зараз сабралося гэтулькі народу, што ўжо і ля дзьвéраў ня было мéсца; і Ён гаварыў ім слова.

3. І прыйшлі да Яго з спараліжавáным, якога нéсьлі чацьвёра;
4. і, ня маючы магчымасьці прыйсьці да Яго цераз народ, раскрылі страхý дому, дзé Ён быў, і, зрóбіўшы дзіру, спусьцілі ,пасьцéль, на якой ляжаў спараліжавáны.
5. Ісус, бáчучы вéру іх, кажа наралітыку: дзіця, даруюцца табé грахí тваі.
6. Тут жа сядзéлі некаторыя з кніжнікаў і разважалі ў сэрцах сваіх:
7. што гэта Ён гэтак блюзьніць? Хто можа дараваць грахі, апрача аднаго Бога?
8. Ісус, ураз жа давéдаўшыся духам Сваім, што яны гэтак думаюць сабé, сказаў Ім: на што гэтак думаеце ў сэрцах вашых?
9. Што лягчэй? ці сказаць паралітыку: даруюцца табé грахí? ці сказаць: устань, вазьмі ложак свой і хадзі?
10. Але, каб вы вéдалі, што Сын Чалавéчы мáе ўладу на зямлі дараваць грахі, — кажа паралітыку:
11. Табé кажу: устáнь, вазьмі ложак твой ды йдзі ў дом твой.
12. Той ураз жа ўстаў і, узяўшы ложак, выйшаў перад усімі, так што ўсé дзівіліся і славілі Бога, кажучы: ніколі нічога такога мы ня бачылі.
13. I выйшаў Ісус ізноў да мора; і ўвéсь народ пайшоў да Яго, і Ён навучаў іх.
14. Праходзячы, углéдзіў Ён Лéвія Алфéявага, сядзючíá на мытніцы, і кажа яму: ідзі за Мною. I той, устаўшы, пайшоў за Ім.
15. I стáлася, калі Ісус сядзéў за сталом у доме ягоным, пасядáлі з Ім і вучнямі Яго шмат мытнікаў ды грэшнікаў, бо было іх многа, і яны йшлі за Ім.
16. Кніжнікі й фарысэі, углéдзіўшы, што Ён éсьць з мытнікамі ды грэшнікамі, кажуць вучням Яго: як гэта Ёнéсьцьі пéць з мытнікамі ды грэшнікамі?
17. Пачуўшы гэтае, Ісус кажа ім: нé здарóвым трэба лéкара, але хворым. Я прыйшоў клікаць нé сьвятых, але грэшнікаў да пакуты.
18. А вучні Іоанавы і фарысэйскія пасьцілі, і прыходзяць да Яго ды кажуць: чаму вучні Іоанавы ды фарысэйскія посьцяць, а Тваі вучні ня посьцяць?
19. I сказаў ім Ісус: ці могуць пасьцíць сыны вясéльля, калі з імі жаніх? Пакуль маюць сярод сябé жаніхá, ня могуць пасьцíць.
20. Але прыйдуць дні, калі вóзьмуць ад іх жаніхá, і тады будуць пасьцíць у тыя дні.
21. I ніхто не прышывае лáпінкі з новай тканіны да старое адзéжыны, бо новая лáпінка адарвéцца ад старóга, і дзірá будзе яшчэ бóлыыая.
22. I ніхто не налівае новага віна ў старыя мяхí, бо новае віно прарвé мяхí, і віно выцяча, ды мяхí прападуць; але віно новае трэба ўліваць у новыя мяхí.
23. I давялóся перахóдзіць Яму ў суботу цéраз засéвы; і пачалі вучні Ягоныя дарогаю рваць калóсьсе.
24. Фарысэі сказалі Яму: глядзі, чаму яны робяць у суботу тое, чаго ня сьлéд рабіць?
25. Ён сказаў ім: няўжо-ж вы ніколі ня чьггалі, што зрабіў Давід, калі мéў патрэбу й галадáў сам ды быўшыя з ім?
26. Як увайшоў ён у дом Божы за архірэя Авіафáра ды éў хлябы ахвярныя, якіх ня можна было éсьці нікому, апрача сьвяшчэньнікаў, і даў і тым, што былі з ім.
27. I сказаў ім: субота для чалавéка, але нé чалавéк для суботы;
28. вось чаму Сын Чалавéчы ёсьць гаспадар і над суботай.

Разьдзéл 3.

1. I прыйшоў ізноў у школу; і быў тáм чалавéк, які мéў сухую руку.
2. I сачылі за Ім, ці не аздаровіць яго ў суботу, каб абвінаваціць Яго.
3. I кáжа да сухарукага чалавéка: стань пасярэдзіне.
4. I кажа да іх: Ці налéжыць рабíць у суботу добрае, ці рабіць благое?Жыцьцё ратавáць, ці загубіць? Яны маўчалі.
5. I, глянуўшы на іх з гнéвам, тýжачы аб жóрсткасьці сэрцаў іхніх, кажа таму чалавéку: працягнí руку тваю. Ён працягнуў, і зрабíлася рука ягоная здаровая, як і другая.
6. Фарысэі, выйшаўшы, зараз жа склікалі з Ірадзіянамі раду аб Ім, каб загубіць Яго.
7. Але Ісус з вучнямі Сваімі адыйшоўся да мора, і за Ім пайшло множства народу з Галілéі, Юдэі,
8. Ерузаліму, Ідумэі і з-за Іордану; дый з ваколіц Тыру й Сідону вялікай грамадой, пачуўшы, што Ён рабіў, ішлі да Яго.
9. I сказаў вýчням Сваім, каб для Яго быў прыгатавáны чóвен, з увагі на мнóжства народу, каб ня цíснуліся да Яго.
10. Бо многіх Ён аздаравíў, дык хворыя цíснуліся да Яго, каб дакранýцца да Яго.
11. I дýхі нячыстыя, бáчучы Яго, пáдалі перад Ім ды крычэлі, кажучы: Ты Сын Бом<ы!
12. Але Ён крэпка пагразіў ім, каб не выяўлялі Яго.
13. I ўзыходзе на гарý і кліча да Сябé, каго Сам хацéў; і прыйшлі да Яго.
14. I выбраў з іх двапаццацéх, каб з Ім былі, і каб пасылаць іх прапавéдываць,
15. ды каб мéлі ўладу аздараўляць ад хвóрасыдяў і выганяць дэманаў;
16. і даў Сымону імя Пётр;
17. і Якава Завядзéявага і Іоана брата Якава, ім даў імéньні Боанэргéс, што значыць — сыны громавы,
18. і Андрэя, і Піліпа, і Баўтрамéя, і Мацьвéя, і Хамý, і Якава Алфéявага, і Фадзéя, і Сымона Кáнаніта,
19. ды Юду Іскарыёта, які й прадаў Яго.
20. I прыходзяць у дом: і ізноў зыхóдзіцца народ, тяк што ім немагчыма было і хлéба наéсьці.
21. I, дачуўшыся, родныя Яго пайшлі ўзяць Яго, бо апавядáлі, быццам Ёнля пры розуме.
22. А кніжнікі, што прыйшлі з Ерузаліму, íсíварылі, што Ён мáе ў Сабé вэльзэвýла ды што выганяе дэманаў імем іхняга князя.
23. I, клікнуўшы іх, гаварыў ім прыпóвесьцямі: як можа шатаншатана выганяць?
24. Калі царства разьдзéліцца само ў сабé, ня можа ўстаяць царства тое;
25. і калі дом разьдзéліцца сам у сабé, ня можа ўстаяць дом той;
26. і калі шатан падняўся на самога сябé ды разьдзяліўся, ня можа ўстаяць, але канéц яму.
27. Ніхто, увайшоўшы ў дом дужóга, ня можа абрабаваць дабрá ягонага, пакуль ня зьвйжа дужóга, і тады абрабуе дом ягоны.
28. Занраўды кажу вам: будуць даравáны сынóм чалавéчым усé грахí і хулы, якімі-б яны ні хулíлі;
29. але хто будзе хулíць Духа Сьвятога, таму ня будзе даравáна ніколі, але падлягáе вéчнаму асуджэньню.
30. Бо казалі: у Ім нячысты дух.
31. I прыйшлі браты і маці Яго і, стóячы вóнках, паслалі да Яго клікаць Яго.
32. I сядзéў каля Яго народ. I сказалі Яму: вось маці твая і браты тваі на падвóрку пытаюць Цябé.
33. I сказаў ім, мовячы: хто маці Мая ці браты Маé?
34. I, глянуўшы наўкола на сядзéўшых ля Яго, кажа: вось маці Мая і браты Маé;
35. бо хто выпаўняцімець волю Божую, той Мнé і брат, і сястра, і маці.

Разьдзéл 4.

1. I ізноў пачаў навучаць над морам; і сабралося да Яго такое множства народу, што Ён увайшоў у човен і сядзéў у моры, а ўвéсь народ быў на зямлі ля мора.
2. I навучаў іх шмат прыпóвесьцямі, і ў навуцы сваёй гаварыў ім:
3. Слухайце: вось выйшаў сéйбіт сéяць.
4. I сталася, як сéяў, што іншае ўпала пры дарозе, і наляцéлі птушкі нябéсныя ды падзёўбалі тое;
5. іншае ўпала на камéнны грунт, дзé мала было зямлі, і хутка ýзыйшло, бо зямля была няглыбокая;
6. калі-ж узыйшло сонца, завя́ла ды, ня мáючы караня, засохла.
7. Іншае ўпала між шыпшыньнікам, і шыпшыньнік вырас і заглушыў яго, і яно не дало плёну;
8. іншае ўпала на добрую зямлю і дало плён, што ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла іншае трыццаць, іншае шэсьцьдзесят, іншае сто.
9. I сказаў ім: хто мáе вушы чуць, няхай чуе.
10. Калі-ж Ён быў Сам, акружаўшыя Яго разам з дванаццацьма спыталіся ў Яго аб прыпóвесьці.
11. I сказаў ім: вам дáдзена вéдаць тайны царства Божага, а тым вонках усё стаéцца ў прыповесьцях,
12. каб, глéдзячы вачыма, глядзéлі й ня бачылі; слýхаючы, чулі й не разумéлі; каб не навярнуліся, ды каб ня былі даравáны ім грахі іхнія.
13. I кажа ім: не разумéеце гэтае прыпóвесьці? Як жа вам зразумéць усé прыпóвесьці?
14. Сéйбіт слова сéе.
15. Вось жа тыя, што ля дарогі, дзé сéецца слова, як толькі пачуюць яго, дык ураз жа шатан й вырывае слова, пасéянае ў сэрцах іх.
16. Таксама й тыя, што пасéяны на камянíстым мéсцы, якія, лéдзь пачуюць слова, зараз з рáдасьцю прыймаюцьяго,
17. ды ня маюць у сабé караня, дык дачэсныя: як толькі прыйдзе ýціск ці перасьлéдаваньне за слова, зараз спакушáюцца.
18. I тыя, што ў шыпшыньніку пасéяны, гэта тыя, што чуюць слова,
19. але ў якіх турботы гэтага вéку, прынáда багацьця ды іншыя пажаданьні, увахóдзячы ў іх, глýшаць слова, і яно стаéцца бясплодным.
20. I што пасéяна на добрай зямлі, гэта тыя, якія слýхаюць слова і прыймаюць яго і даюць плéн: адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзесят, іншы ў сто разоў.
21. I сказаў Ім: ці на тое прыносіцца сьвятлó, каб паставіць яго пад пасýдзіну ці пад ложак, а не на тое, каб паставіць яго на сьвéтачу?
22. Бо няма нічога тайнага, каб не зрабілася яўным: бо ня сталася дзеля ўкрываньня, а каб выявілася.
23. Калі хто мáе вушы чуць, няхай чуе.
24. I сказаў ім: заўважáйце, што чуеце: якою мéраю мéраеце, гэткаю й вам адмéрана будзе і дададзена будзе вам, што слухаеце.
25. Бо хто мáе, таму будзе дáдзена, а хто ня мáе, у таго адымецца й тое, што мáе.
26. I сказаў: гэтак ёсьць царства Божае, як калі чалавéк кíдае зéрне ў зямлю,
27. і сьпіць, і ўстаé ўначы і ўдзéнь, і насéньне ўзыходзіць і расьцé, што ён ня вéдае;
28. бо зямля самá сабою родзіць сьпярша рунь, пасьля колас, пасьля зéрне ў коласе.
29. Калі-ж дасьпявáе плён, ураз жа шлéць сéрп, бо надыйшло жнівó.
30. I сказаў: да чаго падобна царства Божае? Ці якою прыпóвесьцю выкажам яго?
31. Яно як зéрне гарчычнае, якое, калі сéецца ў зямлю, дык ёсьць мéншае за ўсé зярнаты на зямлі,
32. а калі пасéяна, узыходзіць і робіцца бльшым за ўсс расьлíны і пускае такія вялікія галіны, што пад цéнем яго могуць хавáцца птáхі нябéсныя.
33. I многімі гэткімі прыпóвесьцямі казаў ім слова, колькі яны маглі слухаць;
34. бяз прыпóвесьці-ж нé гаварыў нічога, а вучням насамóце тлумачыў усё.
35. Увéчары таго-ж дня сказаў ім: пераплывéм на той бок.
36. I яны, адправіўшы народ, узялí Яго з сабою, як быў у чаўнé, бо з Ім былі і другія чаўны.
37. I ўзьнялася вялікая бýра; хвáлі білі ў чóвен так крэпка, што ўжо пачаў напаўняцца вадою.
38. А Ён спаў на кармé на падушцы. Яго будзяць ды кажуць да Яго: Вучыцель! Няўжо-ж Цябé ня рýпіць, што мы гінем?
39. I, падыймаючыся, забараніў вéтру і кажа да мора: змоўкні, пакінь! I вéцер заціх, і настала вялікая ціша.
40. I кажа ім: чаму вы гэткія палахлíвыя? як гэта ў вас нямá вéры?
41. І спалохаліся вялікім страхам ды гаварылі між сабою: Хто гэта, што й вéцер і мора слýхаюцца загаду Яго?

Разьдзéл 5.

1. I прыйшлі на той бок мора, у старану Гадарэнскую.
2. I, калі выйшаў Ён з чаўнá, зараз жа пераняў Яго чалавéк з магільніку, апанавáны нячыстым.
3. Ён мéў жыльлё ў магілах; і ніхто ня мог яго зьвязаць навет ланцугамі,
4. бо многа разоў скоўвалі яго путамі ды ланцугамі, але ён разрываў ланцугі і разьбіваў путы, і ніхто ня мéў сілы супакоіць яго;
5. заўсéды ўначы і ўдзéнь ён быў у гóрах ды ў магілах, крычучы і бючы сябé камéньмі.
6. Углéдзіўшы-ж Ісуса здалёку, прыбéг ды пакланіўся Яму
7. і, закрычэўшы моцным голасам, сказаў: што Табé да мянé, Ісус, Сын Бога Усявышпяга? Заклінаю Цябé Богам, ня муч мянé!
8. (Бо Ісус казаў яму: выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавéка).
9. I спытаўся ў яго: як імя тваé? I ён сказаў у адказ: легіён імя маё, бо нас многа.
10. I дужа прасіў Яго, каб не высылаў іх вон з стараны таé.
11. Пасьвіўся-ж там ля гары вялікі гурт сьвінéй.
12. I прасілі Яго ўсé дэманы: пашлі нас у сьвінéй, каб нам увайсьці ў іх.
13. Ісус ураз жа дазволіў ім. I нячыстыя духі, выйшаўшы, увайшлі ў сьвінéй, і кíнулася стáда з крýчы ў мора; было-ж каля дзьвёх тысячаў; і патанулі ў моры.
14. А тыя, што пáсьвілі сьвінéй, пабéглі ды абвясьцілі ў мéсьце і па вéсках. I жыхары выйшлі паглядзéць, штó стáлася.
15. Прыходзяць да Ісуса ды бачаць, што апанаваны дэманамі, у якім быў іх легіён, сядзіць, адзéты, пры здаровым розуме; дык спалóхаліся.
16. I бачыўшыя расказалі ім, як стáлася з апанавáным дэманамі, ды аб сьвіньнях.
17. I пачалі прасіць Яго адыйсьці ад мéжау іхніх.
18. I, калі Ён увайшоў у чóвен, дык той, што быў апанаваны дэманамі, папрасіўся быць з Ім.
19. Але Ісус не дазволіў яму і кажа да яго: ідзі дамоў да сваіх ды раскажы ім, што зрабіў табé Госпад і як зьлітаваўся над табою.
20. I пайшоў ды пачаў апавядáць у Дзесяціградзьдзі, што зрабіў з ім Ісус. I ўсé дзівіліся.
21. Калі Ісус ізноў перабраўся ў чаўнé на другі бéраг, сабралося да Яго множства народу. I быў Ён ля мора.
22. I вось прыходзіць адзін із школьных старшын, на імя Яір, і, углéдзіўшы Яго, пáдае да ног Ягоных
23. і вéльмі просіць Яго, кáжучы: дачкá мая ўмірае: прыйдзі, палажы на яé рукі, каб яна паздаравéла і жыла.
24. I пайшоў з ім. I за Ім ішло шмат народу і ціснулІ Яго.
25. I нéйкая жанчына, якая цярпéла ад крывацéчы дванаццаць гадоў
26. ды шмат выцярпела ад многіх дахтароў і патраціла на іх усё, ня маючы ніякае палёгкі, ды йшчэ болып хворая,
27. пачуўшы пра Ісуса, падыйшла ззаду між народам і дакранýлася да вóпраткі Ягóнае,
28. бо казала: калі хоць да вопраткі Яго дакранýся, паздаравéю.
29. І зараз задзяржалася ў яé крывацéча, і пачулá яна ў цéле сваім, што паздаравéла ад хворасьці.
30. У той жа час Ісус, пачýўшы Сам у Сабé, што выйшла з Яго сіла, зьвярнуўся да народу і сказаў: хто дакранýўся да Маé адзéжы?
31. Вучні сказалі Яму: Ты бачыш, што народ тоўпіцца ля Цябé, і пытаешся: хто дакранýўся да Мянé?
32. Але Ён аглянуўся наўкола, каб бачыць тую, што зрабіла гэта.
33. Жанчына-ж, спалóхаўшыся і дрыжучы, бо вéдала, што з ёю сталася, падыйшла, упала перад Ім і сказала Яму ўсю праўду.
34. Ён жа сказаў ёй: дачкá! вéра твая збавіла цябé. Ідзі ў супакоі і будзь здарова ад хворасьці тваé.
35. Ён яшчэ гаварыў, калі прыходзяць ад школьнага старшыні ды кажуць: дачкá твая памёрла; на што яшчэ турбýеш вучыцеля?
36. Але Ісус, ураз пачуўшы гавóраныя слóвы, кажа да старшыні школы: ня бойся, толькі вéр!
37. I не дазволіў нікому йсьці за Сабою, апрачá Пятрá, Якава і Іоана, брата Якавага.
38. Прыходзіць у дом старшыні школы і бачыць трывогу, плач ды лямант вялікі.
39. I, увайшóўшы, кажа ім: чаго трывóжыцеся ды плáчаце? Дзяўчáна ня ўмéрла, але сьпіць.
40. I сьмяяліся з Яго. Але Ён, выслаўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацькоў дзяўчыны і быўшых з Ім ды ўваходзіць туды, дзé ляжала дзяўчына.
41. I, узяўшы дзяўчыну за руку, кажа да яé: Таліта, кумі! што значыць: дзяўчына, табé кажу, устáнь!
42. I ўраз жа ўстала дзяўчына і пачала хадзіць; а было ёй дванаццаць гадоў. I здумéліся ад дзіва вялікага.
43. I Ён цьвёрда прыказаў ім, каб ніхто аб гэтым ня вéдаў; і сказаў даць ёй éсьці.

Разьдзéл 6.

1. I выйшаў адтуль і прыйшоў у сваю бáцькаўшчыну; і за Ім ішлі вучні Ягоныя.
2. I, калі настала субота, пачаў вучыць у школе; і многія, чуючы, з задзіўлéньнем гаварылі: адкуль у Яго гэтае? I што за мудрасьць дáдзена Яму, што і гэткія цуды чыняцца рукамі Яго?
3. Ці-ж гэта ня цéсьля, сын Марыі, брат Якава, Есіі, Юды і Сымона? Ці-ж гэта ня сёстры Ягоныя, што пасярод нас? í сумляваліся ў Ім.
4. Ісус жа сказаў ім: ня бывае прарок без пашáны, хіба толькі ў сваёй бáцькаўшчыне і ў родных і ў доме сваім.
5. I ня мог там учыніць ніякага цуду, толькі некаторых хворых, усклáўшы рукі на іх, аздаравíў.
6. I дзівіўся з недавéрства іх. I хадзіў па вакалíчных сéлах, навучáючы.
7. í наклікаў тых дванаццацёх і пачаў іх слаць па двое і даў ім уладу над нячыстымі дýхамі.
8. I сказаў ім нічога ня браць у дарогу, апрача аднаго кія: ні торбы, ні хлéба, ні мéдзі ў поясе,
9. адно абувацца ў пасталы і не апранацца ў дзьвé вопраткі.
10. I сказаўім: калідзéўвойдзеце ў дом, аставáйцеся ў ім, дакуль ня выйдзеце стуль;
11. і калі хто ня прыме вас і ня будзе слухаць вас, выходзячы адтуль, абтрасéце пыл з ног вашых на сьвядоцтва ім. Запраўды кажу вам: лягчэй будзе Садому й Гаморы ў дзéнь судá, чымся мéсту гэнаму.
12. I, пайшоўшы, прапавéдывалі, каб кáяліся;
13. і выганялі многа дэманаў і многіх хворых мáзалі аліваю і лячылі.
14. I дачуўся цар Ірад (бо імя Ягонае сталася вéдама) і сказаў: гэта Іоан Хрысьціцель уваскрос, і дзеля гэтага цуды праз Яго дзéюцца.
15. Другія гаварылі: гэта Ільля; а іншыя казалі: гэта прарок, ці адзін із прарокаў.
16. Ірад жа, пачуўшы, сказаў: гэта Іоан, якому я сьцяў галаву; ён паўстаў із мёртвых.
17. Бо гэты Ірад, паслаўшы, схапіў быў Іоана і зьвязаў Яго ў вязьніцы за Ірадзіяду, жанý брата свайго Піліпа, што ўзяў яé за жонку.
18. Бо Іоан сказаў Іраду: ня гожа табé мéць жонку брата твайго.
19. Ірадзіяда, злуючы на яго, жадала забіць яго, ды не магла,
20. бо Ірад баяўся Іоана, вéдаючы яго, як чалавéка справядлівага ды сьвятога, і сьцярог яго; дый шмат рабіў, слýхаючыся яго, і слухаў яго з ахвотай.
21. I, як надáрыўся дзéнь, калі Ірад, з прычыны сваіх урадзін, справіў банкéт сваім вяльможам, ваяводам ды іншым людзям Галілéі,
22. дык дачкá Ірэдзіяды ўвайшла і танцавала й дагадзіла Іраду і банкетавáўшым з ім. I сказаў цар дзяўчыне: прасі ў мянé, чаго хочаш, і дам табé,
23. I прысягнуў ёй: чаго па просіш у мянé, дам табé, хоць бы палову царства майго.
24. Яна выйшла і спыталася ў маткі сваёй: чаго прасіць? Тая адказала: галаву Іоана Хрысьціцеля.
25. I ўраз жа, вярнуўпіыся борзда да царá, папрасіла, кáжучы: хачу, каб ты даў мнé цяпéр жа на місе галаву Іоана Хрысьціцеля.
26. Цар, хоць і зажурыўшыся, але дзеля прысягі і тых, што банкетавáлі з ім, не схацéў ёй адмовіць.
27. I цар, ураз жа паслаўшы кáта, загадáў прынéсьці галаву ягоную.
28. Той, пайшоўшы, сьцяў яго ў вязьніцы і прынёс галаву ягоную на місе і аддаў яé дзяўчыне, а дзяўчына аддала яé матцы сваéй.
29. I, дачуўшыся, вучні яго прыйшлі і ўзялі цéла ягонае ды палажылі яго ў магілу.
30. I сабраліся апосталы да Ісуса і расказалі Яму ўсё, і што зрабілі і чаго навучалі.
31. I сказаў ім: пайдзéце адны ў пустыннае мéсца ды крыху супачьшьце. Бо так многа было, што прыхóдзілі й адыхóдзілі, дый éсьці ім было нéкалі.
32. I паплылі ў пустыннае мéсца ў чаўнé адны.
33. Народ углéдзіў іх éдучы, і многія пазналі; і бéглі туды пéша з усіх мéстаў і апярэдзілі іх дый зыйшліся да Яго.
34. Ісус, выйшаўшы, углéдзіў множства народу ды пашкадавáў іх, бо яны былі, як авéчкі бяз пáстыра; і пачаў навучаць іх многа.
35. I, як прайшло шмат часу, вучні Яго прыйшлі да Яго ды кажуць: мéсца тут пустыннае, а час ужо позны.
36. Пусьці іх, каб, пайшоўшы ў вакалíчныя вёскі й сёлы, купілі сабé хлéба, бо ня маюць чаго éсьці.
37. Ён жа адказваючы сказаў ім: вы дайце ім éсьці. I сказалі Яму: хіба нам пайсьці купіць хлéба дынараў на дзьвесьце й даць ім éсьці?
38. Але Ён спытаўся ў іх: колькі ў вас хлябоў? Пайдзéце й паглядзéце. Яны, давéдаўшыся, сказалі: пяць хлябоў і дзьвé рыбы.
39. Тады загадаў ім рассадзіць усіх гурткамі на зялёнай травé.
40. I пасéлі радамі па сто ды па пяцьдзесят.
41. I, узяўшы пяць хлябоў і дзьвé рыбы, паўзіраўшыся на нéба, багаславíў і паламáў хлябы і даў вучням Сваім, каб яны раздалі ім; і дзьвé. рыбы падзяліў усім.
42. I éлі ўсé і наéліся.
43. I набралі кускоў хлéба дванаццаць поўных карабóў і астáткаў ад рыбы.
44. А было éўшых хлéб каля пяцёх тысячаў людзéй.
45. I зараз прымусіў вучняў сваіх увайсьці ў чóвен ды плыці напéрад на той бéраг да Віфсаіды, пакуль Ён распусьціць народ.
46. I, распусыдіўшы іх, найшоў на гару памаліцца.
47. I, як настаў вéчар, чóвен быў пасярэдзіне мора, а Ён адзін на зямлі.
48. I ўбачыў, як ім цяжка плыці, бо вéцер быў супраціўны; дык каля чацьвéртай старожы ўначы йдзé да іх, ступáючы па моры; і хацéў абмінуць іх.
49. Яны-ж, углéдзіўшы Яго ідучы па моры, падумалі, што гэта здань, ды загаласілі.
50. Бо ўсé бачылі Яго і спалохаліся. Дык ураз жа прамовіў да іх і сказаў ім: схамянéцеся: гэта Я, ня бойцеся!
51. I ўвайшоў да іх у човен; і вéцер заціх. I яны цераз мéру здумéліся ў сабé і дзівавáліся.
52. Бо яны не зразумéлі аб хлябох: бо сэрца іх было скамянéўшы.
53. I, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Генісарэцкую і прысталі да бéрагу.
54. I, як яны выйшлі з чаўнá, зáраз пазнаўшыя Яго
55. абéглі ўсю тую вакóліцу, і пачалі на ложках прынасіць нядужых туды, дзé, як чулі, быў Ён.
56. I, куды Ён ні прыходзіў у сёлы, у мéсты і ў вёскі, клалі хворых на плошчах і прасілі Яго, каб ім хоць да краю адзéжы Яго дакранýцца. I тыя, што дакранáліся да Яго, спасьліся.

Разьдзéл 7.

1. I сабраліся да Яго фарысэі й некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі з Ерузаліму;
2. і, убачыўшы некаторых з вучняў Яго, як éлі хлéб нячыстымі (гэта значыць няўмытымі) рукамі, карылі іх.
3. Бо фарысэі і ўсé Юдэі, трымáючыся накáзаў старшых, не ядуць не памыўшы чыста рук;
4. і з торгу, пакуль не памыюцца, не ядуць. Ёсьць і многае іншае, чаго яны, пераняўшы, трымаюцца: мыцьце чáраў, кубкаў, мéднага судзьдзя ды ўслонáў.
5. Пасьля пытаюцца ў Яго фарысэі ды кніжнікі: чаму вучні Тваі ня жывуць згодна з наказамі старшых, але нямытымі рукамі ядуць хлéб?
6. Ён жа, адкáзваючы, сказаў ім: добра прарочыў аб вас, крывадушных, Ісая, калі пісаў: людзі гэтыя гіаважаюць Мянé вýснамі, а сэрца іх далёка ад Мянé.
7. Але дармá пакланяюцца Мнé, навучаючы навук і зáпаведзяў чалавéчых (Ісая 29, 13).
8. Бо вы, пакідаючы прыказаньне Божае, трымаецеся наказу чалавéчага, мыцьця чáраў і кубкаў, ды робіце шмат іншага, падобнага да гэтага.
9. I сказаў ім: ці добра, што вы адкідаеце прыказаньне Божае абы спаўняць ваш «наказ?
10. Бо Майсéй сказаў: паважай айцá твайго і матку тааю: і хто зьневажáе айца ці матку, няхай сьмéрцяй памрэ (Выхад. 20, 12; 21, 16).
11. А вы кажаце: хто скажа айцу ці матцы: Корван, (гэта ёсьць — Дар), чым бы ад мянé карыстаўся,
12. таму дапускáеце ўжо нічога больш не рабіць для айцá свайго ці для маткі сваé,
13. адкідаючы слова Божае накáзам вашым, які вы пастанавілі; ды робіце шмат падобнага да гэтага.
14. I, паклікаўшы ўвéсь народ, кажа да іх: слухайце Мянé ўсé ды разумéйце.
15. Няма нічога, што, увахóдзячы ў чалавéка звонку, магло бы зрабіць яго нячыстым; але тое, што выходзіць ад яго, — гэта тое, што робіць нячыстым чалавéка;
16. калі хто мáе вушы чуць, няхай чуе.
17. I калі Ён увайшоў у дом ад народу, вучні Ягоныя спыталіся ў Яго аб прыпóвесьці.
18. I сказаў ім: няўжó-ж і вы гэткія няцямкія? Няўжо-ж не разумéеце, што нішто, увахóдзячы ў чалавéка звонку, ня можа яго зрабіць нячыстым,
19. бо ня ў сэрца ягонае ўваходзіць, але ў жывот, і выходзіць вон, ачышчаючы ўсякую éжу.
20. Дый сказаў: тое, што выходзе ад чалавéка, тое робіць яго нячыстым.
21. Бо з нутрá, з сэрца чалавéчага выходзяць благія думкі, распуста, блуд, душагубства,
22. крадзéжы, прагавíтасьць, злосьць,здрáда,бязглуздасьць, ліхое вока, хулá, пáха, дурнота.
23. Усё тое благое з нутрá выходзіць і робіць нячыстым чалавéка.
24. I, устаўшы, пайшоў адтуль на ўзьмéжкі Тырскія й Сідонскія; і, увайшоўшы ў дом, не хацéў, каб хто давéдаўся; ды ўтаіцца ня здóлеў,
25. бо жанчына, дачкá якое мéла ў сабé нячыстага духа, пачуўшы аб Ім, прыйшоўшы ўпала да ног Ягоных;
26. а жанчына тая была пагáнка, родам Сірафінікіянка; і прасіла ў Яго, каб выгнаў нячыстага духа з дачкí яé.
27. 2 Але Ісус сказаў ёй: дай пéрш насыціцца дзéцям, бо ня гожа ўзяць хлéб у дзяцéй і кінуць сабакам.
28. Яна ж адказала Яму і сказала: так, Госпадзе; але й сабакі пад сталом ядуць крошкі ад дзяцéй.
29. I сказаў ёй дзеля гэтага слова: ідзі! злы дух выйшаў з дачкí тваé.
30. I, прыйшоўшы ў свой дом, яна знайшла, што злы дух выйшаў, і дачкá ляжыць на ложку.
31. I, ізноў выйшаўшы з зямéль Тырскіх і Сідонскіх, пайшоў да мора Галілéйскага, пасярод Дзесяцігрáдзьдзя.
32. I прывялі да Яго глуханямóга ды прасілі Яго ўзлажыць на яго руку.
33. I, узяўшы яго ад народу, паклаў пальцы Сваé ў вушы яму і, плюнуўшы, дакранýўся да языка ягóнага;
34. і, глянуўшы ў нéба, уздыхнуў і сказаў яму: Эффафа! што знача: расчыніся!
35. I ўраз жа расчыніліся вушы ягоныя і разьвязаліся путы языка ягонага, і пачаў добра гаварыць.
36. I загадаў ім не казаць нікому. Але колькі ні забараняў ім, яны яшчэ шырэй апавядалі.
37. I тым балéй дзівіліся ды гаварылі: ўсё добра зрабіў: робіць і глухія каб чулі, і нямыя каб гаварылі.

Разьдзéл 8.

1. У тыя дні, як сабралося дужа многа народу і ня мéлі што éсьці, Ісус, клíкнуўшы вýчняў Сваіх, кажа ім:
2. Шкадá Мнé народу, што ўжо тры дні са Мною і ня мáе штó éсьці.
3. I, калі пушчу іх дамоў ня éўшы, аслабéюць у дарозе, бо некаторыя з іх прыйшлі здалёку.
4. I вучні Ягоныя адказалі Яму: скуль мог бы хто тут у пустыні накарміць іх хлéбам?
5. I спытаўся ў іх: колькі ў вас хлябоў? Яны сказалі: сéм.
6. Г сказаў народу сéсьці на зямлю; і, узяўшы сéм хлябоў ды падзйкаваўшы, паламаў і даў вучням Сваім, каб раздалі; і яны раздалі народу.
7. I мéлі яны нéкалькі рыбак; і, пабагаславіўшы, сказаў раздаць і тыя.
8. I éлі і насыціліся і набралі астаўшыхся кускоў сéм карабоў.
9. Еўшых жа было каля чатырох тысячаў. I распусьціў іх.
10. I, ураз увайшоўшы ў човен з вучнямі Сваімі, прыйшоў у мéжы Далмануфскія.
11. І выйшлі фарысэі ды пачалі з Ім спрачацца, дамагаючыся ад Яго знакóў з нéба, спакушáючы Яго.
12. I Ён ,уздыхнуўшы ў душы Сваёй, сказаў: на што род гэты дамагаецца знакóў? Запраўды кажý вам, ня будзе дáдзены знак роду гэтаму.
13. I, пакінуўшы іх, ізноў увайшоў у човен і паплыў на той бок.
14. I забыліся ўзяць хлéба, і ня мéлі з сабою ў чаўнé хлéба, апрача аднаго бóхана.
15. Ён загадаў ім: глядзіце, сьцеражыцеся кісьлі фарысэйскай і кісьлі Ірадавай.
16. I разважалі між сабою, кажучы: гэта што хлéба ня маем.
17. I, вéдаючы, Ісус кажа да іх: ці-ж яшчэ ня цйміце й не разумéеце? Ці йшчэ скамянéўшы мáецссэрца вашае?
18. Маючы вочы, ня бачыце? Маючы вушы, ня чуеце? дый не памятаеце?
19. Калі Я пяць хлябóў паламаў на пяць тысячаў, колькі поўных карабоў кускоў назьбіралі вы? Кажуць Яму: дванаццаць.
20. А калі сéм для чатырох тысячаў, колькі карабоў назьбіралі вы астаўшыхся кускоў? Сказалі: сéм.
21. I сказаў ім: як жа не разумéеце?
22. I прыходзе да Віфсаіды; і прыводзяць да Яго сьляпога ды просяць, каб дакранýцца да яго.
23. I, узяўшы сьляпога за руку, вывеў яго за сяло і, плюнуўшы яму на вочы, паклаў на яго рукі ды спытаўся, ці што бачыць?
24. I той, зірнуўшы, адказаў: бачу людзéй, што як дрэвы ходзяць.
25. Потым ізноў палажыў рукі на вочы яму ды зрабіў, каб бачыў. I паздаравéў ды стаў бачыць усё ясна.
26. I наслаў яго дамоў, сказаўшы: не захóдзь у сялó і не кажы нікому ў сялé.
27. I пайшоў Ісус з вучнямі Сваімі ў сёлы Кесáрыі Піліпавай. I дарогаю Ён пытаўся ў вучняў Сваіх, кажучы: за каго лічаць Мянé людзі?
28. Яны адказалі: за Іоана Хрысьціцеля; другія-ж за Ільлю, а іншыя — за аднаго з прарокаў.
29. Ён жа кажа ім: а вы за каго лічыце Мянé? I Пётр адказаў Яму, кажучы: Ты Хрыстос.
30. I загадаў ім, каб нікому не гаварылі аб Ім.
31. I пачаў навучаць іх, што трэба, каб Сын Чалавéчы многа выцярпеў, каб адцурáліся ад яго старшыны і архірэі і кніжнікі, ды каб быў забіты і цераз тры дні ўваскрóс.
32. I гаварыў аб гэтым адкрыта. I Пётр, адклікаўшы Яго, начаў карыць Яго.
33. А Ён, аглянýўшыся й бáчучы вучняў Сваіх, забараніў Пятру, сказаўшы: адыдзі ад Мянé, шатан, бо думаеш не аб Божым, але аб чалавéчым.
34. I, паклікаўшы народ з вучнямі Сваімі, сказаў ім: хто хочя ісьці за Мною, адракíся ад самога сябé і вазьмí крыж свой ды йдзі сьлéдам за Мною;
35. бо хто хоча душу сваю спасьцí, загýбіць яé; але хто загýбіць душу сваю за Мянé і Эвáнгельле, той спасé яé.
36. Бо штó за карысьць чалавéку, калі-б здабыў увéсь сьвéт, а душы сваёй шкоду ўчыніў бы?
37. Або штó дасьць чалавéк за душу сваю?
38. Бо хто пасарóміцца Мянé і Маіх слоў перед родам гэтым блудным ды грэшным, дык і Сын Чалавéчы пасарóміцца яго, як прыйдзе ў славе Айца Свайго з áнгеламі сьвятымі.

Разьдзéл 9.

1. I сказаў ім: запраўды кажу вам: ёсьць некаторыя сярод тых, што тут стаяць, якія ня íмуць сьмéрці, пакуль ня ўглéдзяць царства Божага, прыйшоўшага ў сіле.
2. I цераз шэсьць дзён бярэць Ісус Пятра, Якава і Іоана і вядзé на гару высокую асобна іх адных, і перамяніўся перад імі.
3. I адзéньне Яго зрабíлася бліскучым ды такім бéлым, як сьнéг, ды як бялілынчык на зямлі ня можа выбяліць.
4. I зьявіўся ім Ільля з Майсéем ды вялі гутарку з Ісусам.
5. I на гэта Пётр сказаў Ісусу: Равві! добра нам тут быць; дык зробім тры палаткі: Табé адну, Майсéю адну і Ільлі адну.
6. Бо ня вéдаў, што сказаць; бо яны перапалóхаліся.
7. I паўстала хмáра, закрыўшая іх, і з хмáры выйшаў голас, які казаў: гэты ёсьць Сын Мой улюблены, Яго слухайце.
8. I раптам, аглядзéўшыся наўкола, нікога больш ня ўбачылі, апрача аднаго Ісуса.
9. Калі-ж яны зыхóдзілі з гары, загадаў ім нікому не казаць, штó яны бáчылі, дакуль Сын Чалавéчы не ўваскрэсьне.
10. I захавалі гэтае слова, пытаючыся адзін у аднаго, што значыць: уваскрэснуць?
11. I спыталіся ў Яго, кажучы: кніжнікі гавораць, што пéрш мусіць прыйсьці Ільля?
12. Ён жа адказаў ім: Ільля, прыйшоўшы пéрш, наладзіць усé, як і напісана пра Сына Чалавéчага, каб шматперацярпéў і быў панíжаны.
13. Але кажý вам, што і Ільля прыйшоў, і ўчынілі з ім, што хацéлі, як напісана пра Яго.
14. I, прыйшоўшы да вучняў, углéдзіў многа народу ля іх, ды кніжнікаў, спрачаючыся з Імі.
15. I, ураз углéдзіўшы Яго, увесь народ здумéўся ды, прыбягаючы, вітаў Яго.
16. I спытаўся Ён у кніжнікаў: аб чым у вас спрэчка з імі?
17. I, адказваючы, адзін із народу сказаў: Вучыцелю! я прывёў да Цябé сына майго, які мáе нямóга духа:
18. дзé ні схопіць яго, кíдае яго на зямлю, і ён пéніцца й скрыгíча зубамі сваімі ды пруцянéе. I казаў я вучням Тваім, каб выгналі яго, і ня здóлелі.
19. Ён жа, адкáзваючы, гавора: о, род нявéрны! Дакуль буду з вамі? Дакуль буду цярпéць вас? Прывядзéце яго да Мянé!
20. I прывялі яго да Ісуса. I, убáчыўшы Яго, дух затрос ім, і ён упаў на зямлю ды валяўся, пускáючы пéну.
21. I спытаўся Ісус у бацькі ягонага: як даўно гэта зрабілася з ім? Той жа адказаў: з дзяцінства;
22. і шмат разоў дух кíдаў яго ў вагонь ды ў ваду, каб загубіць яго; але, калі што можаш, памажы нам, зьлітаваўшыся над намі.
23. Ісус сказаў яму: калі можаш вéрыць, усё магчыма для вéруючага.
24. I зараз, загаласіўшы, бацька хлопца сказаў праз сьлёзы: Госпадзе! памажы майму недавéрству!
25. Ісус жа, бачучы, што зьбягаецца народ, пагразіў духу нячыстаму, кажучы яму: дух нямы і глухí! Я прыкáзую табé: выйдзі з яго ды больш не ўваходзь у яго!
26. I, загаласíўшы ды крэпка затрóсшы ім, выйшаў; і зрабіўся, як няжывы, так што многія гаварылі, што памéр.
27. Але Ісус, узяўшы яго за руку, падняў яго, і éн устаў.
28. І, як увайшоў у дом, вучні Ягоныя пыталі ся ў Яго насамóце: чаму мы не маглі выгнаць яго?
29. I сказаў ім: гэты род ніяк ня можа выйсьці, адно толькі ад малітвы ды посту.
30. І, пайшоўшы стуль, праходзілі праз Галілéю, і Ён не хацéў, каб хто давéдаўся.
31. Бо навучаў Сваіх вучняў і гаварыў ім, што Сын Чалавéчы выданы будзе ў рукі людзéй, і забюць Яго, і забіты ўваскрэсьне на трэці дзéнь.
32. Але яны не разумéлі слоў, а спытацца ў Яго баяліся.
33. I прыйшоў у Капэрнаум; і, як быў у доме, спытаўся ў іх: аб чым дарогаю вы гутарылі між сабою?
34. Яны-ж маўчалі, бо дарогаю разважалі між сабою, хто большы.
35. I, сéўшы, паклікаў дванаццацёх і сказаў ім: калі хто хоча пéршым быці, будзь з усіх апошнім і для ўсіх слугою.
36. I, узяўшы дзіця, паставіў яго сярод іх ды, абняўшы яго, сказаў ім:
37. Хто прыйме адно з гэтых дзяцéй дзеля Мянé, той прыймáе Мянé, а хто Мянé прыйме, то не Мянé прыймáе, але Паслаўшага Мянé.
38. I адказаў Яму Іоан, мóвячы: Настаўнік! мы бачылі чалавéка, які Тваім імем выганяе дэманаў, а ня йдзéць за намі; дык забаранілі яму, бо ня йдзéць за намі.
39. Ісус жа сказаў: не забараняйце яму, бо няма такога, хто, учыніўшы цуд íмем Маім, мог бы хутка зьнявáжыць Мянé.
40. Бо хто ня проці вас, той за вас.
41. I хто напоіць вас каўшóм вады дзеля Мянé, затым, што вы Хрыстовыя, запраўды кажу вам: ня страціць нагарóды сваé.
42. I хто зьвядзé аднаго з малых гэтых, вéручых у Мянé, таму лéпей было-б, каб павéсілі яму кáмень ад жóрнаў на шыю ды кінулі яго ў мора.
43. I калі зводзіць цябé рука твая, адсякі яé: лéпей табé калéкаму ўвайсьці ў жыцьцё, чымся з дзьвюмá рукамі йсьці ў геéнну, у вагонь неўгасаючы,
44. дзé чэрв іх ня ўмірае, і агонь не ўгасае.
45. I калі нагá твая зводзіць цябé, адсякі яé; лéпей табé ўвайсьці ў жыцьцё кульгáючы, чымся з дзьвюмá нагамі быць укíненым у геéнну, у вагонь неўгасáючы,
46. дзé чарвяк іх ня ўмірае, ды агонь не ўгасае.
47. I калі вóка тваё зводзіць цябé, вырві яго: лéпей табé з адным вокам увайсьці ў царства Божае, чымся з дзьвюмá вачыма быць укíненым у геéнну вагнявую,
48. дзé чарвяк іх ня ўмірае, ды агонь не ўгасае.
49. Бо кожны агнём асоліцца, а ўсякая ахвяра соляй асоліцца.
50. Соль добрая; але, калі соль зробіцца несалóнай, чым яé паправіце? Мéйце ў сабé соль і мір мéйце між сабою.

Разьдзéл 10.

1. I згэтуль, устаўшы, прыходзіць у мéжы Юдэйскія за Іорданам. і зноў зьбіраецца да Яго народ, і па звычаю свайму Ён ізноў навучаў іх.
2. I, падыйшоўшы, фарысэі спыталіся, спакушáючы Яго: ці можна мужу кінуць жонку сваю?
3. Ён жа, адкáзваючы, сказаў ім: што запавéдаў вам Майсéй?
4. Яны-ж сказалі: Майсéй дазволіў пісаць разводны ліст і разлучацца.
5. I, адкáзваючы, Ісус сказаў: дзеля жóрсткасьці сэрца вашага напісаў ён вам гэтую зáпаведзь.
6. Бо на гіачатку тварэньня Бог стварыў іх мужчынай і жанчынай (Быт. 1, 27).
7. Дзеля гэтага пакіне чалавéк айца свайго ды матку
8. і прыгóрнецца да жонкі сваёй, і ў двох будуць адно цéла (Быт. 2, 24), дык іх ужо ня двое, але адно цéла.
9. Вось жа, што Бог злучыў, чалавéк няхай не разлучае.
10. А дома вучні Яго ізноў сныталіся аб тым жа.
11. I сказаў ім: хто пакіне жонку сваю ды ажэніцца з другою, той блудзіць з ёю;
12. і калі жонка разлýчыцца з мужам сваім ды выйдзе за другога, — блудзіць.
13. Прыносілі да Яго дзéтак, кáб Ён дакранýўся да іх: вучні-ж ня пускалі тых, што прыносілі.
14. Убачыўшы-ж гэтае, Ісус загнéваўся ды сказаў ім: дайце дзéткам ісьці да Мянé і не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць царства Божае.
15. Запраўды кажý вам: хто ня гірыйме царства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў Яго.
16. I, абняўшы іх, усклаў на іх рукі і багаславіў іх.
17. I, калі выходзіў у дарогý, падбéг нéхта, унаў перад Ім на калéні і спытаўся ў Яго: Настаўніку добры! што мнé рабіць, каб унасьлéдаваць жыцьцё вéчнае?
18. Ісус жа сказаў яму: што завéш Мянé добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
19. Вéдаеш зáпаведзі: ня блудзí; не забівáй: не крадзí; ня сьвéдчы крыва; ня крыўдзь; паважáй бацькоў тваіх. (Выхад 20, 12—17).
20. Той жа, адкáзваючы, сказаў Яму: Настаўнік, усяго гэтага пілнаваўся я змалку дзён сваіх.
21. Ісус жа, глянуўшы на яго, упадабаў яго і сказаў яму: аднаго табé не хапáе: пайдзі, усё, што мáеш, прадáй ды раздай убогім, і будзеш мéць скарб на нéбе; і прыходзь, ідзі за Мною. узяўшы крыж.
22. Той жа, зьбянтэжаны гэтым словам, адыйшоўся засмучóны, бо мéў вялікую маéмасьць.
23. I, паглядзéўшы наўкола, Ісус кажа вучням Сваім: як цяжка багатым увайсьці ў царства Божае.
24. Вучні здумéліся ад слоў Яго. Але Ісус ізноў сказаў ім у адказ: дзéці! як цяжка ўвайсьці ў царства Божае тым, хто ўскладае надзéю на багацьце.
25. Зручнéй вярблюду прайсьці праз гóлчынае вýха, чымся багатаму ўвайсьці ў царства Божае.
26. Яны-ж балéй зьдзівіліся ды гаварылі між сабою: Хто-ж можа спасьцíся?
27. Ісус, паўзіраўшыся на іх, кажа: у людзéй гэта нёмагчыма, але пя ў Бога; бо ў Бога ўсё магчыма.
28. I пачаў Пётр гаварыць Яму: вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою.
29. Ісус жа, адкáзваючы, сказаў: запраўды кажý вам: нямá нікога, хто пакінуў бы дом, ці братоў, ці сёстраў, ці бацькоў, ці дзяцéй, ці зéмлі дзеля Мянé і Эвáнгельля.
30. і не атрымаў бы цяпéр, у гэ.ты час, сярод перасьлéдаваньня ў сто разоў балéй дамоў, і братоў, і сёстраў, і бацькоў, і мáтак, і дзяцéй, і зéмляў, а ў будучыне — жыцьця вéчнага;
31. бо многія пéршыя будуць апошнімі, а апошнія пéршымі.
32. Калі яны былі ў дарозе, ідучы ў Ерузалім, Ісус ішоў напéрадзе іх, а яны жáхаліся і, ідучы за Ім, былі ў страху. I, узяўшы ізноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць аб тым, што з Ім мáе стацца.
33. Вось, мы ўваходзім у Ерузалім, і Сын Чалавéчы будзе выданы архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмéрць і выдадуць Яго паганам;
34. і назьдзéкуюцца над Ім, і будуць біць Яго і плявáць на Яго, ды забюць Яго; і на трэці дзéнь уваскрэсьне.
35. Тады падыйшлí да Яго Якаў і Іоан, сыны Завядзéявы, ды сказалі: Вучыцель! мы хочам, каб Ты зрабіў нам, чаго папросім.
36. Ён жа сказаў ім: што хочаце, каб Я зрабіў вам?
37. Яны-ж сказалі Яму: дай нам сéсьці ля Цябé, -аднаму з правага боку, а другому з лéвага, у славе Тваёй.
38. Але Ісус сказаў ім: ня вéдаеце, чаго просіце; ці-ж мóжаце піць чáру, якую пю Я, і хрысьцíцца хрышчэныíем, якім Я хрышчýся?
39. Яны адказалі: можам. Ісус жа сказаў ім: чáру, якую пю Я, піць будзеце;
40. але сéсьці ў Мянé з правага боку і з лéвага — ня Мнé давáць, але каму прыгатóвана.
41. I, пачуўшы, дзéсяць пачалі злавáць на Якава і Іоана.
42. Ісус, прыклікаўшы іх, сказаў ім: вéдаеце, што тыя, што лічацца князямі народаў, пануюць над народамі; і вялікія валадаюць імі;
43. у вас жа хай будзе ня гэтак: але осто хоча стацца вялікшым між вамі, няхай будзе вам служкаю,
44. і хто хоча стáцца пéршым між вамі, хай будзе слугою ўсіх.
45. Бо і Сын Чалавéчы прыйшоў кé каб Яму служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю на выкуплéньне многіх.
46. I прыходзяць у Ерыхон. I, калі Ён выходзіў з Ерыхону з вучнямі Сваімі і множствам народу, сьляпы Варцімéй, сын Цімéяў, сядзéў ля дарогі, жабрýючы.
47. I, пачуўшы, што гэта Ісус Назарэй, ён пачаў крычэць і казаць: Ісýсе, сыне Давідаў! зьмілуйся нада мною!
48. I многія сварыліся на яго, каб замоўк, але ён яшчэ больш стаў крычэць: Сын Давідаў! зьмілуйся нада мною!
49. I Ісус, затрымаўшыся, сказаў паклікаць яго, I клічуць сьляпога і кажуць яму: ня бойся, уставай, кліча цябé.
50. Ён жа, скінуўшы з сябé вопратку, устаў і прыйшоў да Ісуса.
51. I, адкáзваючы яму, Ісус сказаў: што хочаш зрабіць табé? Сьляпы сказаў Яму: Настаўнік, каб мнé ізноў відзець.
52. 5 Ісус жа сказаў яму: ідзі, вéра твая збáвіла цябé. I éн зáраз пачаў відзець і пайшоў за Ісусам па дарозе.

Разьдзéл 11.

1. I, калі падыйшлі да Ерузаліму, да Віфагіі і Віфані, да гары Аліўнай, Ісус пасылае двух вучняў Сваіх
2. і кажа ім: пайдзéце ў сяло, што перад вамі; увахóдзячы да яго, зáраз знойдзеце прывязанае асьлятка, на якога ніхто з людзéй не сядáў; адвязаўшы яго, прывядзéце.
3. I калі хто скажа вам: што вы гэта робіце? адказвайце, што ён партэбны Госпаду: і зáраз пашлé яго сюды.
4. Яны пайшлі і знайшлі асьлятка, прывязанае ля варот на вуліцы, і адвязалі яго.
5. I некаторыя, што тамака стаялі, гаварылі ім: што робіце? На штó асьлятка адвязваеце?
6. Яны адказалі ім, як загадаў Ісус; і тыя пусьцілі іх.
7. I прывялі асьлятка да Ісуса і паклалі на яго сваé вопраткі, і Ён сéў на яго.
8. I многія пасьцілалі адзéжу сваю на дарозе, а іншыя рэзалі вéцьце з дрэваў і ўсьцілалі ім дарогу.
9. I тыя, што йшлі перад і за Ім, крычалі, мовячы: Осанна! Багаслáўлены, што йдзé ў імя Госпада!
10. Багаслáўлена царства айца нашага Давіда, якое йдзé ў імя Госпада! Осанна на вышынí!
11. I ўвайшоў Ісус у Ерузалім і ў сьвятыню; і, аглядзéўшы ўсё, выйшаў у Віфанію з дванаццацьма, бо час ужо быў позны.
12. I назáўтрае, як выйшлі яны з Віфаніі, захацéў Ён éсьці.
13. I, углéдзіўшы здалёк смакоўніцу, пакрытую лісьцём, пайшоў, ці ня знойдзе на ёй што-нéбудзь; але, падыйшоўшы да яé, нічога не знайшоў, апрача лісьця, бо ня час быў на смоквы.
14. I, прамовіўшы, сказаў да яé Ісус: Няхай ніхто з цябé да вéку ня éсьць плоду! I чулі гэтае вучні Ягоныя.
15. I прыйшлі ў Ерузалім. I Ісус, увайшоўшы ў царквý, пачаў выганяць купляўшых і прадаваўшых у царквé; і папераварóчваў сталы мяняльнікаў і ўслóны прадаўцоў галубоў;
16. і не дазволіў, каб хто праз царквý насіў хоць якое судзьдзё.
17. I навучаў, кажучы: ці-ж не напісана: дом Мой домам малітвы ўсімі народамі будзе назвáны, а вы зрабілі яго прытонам разбойнікаў (Ісая 56, 7, Ерам. 7, 11).
18. I пачýлі гэтае кніжнікі ды архірэі і шукалі, як загубіць Яго, бо баяліся Яго, што ўвéсь народ дзівіўся з навукі Ягонае.
19. І, як зрабілася позна, Ён выйшаў з мéста.
20. I раніцай, праходзячы міма, убáчылі слíакоўніцу, засохшы да караня.
21. І, успóмніўшы, Пётр кажа Яму: Равві! глядзі, смакоўніца, якую Ты пракляў, засохла.
22. I, адказваючы, Ісус кажа ім:
23. Мéйце вéру Божую. Бо запраўды кажý вам: калі хто скажа гарэ гэтай: узьніміся і кінься ў мора, і ня будзе сумлявацца ў сэрцы сваім, але вéру мéць будзе, стáнецца так, як гавора, — будзе яму, што-б ні сказаў.
24. Дзеля гэтага й кажу вам: усё, чаго-б вы ні прасілі ў малітве, вéрце, што дастáнеце і будзе вам.
25. I калі стаіцё на малітве, даруйце, калі што мáеце на каго, каб і Ацéц ваш, што ў нябёсах, дараваў вам грахí вашыя.
26. Калі-ж вы не даруеце, то і Ацéц ваш, што ў нябёсах, не даруе вам грахóў вашых.
27. I прыходзяць ізноў у Ерузалім. I, калі Ён хадзіў у царквé, падыйшлі да Яго архірэі і кніжнікі ды старшыны
28. і спыталіся ў Яго: якою ўладáю Ты гэтае робіш, і хто даў Табé ўладу рабіць гэтае?
29. Ісус жа адказаў ім, мовячы: спытаюся і Я ў вас адно слова: адкажэце Мнé, тады і Я скажу вам, якою ўладаю гэтае рóблю.
30. Хрышчэньне íоанава з нéба было, ці ад людзéй? Адказвайце Мнé.
31. Яны-ж разважалі між сабою: калі скажам: з нéба, то Ён скажа: чаму-ж вы не павéрылі яму?
32. А сказаць: ад людзéй — баяліся народу, бо ўсé лічылі Іоана, што запраўды быў прарок.
33. I сказалі ў адказ Ісусу: ня вéдаем. Тады Ісус адказаў ім: і Я не скажу вам, якою ўладаю гэтае рóблю.

Разьдзéл 12.

1. I пачаў гаварыць да іх прыпóвесьцямі: чалавéк насадзіў вінаграднік, абгарадзіў яго і выкапаў сток, ды пабудаваў вéжу і аддаў вінагрáдарам, ды паéхаў.
2. I паслáў у свой час да вінагрáдараў слугý ўзяць пладоў з вінаградніку.
3. Яны-ж схапілі яго, зьбілі дый адаслалі ні з чым.
4. I ізноў паслаў да іх другога слугý; і таму, кідаючы камéньні, разьбілі галаву і адаслалі, зьнявáжыўшы.
5. I ізноў новага паслаў; дый таго забілі, і шмат іншых, адных бючы, другіх забіваючы.
6. Маючы-ж яшчэ аднаго сына, любага яму, паслаў і яго да іх наканéц, кажучы: паўстыдаюцца сына майго.
7. Але гэныя вінаградары сказалі паміж сабою: гэта наступнік; давайце, забéм яго, і спадчына будзе наша.
8. I, схапіўшы яго, забілі й выкінулі з вінагрáдніку.
9. Што-ж зробіць гаспадар вінаградніку? Прыйдзе і забéць вінагрáдараў і аддасьць вінаграднік другім.
10. Няўжо-ж вы ня чыталі гэтага пісаньня: кáмень, што адкінулі будаўнічыя, стаўся галавою кутá; П. ад Госпада стáлася гэтае і дзіўна ў нашых вачох? (Псал. 117, 22—23).
11. I маніліся схапіць Яго, ды баяліся народу; бо вéдалі, што гэтую прыпóвесьць сказаў да іх; і, пакінуўшы Яго, адыйшліся. уíЗ. I пасылаюць да Яго некаторых з фарысэяў і ірадзійнаў, каб улавіць Яго на слове.
12. Тыя-ж, прыйшоўшы, кажуць Яму: Настаўніку! мы вéдаем, што ты справядлівы і не дагаджáеш нікому: бо ня ўзіраешся на аблічча людзéй, а папрáўдзе шлях Божы пакáзуеш. Ці гожа даваць падатак кéсару, ці нé? Даваць нам, ці не даваць?
13. Ён жа, вéдаючы крывадушнасьць іх, сказаў ім: штó Мянé спакушáеце? Прынясéце Мнé дынáр, каб Я пабачыў.
14. Яны прынéсьлі. I кажа ім: Чыé гэта аблічча і надпіс? Яны адказалі: кéсаравы.
15. I, адказваючы, Ісус сказаў ім: аддайце кéсарава кéсару, а Божае Богу. I дзіваваліся з Яго.
16. Потым гірыйшлі да Яго садукéі, якія кажуць, што няма ўваскрасéньня ўмéршых, і пыталіся ў Яго, кажучы:
17. Вучыцель! Майсéй напісаў нам: калі ў каго памрэ брат і пакіне жонку, а дзяцéй не пакіне, — каб брат яго ўзяў жонку ягоную і ўваскрасіў сéмя брату свайму. (Другазак. 25, 5.)
18. Вось жа было сéм братоў: пéршы ўзяў жонку і, паміраючы, не пакінуў сямéньня.
19. I другі ўзяў яé і памёр, не пакінуўшы сямéньня; і трэці гэтак сама.
20. Бралі яé сямёра і не пакідалі сямéньня. Пасьля ўсіх памéрла й жанá.
21. Дык у час уваскрасéньня, калі яны ўваскроснуць, якога з іх будзе яна жаною? Бо сямёра мелі яé за жанý.
22. Ісус жа, адказваючы, сказаў ім: ці не дзеля таго вы блудзіце, што ня вéдаеце пісаньняў, ні сілы Божай?
23. Бо, калі ўваскроснуць із мёртвых, тады ня будуць жаніцца, ні замуж выхадзíць, але будуць як áнгелы, што ў нябёсах.
24. А аб умёршых, што яны ўваскрóснуць, ці-ж вы ня чыталі ў кнізе Майсéя, як Бог ля купіны сказаў яму: Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава. (Выхад 3, 6).
25. Ня éсьць Бог умёршых, але Бог жывых. Дык вы крэпка мыляецеся.
26. I кніжнік адзін, падыйшоўшы і пачуўшы спрэчкі іх, бачучы, што добра ім адказаў, спытаўся ў Яго: якая пéршая з усіх зáпаведзяў?
27. Ісус жа адказаў яму: нéршая з усіх зáпаведзяў: Слухай, Ізраіль! Госпад Бог наш ёсьць Госпад адзіны;
28. і: любі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваéю, і ўсім розумам тваім, і ўсёю моцаю тваёю, — вось пéршая зáпаведзь (Другазак. б, 4—5).
29. I другая падобная да яé: любі бліжняга твайго, як самога сябé. I нямáшака іншага вялікшага прыказáньня (Левіт 19, 18).
30. I сказаў яму кніжнік: добра, Вучыцель! Ты сказаў праўду, што адзін ёсьць Бог, і няма іншага апрача Яго;
31. і любíць Яго ўсім сэрцам, усім розумам і ўсёю душою і ўсёю сілаю і любíць бліжняга, як самога сябé, больш за ўсé агнявыя жэртвы й ахвяры.
32. I Ісус, бачучы, што той разумна адказвае, сказаў яму: недалёка ты ад царства Божага. I ніхто ўжо ня сьмéў задаваць Яму пытаньні.
33. I, азваўшыся, казаў Ісус, навучаючы ў царквé: Як кажуць кніжнікі: што Хрыстос ёсьць сын Давідаў?
34. Бо сам Давід сказаў Духам Сьвятым: сказаў Госпад Госпадý майму: сядзі направа íзад Мянé, дакуль палажу ворагаў Тваіх за падномока ног Тваіх. (Псал. 109, 1).
35. Гэтак, сам Давід называе Яго Госпадам; дык як жа Ён сын яго? I множства народу з ахвотаю слýхала Яго.
36. I гаварыў ім у навуцы Сваёй: Сьцеражыцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у даўгíх вóпратках, ды вітаньні на торжышчах,
37. і пéршыя лавы ў школах, і пéршыя мéсцы на банкéтах;
38. тыя, што зьядáюць хаты ўдоў і дзеля вóка доўга моляцца, тыя дастануць цяжэйшую кáру.
39. I, сéўшы ля скарбнíцы, глядзéў Ісус, як народ кíдае медзякí ў скарбніцу. I многа заможных кідалі шмат.
40. I адна бéдная ўдава, прыйшоўшы, кінула дзьвé лéпты або грош.
41. I, паклікаўшы вучняў сваіх, Ісус сказаў ім: запраўды кажý вам, што гэтая бéдная ўдава палажыла больш за ўсіх, што клалі ў скарбніцу.
42. Бо ўсé клалі з лішкаў сваіх, а яна з недастатку свайго палажыла ўсё, што мéла, увéсь пражытак свой.

Разьдзéл 13.

1. І, калі выходзіў Ён з царквы, кажа Яму адзін із вучняў Ягоных: Вучыцель! паглядзі, якія камéньні і якія будынкі!
2. I, адказваючы, сказаў яму Ісус: бачыш гэтыя аграмадныя будыніны! Не астанéцца кáмень на кáмені, які-б ня збурылі.
3. I калі Ён сядзéў на гары Аліўнай насупраць царквы, пыталіся ў Яго насамóце Пéтр і Якаў і Іоан і Андрэй:
4. скажы нам, калі гэтае будзе, і які знак, калі ўсяму гэтаму мáе быць канéц?
5. I ў адказ ім Ісус пачаў гаварыць: сьцеражыцеся, каб хто ня зьвéу вас, 0. бо шмат прыйдзе пад Маім імем і будуць гаварыць, што гэта Я, і многіх зьвядуць.
6. Калі-ж пачуеце пра войны ды чуткі аб войнах, ня трывожцеся: гэта мусіць стацца; але гэта яшчэ не канéц.
7. Бо паўстане народ на народ і царства на царства, і будзе месцамі трасéньне зямлі, і будзе голад і безгалоўе. Гэта — пачатак злыбедаў.
8. Сьцеражйцеся-ж і вы самі: бо будуць вас аддаваць пад суд і біць вас у школах, і будзеце пастаўлены перад ваяводамі ды царáмі за Мянé, каб сьвéдчылі ім.
9. I пéрш усім народам мусіць быць абвéшчана Эвáнгельле.
10. Калі-ж павядуць вас, каб выдаць, не клапóцьцеся напéрад, штó вам гаварыць, і не абдумывайце, а што дáдзена вам будзе ў той час, тое й гаварыце, бо ня вы будзеце гаварыць, але Дух Сьвяты.
11. I выдасьць брат брата на сьмéрць, і бацька сына, і паўстануць дзéці на бацькоў сваіх і забіваць іх будуць.
12. I будуць ненавідзець вас усé за імя Маё, а хто выцярпіць да канцá, той спасéцца.
13. Калі-ж углéдзіце агіду спусташэньня, аб чым казаў Даніла прарок, паўстаўшуго, дзé ня сьлéд (хто чытае, разумéй), тады, хто будзе ў Юдэі, хай бягуць на горы.
14. А хто на страсé, хай ня злáзе ў хату і ня йдзé браць што-нéбудзь з дому свайго.
15. I хто ў полі, хай не варóчаецца назáд узяць адзéжу сваю.
16. Гора-ж цяжáрным і кóрмячым у тыя дні!
17. Малéцеся-ж, каб не давялося ўцякаць вам зімою.
18. Бо будзе ў тыя дні тугá, якое ня бывала ад пачатку стварэньня, што стварыў Бог, ажно дагэтуль, дый ня будзе.
19. I калі-б Госпад не скарацíў дзён гэных, то не спаслося-б нівóднае цéла, але дзеля выбраных, якіх Ён выбраў, скарацíў гэныя дні.
20. I калі хто вам тады скажа: вось тут Хрыстос, ці: вось там, — ня вéрце.
21. Бо наўстануць лжэхрысты і лжэпрарóкі і дадуць знамéньні і цýды, каб зьвясьці, калі магчыма, і выбраных.
22. Вы-ж глядзіце: вось Я ўсё вам сказаў напéрад.
23. Але ў тыя дні, пасьля тугí гэнае, сонца зьмéркне, і мéсяц ня дасьць сьвятлá свайго.
24. I зоркі будуць пáдаць з нéба, і сілы, што на нябёсах, парýханы будуць.
25. I тады ўглéдзяць Сына Чалавéчага, ідучы на хмарах з сілаю вялікаю і славаю.
26. I пашлé Ён тады Ангелаў Сваіх і зьбярэ выбраных Сваіх ад чатырох вятрóў, ад краю зямлі да краю нéба.
27. Ад смакóўніцы вазьмéце прыклад: калі гальлё яé ўжо мякчэе і пускае лісьцё, то вéдайце, што блізка лéта.
28. Гэтак і вы: як углéдзіце, што гэта збывáецца, вéдайце, што блізка, ля дзьвярэй.
29. Запраўды кажý вам: ня счэзьне род гэты, як усё гэтае стáнецца.
30. Нéба й зямля пярóйдзе, а словы Маé не пярóйдуць.
31. А аб дні тым ніхто ня вéдае: ні áнгелы, што на нéбе, ні Сын, а толькі Ацéц.
32. Глядзіце, ня сьпіце ды маліцеся, бо ня вéдаеце, калі прыдзе час.
33. Як чалавéк, што, выяжджáючы, пакінуў дом свой, даў слугам сваім уладу і кожнаму сваю работу, ды ззгадаў вартаўніку ля варот ня спаць.
34. Дык ня сьпіце-ж вы, бо ня вéдаеце, калі прыйдзе гаспадáр дому: увéчары, ці апóўначы, ці пры пéўнях, ці нарáніцы;
35. каб, прыйшоўшы неўспадзéўкі, не знайшоў вас сплючы.
36. А што вам кажу, кажу ўсім: ня сьпіце.

Разьдзéл 14.

1. За два дні была Пасха і сьвята праснакоў; і шукалі архірэі і кнімшікі, як узяць Яго хітрасьцяй ды забіць.
2. Але казалі: толькі ня ў сьвята, каб ня было разрухі ў народзе.
3. ,1, як быў Ён у Віфаніі, у доме Сымона пракажóнага, ды спачываў за сталом, — прыйшла жанчына з алябáстравым збанкóм міра нардóвага, чыстага й дарагога, ды, разьбіўшы судзіну, паліла Яму галаву.
4. I былі некаторыя, што гнéваліся ў сабé і гаварылі: на што гэты глум міра?
5. Бо-ж можна было-б прадаць яго больш, як за трыста дынараў, ды раздаць бéдным. I наракалі на яé.
6. Але Ісус сказаў: пакіньце яé: на штó ёй робіце прыкрасьць? Яна добрае дзéла зрабіла для Мянé.
7. Бо ўбогіх заўсéды мáеце з сабою і можаце ім рабіць дабро, калі захóчаце, а Мянé мáеце не заўсёды.
8. Яна, што магла, зрабіла: наўпéрад памáзала цéла Маё для пахавáньня.
9. Запраўды кажý вам: дзé толькі будзе абвéшчана Эвангельле гэтае па ўсíм сьвéце, дык і аб тым, што зрабіла яна, скáзана будзе ў памяць аб ёй.
10. А Юда Іскарыéт, адзін з дванаццацёх, пайшоў да архірэяў, каб прадáць Яго ім.
11. Яны-ж, пачуўшы, узрадаваліся і абяцалі даць яму грошы. I ён шукаў, як у адпавéдную часíну прадáць Яго.
12. I ў пéршы дзéнь праснакоў, калі рэзалі ягнё на Пасху, кажуць Яму вучні Ягоныя: дзé хочаш, каб мы пайшлі прыгатавалі Табé éсьці пасху?
13. I пасылае двух з вучняў Сваіх і кажа ім: Ідзéце да мéста; і сустрэнецца вам чалавéк, нясучы гляк з вадою; ідзéце за ім.
14. I куды ён увойдзе, скажэце гаспадарý таé хаты: Вучыцель пытáецца: дзé сьвятліца, у якой спажывáціму пасху з вучнямі Маімі?
15. I ён пакажа вам пакой вялікі, засланы, гатовы; там прыгатуйце нам.
16. I пайшлі вучні Ягоныя і прыйшлі да мéста і знайшлі, як сказаў ім; і прыгатавалі пасху.
17. I, калі настаў вéчар, Ён прыходзіць з дванаццацьма.
18. I, як сядзéлі яны за сталом ды éлі, Ісус сказаў: запраўды кажý вам: адзін з вас, што éсьць са Мною, прадáсьць Мянé.
19. Яны-ж пачалі сумавáць ды адзін праз аднаго казаці да Яго: ці ня я? I другі: ці ня я?
20. Ён жа, адкáзваючы, сказаў ім: адзін з дванаццацёх, што мачáе са Мною ў місе.
21. Бо Сын Чалавéчы йдзé, як напісана аб Ім; але гóра таму чалавéку, праз якога прадáдзены будзе Сын Чалавéчы. Ляпéй было-б яму, калі-б чалавéк гэны не радзіўся.
22. I, калі яны éлі, ІСус, узяўшы хлéб, багаславіў яго ды, паламаўшы, даў ім і сказаў: вазьмéце, éшце; гэта ёсьць цéла Маё.
23. I, узяўшы чáру й аддаўшы хвалу, падаў ім: і пілі яé ўсé.
24. I сказаў ім: гэта ёсьць кроў Мая новага запавéту, што за многіх праліваецца.
25. Запраўды кажý вам: ніколі ўжо ня буду піць ад плóду вінаграднага ажно до таго дня, калі піць буду новае віно ў царстве Божым.
26. I, запяяўшы, пайшлі на гару Аліўную.
27. I кажа ім Ісус: усé вы спакýшаны будзеце ў гэту ноч за Мянé; бо напісана: ўдáру пастуха, і рассыплюцца авéчкі (Захар. 13, 7).
28. Але, як уваскросну, апярэджу вас у Галілéі.
29. Пётр жа сказаў Яму: хай усé спакýсяцца, але ня я.
30. I кажа яму Ісус: запраўды кажý табé, што ты сяньня, у гэтую самую ноч, пéрш, чым пéвень двойчы прапяé, тры разы адрачэшся ад Мянé.
31. Але той яшчэ больш казаў: хаця-б мнé трэба было памéрці разам з Табою, не адракуся ад Цябé. Гэтак сама гаварылі і ўсé.
32. I прыйшлі ў сяло, званае Гефсіманія, і сказаў вучням Сваім: пасядзéце тут, пакуль памалюся.
33. I бярэ з сабою Пятра, Якава ды Іоана; і найшоў жах дый тугá на. Яго.
34. I кажа ім: сýмная душá мая ажно да сьмéрці; пабудзьце гэтта і ня сьпіце.
35. I, адыйшоўшыся трохі, упаў на зямлю і маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго гэтая гадзіна;
36. і гаварыў: Авва, Ойча! усё магчыма для Цябé, пранясí чáру гэтую міма Мянé; ды ня тое, чаго Я хачу, а чаго Ты.
37. I варóчаецца і знаходзіць іх сплючы, дый кажа Пятру: Сымоне! Ты сыíіш? Ня мог ты аднаé гадзіны ня спаць?
38. Ня сьпіце й маліцеся, каб не папáсьці ў пакусу:бо-ж дух крэпкі, а цéла слабое.
39. I ізноў, адыйшоўшыся, маліўся, гаворачы тое-жслова.
40. I, вярнуўшыся, знайшоў іх ізноў сплючы; бо вóчы ў іх абцяжэлі, і ня вéдалі, што адказваць Яму.
41. I прыходзіць трэці раз і кажа ім: вы ўсё яшчэ сьпіцё і спачываеце? Годзе! Настаў час! Вось прадаéцца Сын Чалавéчы ў рукі грэшнікаў.
42. Уставайце! Хадзéм! Вось падыходзіць той, што прадаé Мянé.
43. I ўраз жа, як Ён яшчэ гаварыў, прыходзіць Юда, адзін з дванаццацёх, а з ім вялікая грамада з мячáмі ды калáмі ад архірэяў і кніжнікаў і старшых.
44. I той, што прадаваў Яго, даў ім знак, сказаўшы: каго я пацалую, Той і ёсьць; бярэце Яго й вядзéце асьцярожна.
45. I, нрыйшоўшы, зáраз жа падыйшоў да Яго ды кажа: Равві! Равві! і пацалаваў Яго.
46. А яны ўзлажылі рукі сваé на Яго і ўзялі Яго.
47. Адзін жа із стаяўшых ля Яго, выхапіўшы мéч, удэрыў слугу архірэявага ды адсéк яму вуха.
48. I, азваўшыся, Ісус сказаў ім: быццам на разбойніка выйшлі вы з мячáмі й калáмі, каб схапіць Мянé.
49. Што-дзéнь быў Я з вамі ў царквé, навучáючы, і вы ня бралі Мянé; але няхай збудзецца, што напісана.
50. I ўсé, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
51. I пайшоў за Ім адзін дзяцюк, што быў накінуўшы на сябé лёгкую тканіну на голае цéла; і жаўнéры схапілі Яґо.
52. Але ён, пакінуўшы тканіну, голы ўцёк ад іх.
53. I прывялі Ісуса да архірэя; і сабраліся да яго ўсé архірэі і старшыны і кніжнікі.
54. Пётр жа здалёк ішоў за Ім ажно ў сярэдзіну на падворак архірэяў; і сядзéў з слугамі і грэўся ля вагня.
55. Архірэі-ж і ўвéсь сынэдрыон шукалі сьвядоцтва проці Ісуса, каб аддаць Яго на сьмéрць: і не знаходзілі.
56. Бо шмат хто сьвéдчыў ілжыва проці Яго, але нязгодныя былі між сабою сьвядоцтвы іхнія.
57. І некаторыя, падняўшыся, сьвéдчылі проці Яго ілжыва, кажучы:
58. Мы чулі, як Ён казаў: Я зруйную гэтую царквý, збудаваную рукамі, і цераз тры дні

74 Паводле Марка сьв. Эангельле

14. í5збудую другую, нерукатворную.
15. Але і іхнíя сьвядоцтвы ня зыходзіліся.
16. Тады ўстаў архірэіí насярэдзіне ды спытаўся ў Ісуса: Нічога не адказваеш? Штó яны проці Цябé сьвéдчаць?
17. Але Ён маўчаў і не адказваў нічога. Ізноў архірэй спытаўся ў Яго, кажучы Яму: Ці Ты Хрыстос, Сын Бога Багаслáўленага?
18. Ісус адказаў: гэта Я; і вы ўбачыце Сына Чалавéчага, сядзючы направа ад сілы й ідучы на хмарах нябéсных.
19. Тады архірэй, разьдзёршы вопраткі сваé, сказаў: на што нам яшчэ сьвéдкі?
20. Вы чулі хулý? Як вам здаéцца? Тыя-ж усé прысудзілі, што варт сьмéрці.
21. I пачалі іншыя плявáць на Яго і, закрываючы Яму аблічча, біць Яго ды гаварыць Яму: прароч! I слугі білі Яго па шчóках.
22. I, калі Пётр быў на дварэ, унізе, прыйшла адна з дяўчатак архірэйскіх
23. і, убачыўшы Пятра, што éн грэецца, прыглéдзіўшыся да яго, сказала: і ты быў з Ісусам Назаранінам.
24. Але ён адрокся, кажучы: ня вéдаю і не разумéю, што гаворыш. I выйшаў на пярэдні падворак; і прапяяў пéвень.
25. Дзяўчынка-ж, ізноў убачыўшы яго, пачала казаць стаяўшым навакол: гэты із іх.
26. Ён жа ізноў адрокся. I, крыху счакаўшы, стаяўшыя наўкола ізноў пачалі гаварыць Пятру: праўда, што ты із іх: бо ты і галілéянін, і гутарка твая падобная.
27. А éн пачаў клясьціся ды прысягáцца: ня вéдаю чалавéка гэнага, аб якім гаворыце.
28. Тады другі раз прапяяў пéвень. I прыпомніў Пётр слова, што сказаў яму Ісус: пéрш, чым пéвень двойчы прапяé, тры разы адрачэшся ад Мянé. I пачаў плакаць.

Разьдзéл 15.

1. I ўраз нарáніцы зрабіўшы нараду, архірэі з старшынамі ды кніжнікамі і ўвéсь сынэдрыон, зьвязаўшы íсуса, завялі ды аддалі Пілату.
2. I спытаўся ў Яго Пілат: Ты цар Юдэйскі? Ён жа адказаў яму: ты кажаш.
3. I многа ўзводзілі на Яго архірэі.
4. А Пілат ізноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі сьвéдчаць проці Цябé.
5. Але Ісус і на гэта нічога не адказаў, ажно зьдзівіўся Пілат.
6. На ўсякае-ж сьвята звальняў ён ім аднаго із вязьняў, за якога прасілі.
7. Быў жа ў вязьніцы нéйкі Варавва з сваімі супольнікамі, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
8. I народ, падняўшы крык, пачаў прасіць Пілата, каб зрабіў ім, як заўсéды.
9. Пілат жа адказаў ім, кажучы: хочаце, звольню вам Цара Юдэйскага?
10. Бо вéдаў, што архірэі дзеля зáвісьці выдалі Яго.
11. Але архірэі падбілі народ на тое, каб звольніў ім лéпей Варавву.
12. I Пілат, азваўшыся ізноў, сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго называеце Царом Юдэйскім?
13. Яны ж ізноў закрычэлі: распні Яго!
14. Пілат жа сказаў: што-ж благое ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацнéй крычалі: распні Яго!
15. Тады Пілат, хóчучы дагадзіць народу, звольніў ім Варавву, а Ісуса аддаў, пасьля бічаваньня, расьпяць.
16. I жаўпéры завялі Яго ў панадворак, што завéцца Прэторыя, і склікалі ўсю роту.
17. I адзéлі Яго ў пýрпур і, сплёўшы з цéрняў вянок, узлажылі на Яго.
18. I пачалі вітаць Яго: Радуйся, Цар Юдэйскі!
19. I білі Яго па галавé трысьцінай, і плявалі на Яго, і, становячыся на калéні, пакланяліся Яму.
20. I, як насьмяяліся з Яго, зьнялі пýрпур ды адзéлі Яго ў уласную вопратку, і павялі Яго, каб расьпяць Яго.
21. I прымусілі нéйкага Сымона Кіранэйца, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, каб нёс крыж Ягоны.
22. I прывялі Яго на Галгофу, мéсца, якое называецца Мéсца Чарапоў.
23. I давалі Яму піць віно з сьмірнаю, але Ён ня ўзяў.
24. I, расьпяўшы Йго, падзялілі вопратку Ягоную, кíдаючы жэрабе, каму што ўзяць.
25. Была трэцяя гадзіна, і расьпялі Яго на крыжу.
26. I быў надпіс віны Ягонае напісаны: Цар Юдэйскі.
27. I з Ім расьпялі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з лéвага боку Яго.
28. I збылося пісаньне, што гаварыла: і да злачынцаў залíчаны (Ісая 53, 12).
29. I праходзячыя міма зьневажалі Яго, ківаючы галавамі сваімі ды кажучы: о, Ты, што цэрквы руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш!
30. Спасі Сябé Самога і зыйдзí з крыжа!
31. Падобна-ж і архірэі, насьмяхаючыся, гаварылі з кніжнікамі адзін да аднаго: другіх спасаў, Сябé-ж спасьці ня можа!
32. Хрыстос, Цар Ізраіляў, няхай зыйдзе цяпéр з крыжа, каб мы бачылі ды павéрылі! I расьпятыя разам з Ім зьневажалі Яго.
33. I а шостай гадзіне настала цéмрэ па ўсёй зямлі ажно да дзявятае гадзіны.
34. I а дзявятай гадзіне загаласіў Ісус моцным голасам: Элоі, Элоі! ламма сабахтані! што абазначае: Божа Мой, Божа Мой! на што Ты Мянé пакінуў?
35. I некаторыя із стаяўшых наўкола, пачуўшы, казалі: вось Ільлю кліча.
36. Адзін жа, пабéгшы й набраўшы ў губку воцату ды насадзіўшы яé на трысьціну, паіў Яго, кажучы: чакайце! паглядзімо, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго?
37. Ісус жа, загаласіўшы моцным голасам, сканáў.
38. I заслона ў царквé разьдзéрлася надвое ад вéрху да нізу.
39. Сотнік жа, што стаяў насупраць Яго, углéдзіўшы, што так загаласіўшы сканáў, сказаў: запраўды, чалавéк гэты быў Сын Божы.
40. Былі тут і жанчыны, што глядзéлі здалёк; між імі была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава мéншага ды Есіі, і Салямэя,
41. якія і тады, як быў у Галілéі, ішлі за Ім ды служылі Яму; і многа іншых, што прыйшлі з Ім у Ерузалім.
42. I, як ужо настаў вечар, (а была параскéва, значыць перадсуботнік),
43. прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, які й сам ждаў царства Божага, і сьмéла ўвайшоў да Пілата і прасіў цéла Ісусавага.
44. I Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр, і, клікнуўшы сотніка, спытаўся ў Яго, ці даўно памёр?
45. I, давéдаўшыся ад сотніка, аддаў цéла Язэпу.
46. I, купіўшы сіндон ды зьняўшы Яго, абвіў сіндонам і палажыў Яго ў магілу, што была высечана ў скалé, ды прываліў камень да дзьвéраў магілы.
47. А Марыя Магдаліна і Марыя Есіява глядзéлі, дзé Яго налажылі.

Разьдзéл 16.

1. I, калі прыйшла субота, Марыя Магдаліна і Марыя Якавава і Салямэя купілі пахнíдлаў, каб пайсьці памазаць Яго.
2. I дужа рана, у пéршы дзéнь тыдня, прыходзяць да магілы на ўсходзе сонца.
3. I гаварылі між сабою: хто адваліць нам камень ад дзьвéраў магілы?
4. I, глйнуўшы, бачаць камень адвáлены, а быў ён надта вялікі.
5. I, увайшоўшы ў магілу, убачылі дзяцюкá, сéдэáчы з правага боку й адзéтага ў бéлую шату. I спалохаліся.
6. Ён жа кажа ім: Не палохайцеся! Шукаеце Ісуса Назарэя, расыíятага на крыжу? Ён уваскрос; Яго няма тут. Вось мéсца, дзé палажылі Яго.
7. Дык ідзéце, скажэце вучням Ягоным і Пятру, што йдзе перад вамі ў Галілéю; там Яго пабáчыце, як сказаў вам.
8. I, выйшаўшы, пабéглі ад магілы; і зьняла іх дрыготка, інікому нічога не сказалі, бо баяліся.
9. Уваскрóсшы-ж рáніцаю ў пéршы дзéнь тыдня, Ісус паказаўся сьпярша Марыі Магдаліне, з якое выгнаў сéм дэманаў.
10. Яна, пайшоўшы, абвясьціла тым, што былі з Ім, ды плакалі й галасілі.
11. I яны, пачуўшы, што Ён жывé й быў бáчаны ёю, не павéрылі.
12. Пасьля гэтага паказаўся ў іншым выглядзе двум із іх у дарозе, як ішлі ў вёску.
13. I тыя, вярнуўшыся, абвясьцілі ўсім іншым, але й ім не павéрылі.
14. Урэшце паказаўся самым адзінаццацéм, як спачывалі за сталом, і карыў іх за нявéру й жорсткасьць сэрца, што не павéрылі бáчыўшым Яго ўваскрóсшага.
15. I сказаў ім: ідзéце па ўсім сьвéце і абвяшчайце Эвангельле ўсякаму стварэньню.
16. Хто павéрыць і ахрысьціцца, спасён будзе; хто-ж не павéрыць, засýджаны будзе.
17. А павéрыўшым будуць гэткія знамéньні: íмем Маім дэманаў выганйцімуць, новымі мовамі гаварыць будуць;
18. зьмéяў браць будуць, ды хоць бы штось сьмярóтнае выпілі, не пашкóдзе ім; паложаць рукі на хворых, дык здаровымі будуць.
19. 1 Госпад жа пасьля гутаркі з імі ўзьнёсся на нéба і сéў напрáвá ад Бога.
20. Яны-ж, выйшаўшы, прапавéдывалі ўсюды з дапамогай Госпада, сцьвярджáўшага ўсьлéд слова іхняе знамéньнямі. Амін.