Разьдзéл 1.

1. Кніга радавóду Ісуса Хрыста, еына Давідавага, сына Аўраáмавага.
2. Аўраам спарадзіў Ісаака; Ісаак спарадзіў Якава; Якаў спарадзіў Юду і братоў яго;
3. Юда спарадзіў Фарэса і Зару ад Фамары; Фарэс спарадзіў Эсрома; Эсром спарадзіў Арама;
4. Арам спарадзіў Амінадава; Амінадаў спарадзіў Наасона; Наасон спарадзіў Салмона;
5. Салмон спарадзіў Ваоза ад Рахавы; Ваоз спарадзіў Авіда ад Руфі;
6. Авід спарадзіў Ясéя; Ясéй спарадзіў Давіда цара; Давід цар спарадзіў Салямона ад Урявай;
7. Салямон спарадзіў Раваама; Раваам спарадзіў Авію; Авія спарадзіў Асу;
8. Аса спарадзіў Ясафата; Ясафат спарадзіў Ярама; Ярам спарадзíў Озію;
9. Озія спарадзіў Яфама; Яфам спарадзіў Ахаза; Ахаз спарадзіў Язэкію;
10. Язэкія спарадзіў Манасію; Манасія спарадзіў Амона; Амон спарадзіў Іосію;
11. Іосія спарадзіў Якіма; Якім спарадзіў Яхоньню ды братоў яго, перад перасялéньнем у Вавілон.
12. Пасьля-ж перасялéньня ў Вавілон Яхоньня спарадзіў Саляфііла; Саляфііл спарадзіў Зарававэля;
13. Зарававáль спарадзіў Авіуда; Авіуд спарадзіў Эліакіма; Эліакім спарадзіў Азора;
14. Азор спарадзіў Садока; Садок спарадзіў Ахіма; Ахім спарадзіў Эліуда;
15. Эліуд спарадзіў Элеазара; Элеазар спарадзіў Матфана; Матфан спарадзіў Якава;
16. Якаў спарадзіў Язэпа, мужа Марыі, ад каторай нарадзіўся Ісус, называны Хрыстос.
17. Гэтак усіх радоў ад Аўраама да Давіда чатырнаццаць радоў; і ад Давіда да перасялéньня ў Вавілон чатырнаццаць радоў; і ад перасялéдíьня ў Вавілон да Хрыста чатырнаццаць радоў.
18. Ражство Ісуса Хрыста было вось як: па заручынах маткі Яго Марыі з Язэпам, ранéй іхняга вясéльля, выявілася, што яна цяжарная ад Духа Сьвятога.
19. Язэп жа, муж яé, будучы праведным і ня хочучы агаласіць яé, хацéў тайком адпусьціць яé.
20. Але, калі ён падумаў гэтае, вось Ангел Гасподні зьявіўся яму ўва сьнé і сказаў: Язэп, сын Давідаў! Ня бойся прыняць Марыю, жонку тваю, бо зарадзіўшаеся ў ёй ёсьць ад Духа Сьвятога;
21. 2 вось жа народзіць Сына, і дасі Яму імя Ісус, бо Ён спасé людзéй Сваіх ад грахоў іх.
22. А ўсё гэтае здáрылася, каб збылося сказанае Госпадам праз прарока, які кажа:
23. вось Дзяўчына прыйме ў нутро і народзіць Сына; і дадуць Яму імя Эмануіл, гэта значыць: з намі Бог (Ісая 7, 1).
24. Устаўшы зó-сну, Язэп зрабіў, як загадаў яму Ангел Гасподні, і прыняў жонку сваю,
25. і ня вéдаў яé, ажно нарадзіла Сына свайго першароднага, і ён даў Яму імя: Ісус.

Разьдзéл 2.

1. Калі-ж Ісус нарадзіўся ў Віфляéме Юдэйскім у дні цара Ірада, прыйшлі ў Ерузалім мáгі з усходу і кажуць:
2. Дзé народжаны Цар Юдэйскі? бо мы бачылі зорку Яго на ўсходзе і прыйшлі пакланіцца Яму.
3. Пачуўшы гэтае, Ірад цар занепакоіўся і ўвéсь Ерузалім з ім.
4. I, сабраўшы ўсіх архірэяў і кніжнікаў народных, пытаўся у іх: дзé налéжа нарадзіцца Хрысту?
5. Яны-ж сказалі яму: у Віфляéме Юдэйскім, бо гэтак напісанз праз прарока:
6. I ты, Віфляéм, зямля Юдзіна, нічым ня мéншы за вáяводзтвы Юдавы, бо з цябé выйдзе Правадыр, Каторы ўпасé народ Мой Ізраільскі (Міх. 5, 2).
7. Тады Ірад, тайком прыклікаўшы мáгаў, выведаў ад іх час зьяўлéньня зоркі.
8. I, паслаўшы іх у Віфляéм, сказаў: пайдзéце, добра разьвéдайце лра Дзіцятка і, калі знойдзеце, паведаміце мянé, каб і мнé пайсьці пакланіцца Яму.
9. Яны, выслухаўшы царá, пайшлі. I вось зорка, якую бачылі яны на ўсходзе, ішла перад імі, пакуль нарэшце прыйшоўшы не супынілася над мéсцам, дзé было Дзіця.
10. Углéдзіўшы-ж зорку, яны ўзрадаваліся вялікаю рáдасьцяй.
11. І, увайшоўшы ў дом, убачылі Дзіцятка з Марыяй, маткаю Яго, і ўпаўшы пакланіліся Яму; і, адчыніўшы скарбы сваі, прынясьлі Яму падарункі: золата, ладан і сьмірну.
12. I, мéўшы ў Сьнé накáз ад Бога не варочацца да Ірада, іншым шляхам адыйшлі ў старану сваю.
13. Калі-ж яны адыйшлі, вось, Ангел Гасподні зьяўляецце ў сьнé Язэпу і кажа: устань, вазьмі Дзіця і матку Яго і бяжы ў Эгіпет і будзь там, дакуль не скажу табé; бо Ірад хоча шукаць Дзіцятка, каб загубіць Яго.
14. Ён устаў уначы, узяў Дзіцятка й матку Яго і пайшоў у Эгіпет.
15. I там быў да сьмéрці Ірада, каб збылося сказанае Госпадам праз прарока, які кажа: з Эгіпту паклікаў Я сына Майго (Осія 11, 1).
16. Тады Ірад, углéдзіўшы, што мáгі з яго пасьмяяліся, вéльмі разгнéваўся і паслаў выбіць усіх дзяцéй у Віфляéме і ўсіх ваколіцах яго, ад двох гадоў і малодшых, водле часу, які вóведаў ад мáгаў.
17. Тады збылося сказанае праз прарока Ерамію, каторы кажа:
18. Голас у Раме чутны, плач і рыданьне і лямант вялікі; Рахіль плача па дзéцях сваіх і ня хоча ўцéшыцца, бо іх няма (Ерам. 31, 15).
19. Па сьмéрці-ж Ірада, вось Ангел Гасподні ў сьнé зьяўляецца Язэпу ў Эгіпце
20. і кажа: устань, вазьмі Дзіцятка і матку Яго і йдзі ў зямлю Ізраіляву, бо памёрлі шукаўшыя душы Дзіцяці.

2к Ён устаў, узяў Дзіцятка і матку Яго і прыйшоў у зямлю Ізраіляву.

22. А пачуўшы, што ў Юдэі пануе Архелай замéст Ірада, бацькі свайго, пабаяўся туды йсьці; але, папярэджаны ад Бога ў сьнé, пайшоў у мéжы Галілéйскія.
23. I, прыйшоўшы, асéў у мéсьце, званым Назарэт, каб споўнілася сказанае праз прарокаў, што Ён Назарэем назавéцца. (Суд. 13, 5. )

Разьдзéл 3.

1. У тыя дні прыходзіць Іоан Хрысьціцель, навучаючы ў пустыні Юдэйскай
2. і кажучы: пакайцеея, бо наблізілася царства нябéснае.
3. Бо ён той, пра якога сказаў прарок Ісая: голас гукáючага ў пустыні: гатуйце дарогу Госпаду, прóстымі рабéце сьцéжкі Яму (Ісая 40, 3).
4. Сам жа Іоан мéў адзéньне з вярблюдавага валосься і скураны пояс на паясьніцы сваёй, а ядою яго была шаранчá і дзікі мéд.
5. Тады Ерузалім ды ўся Юдэя і ўсé ваколіцы Іорданскія выходзілі да яго
6. і хрысьціліся ў яго ў Іордане, спавядаючыся з грахоў сваіх.
7. Убачыўшы-ж многа фарысэяў і садукéяў, якія ішлі да яго хрысьціцца, сказаў ім: плод яхіднавы! Хто навучыў вас уцякаць ад будучага гнéву?
8. Учыніце-ж плады, дастойныя пакаяньня,
9. і ня думайце гаварыць у думках сваіх: бацька ў нас Аўраам; бо кажу вам, што Бог можа з камéньняў гэтых падняць дзяцéй Аўрааму.
10. Ужо й сякéра ля караня дзярэў ляжыць: кожнае дрэва, якое не даé плоду, ссякаюць і кідаюць у агонь.
11. Я хрышчу вас у вадзé ў пакаяньне, але той, што йдзé за мною, дужэйшы за мянé, я ня варт нясьці вобуй Яго. Ён будзе хрысьціць вас у Духу Сьвятым і ў вагні.
12. Лапáта Яго ў руцэ Яго, і Ён ачысьціць гумно сваё і зьбярэ пшаніцу сваю ў сьвіран, а салому спаліць агнём неўгасаючым.
13. Тады прыходзіць Ісус з Галілéі на Іордан да Іоана хрысьціцца ў яго.
14. Іоан жа ўстрымліваў Яго, кажучы: мнé трэба хрысьціцца ў Цябé, а Ты прыходзіш да мянé.
15. Але Ісус сказаў яму ў адказ: пакінь цяпéр; бо гэтак нам налéжыць выпаўніць усякую праўду. Тады Іоан дапускае Яго.
16. I, ахрысьціўшыся, Ісус зараз жа выйшаў з вады, і вось расчыніліся Яму нябёсы, і ўглéдзіў Іоан Духа Божага, Каторы зыходзіў, як галýб, і спускаўся на Яго.
17. I вось голас з нéба гаворачы: Гэты ёсьць Сын Мой улюблены, якому спагадаю.

Разьдзéл 4.

1. Тады Ісус завéдзены быў Духам у пустыню дзеля спакусы ад нячыстага.
2. I, прапасьціўшы сорак дзён ды сорак ночаў, нарэшце захацéў éсьці.
3. I прыступіўся да Яго спакýсьнік і сказаў: калі Ты Сын Божы, скажы, каб камéньні гэтыя зрабіліся хлéбамі.
4. Ён жа адказаў яму: напісана: ня хлéбам адным жыць будзе чалавéк, але ўсякім словам, выходзячым з вуснаў Божых (Другазак. 8, 3).
5. Потым бярэ Яго дябал у сьвятое мéста і стаўляе на крылé храму
6. ды кажа Яму: калі Ты Сын Божы, кінься ўніз, бо напісана: Ангелам Сваім накажа пра Цябé, і на руках панясуць Цябé, каб не спаткнуўся аб кáмень нагою Тваéю (Пс. 90, 11—12).
7. Ісус сказаў яму: ізноў жа напісана: не спакушай Госпада Бога твайго (Другазак. 6, 16).
8. Ізнóў бярэ Яго нячысты на вéльмі высокую гару і паказвае Яму ўсé царствы сьвéту і слáву іх.
9. I кажа Яму: усё гэтае дам Табé, калі ўпаўшы паклонішся мнé.
10. Тады Ісус кажа яму: адыйдзі ад Мяне, шатáн; бо напісана: Госпаду Богу твайму кланяйся і Яму аднаму служы (Другазак. 6, 13).
11. Тады пакідае Яго дябдл; і вось Ангелы прыступіліся і служылі Яму.
12. Дачуўшыся-ж, што Іоан у вязьніцы, Ісус адыйшоў у Галілéю.
13. I, пакінуўшы Назарэт, црыйшоў і асéў у Капэрнауме прыморскім, у мéстах Завулонавых і Нэфалімавых,
14. каб збылося сказанае праз прарока Ісаю, які кажа: зямля Завулонава і зямля Нэфалімава, на дарозе прыморскай за Іорданам, Галілéя паганская,
15. народ, сéдзячы ў цéмры, углéдзіў сьвятло вялікае, і тым, што сядзéлі ў краіне й цéню сьмéрці, зазьзяла сьвятло. (Ісая 9, 1—2.)
16. 3 таго часу Ісус пачаў абвяшчаць і казаць: пакайцеся, бо наблізілася царства нябéснае.
17. Прахóдзячы-ж недалёка мора Галілéйскага, Ён убачыў двух братоў, Сымона, называнага Пятром, і Андрэя, брата яго, закідаючых сéткі ў мора, бо яны былі рыбаловы,
18. і кажа ім: ідзéце за Мною, і Я зраблю вас лаўцáмі чалавéкаў.
19. I яны зараз жа, пакінуўшы сéці, пайшлі за Ім.
20. Ідучы стуль далéй, убачыў Ён другіх двух братоў, Якава Завядзéявага і Яна, брата яго, у чаўнé з Завядзéем, бацькам іх, прáўлючых сéці сваé, і паклікаў іх.
21. I яны зараз жа, пакінуўшы човен і бацьку свайго, пайшлі за Ім.
22. I хадзіў Ісус па ўсёй Галілéі, навучаючы ў школах іх і абвяшчаючы Эвангельле царства ды лéчучы ўсякую хворасьць і ўсякую нéмач у людзéй.
23. I прайшлі аб Ім чуткі па ўсéй Сырыі, і прыводзілі да Яго ўсіх нядужых, з рознымі хворасьцямі й прыпадкамі, і апанаваных нячыстым, і лю-натыкаў, і спараліжаваных, і Ён іх аздараўляў.
24. I йшло за Ім множства народу з Галілéі і Дзесяцігрáдзьдзя і Ерузаліму і Юдэі і з таго боку Іордану.

Разьдзéл 5.

1. Убачыўшы грамады народу, Ён узышоў на гарý, і, калі сéў, прыступілі да Яго вучні Яго.
2. I Ён, расчыніўшы вусны Сваé, навучаў іх кажучы:
3. Шчасьлівыя ўбогія духам, бо іх ёсьць Царства Нябéснае.
4. Шчасьлівыя плáчучыя, бо яны ўцéшацца.
5. Шчасьлівыя ціхія, бо яны ўнасьлéдуюць зямлю.
6. Шчасьлівыя галодныя і прáгнучыя праўды, бо яны насыцяцца.
7. Шчасьлівыя міласьцівыя, бо яны будуць памілаваны.
8. Шчасьлівыя чыстыя сэрцам, бо яны Бога ўбачаць.
9. Шчасьлівыя міратворцы, бо яны сынамі Божымі будуць названы.
10. Шчасьлівыя, каго гоняць за праўду, бо іх ёсьць Царства Нябéснае.
11. Шчасьлівыя вы, калі будуць зьдзéкавацца над вамі і перасьлéдаваць вас і ўсяляк несправядліва абгавáрываць вас за Мянé.
12. Радуйцеся і цéшцеся, бо вялікая нагарóда вашая на нéбе; так гналі і прарокаў, якія былі ранéй за вас.
13. Вы соль зямлі; калі-ж соль згубіць сілу, то чым зробіш яé салóнаю? Яна ўжо ні на вóшта не надаéцца, хібá голькі выкінуць яé вон на патаптáньне людзям.
14. Вы сьвятлó сьвéту. Ня можа мéста схавацца, стоячы на вéрсе гары.
15. I, засьвяціўшы сьвéчку, не стаўляюць яé пад судзінай, але на ліхтары, і сьвéціць усім, хто ёсьць у доме.
16. Гэтак няхай сьвятло вашае сьвéціць перад людзьмі, каб яны бáчылі вашыя добрыя дзéяньні і уславілі Айцá вашага, што ў нябёсах.
17. Ня думдйце, што Я прыйшоў парушыць закон ці прарокаў; не парушыць прыйшоў Я, яде выпаўніць.
18. Бо запраўды кажу вам: пакуль не прамінé нéба й зямля, ніводная йота ці рыса не прамінé з закону, пакуль ня выпаўніцца ўсё.
19. Вось жа, хто парушыць адну з гэтых наймéншых зáпаведзяў і навучыцьтаго людзéй, той наймéншым названы будзе ў Царстве Нябéсным; а хто выпаўніць і навучыць, той вялікім названы будзе ў Царстве Нябéсным.
20. Бо кажу вам, калі сьвятасьць ваша не перавысіць сьвятасьці кніжнікаў і фарысэяў, то вы ня ўвойдзеце ўЦарства Нябéснае.
21. Вы чулі, што скáзана старадаўным: не забівай; хто-ж забé, падлягае суду (Выхад. 20, 13).
22. А Я кажу вам, што ўсякі, хто гнéваецца на брата свайго дарэмна, падлягае суду; а хто скажа брату свайму: ракá, падлягае сынэдрыону, а хто скажа шалёны, падлягае геéньне агнявóй.
23. I калі ты прынясéш ахвяру тваю на ахвярнік і там мáе штось проці цябé,
24. пакінь там ахвяру перад ахвярнікам і пайдзі пéрш пагадзіся з братам тваім, а тады ўжо прыйдзі і прынясі ахвяру тваю.
25. Гадзíся з супрацíўнікам тваім хутчэй, пакуль ты яшчэ ў дарозе з ім, каб супраціўнік не аддаў цябé судзьдзі, а судзьдзя не аддаў бы цябé слузé, і ня ўкінулі-б цябé ў цямніцу.
26. Запраўды кажу табé: ты ня выйдзеш адтуль, пакуль не аддасі апошняга кадранта.
27. Вы чулі, што сказана старадаўным: ня блудзі (Выхад 20, 14).
28. А Я кажу вам, што ўсякі, хто глядзіць на жанчыну з блýднымі дýмкамі, ужо блудзіць з ёю ў сэрцы сваім.
29. Калі-ж нравае вока тваё спакушае цябé, вырві яго і кінь ад сябé, бо ляпéй табé, каб загінуў адзін члéн цéла твайго, чымся ўсё цéла тваё будзе ўкíнена ў геéнну.
30. I калі правая рука твая снакушае цябé, адсякí яé і кінь ад сябé, бо ляпéй табé, каб загінуў адзін з члéнаў тваіх, чымся ўсё цéла тваё будзе ўкінена ў геéнну.
31. Сказана таксама, што, кáлі хто разлучáецца з жонкаю сваёю, няхай дасьць ён развóд (Другазак. 24, 1).
32. А Я кажу вам: хто разлучаецца з жонкаю сваёю апрача віны блуду, той робіць яé распусьніцаю.
33. Яшчэ чулі вы, што сказана старадаўным: не ламай нрысягі, але спаўняй перад Богам прысягі тваé (Левіт. 19, 12. Другазак. 23, 21).
34. А Я кажу вам: не прысягай саўсім: ні нéбам, бо яно пасад Божы;
35. ні зямлёю, бо яна падножжа ног Яго, ні Ерузалімам, бо ён мéста вялікага Царá;
36. ні галавою сваеёй не прысягай, бо ня можаш ніводнага воласа зрабіць бéлым ці чорным.
37. Але няхай будзе слова вашае: алé, алé; нé, нé; а што больш таго, тое ад злога.
38. Вы чулі, што сказана: вока за вока і зуб за зуб (Выхад 21, 24).
39. А Я кажу вам: не праціўцеся злому, але, хто ўдэрыць цябé ý правую шчакý, павярні да яго і другую,
40. і хто захоча судзіцца з табою і ўзяць у цябé сарочку, аддай яму й вóпратку;
41. і хто прымусіць цябé ісьці з ім мілю, ідзі з ім дзьвé.
42. Прóсячаму ў цябé дай і ня ўхіляйся ад таго, хто хоча ў цябé пазычыць.
43. Вы чулі, шго сказана: любі блізкага твайго і ненавідзь ворага твайго. (Левіт. 19, 17—18. )
44. А Я кажу вам: любéце ворагаў вашых, слáўце праклінаючых вас, рабéце дабро ненавідзячым вас і малéцеся за крыўдзячых вас і перасьлéдуючых вас,
45. каб сталіся сынамі Айца вашага, што ў нябёсах, бо Ён загáдвае сонцу свайму ўсхадзіць над добрымі і благімі і пасылае дождж на справядлівых і несправядлівых.
46. Бо, калі вы будзеце любіць любячых вас, якая вам нагарода? Ці-ж ня тое самае робяць і мытнікі?
47. I калі вы вітáеце толькі братоў вашых, што асаблівае робіце? Ці-ж ня гэтак робяць і пагане?
48. Будзьце-ж беззагáннымі, як беззаганны Ацéц ваш, што ў нябёсах.

Разьдзéл 6.

1. Глядзéце, не давайце міласьціны вашае перад людзьмі з тым, каб яны бачылі вас, бо тады ня будзе вам нагароды ад Айца вашага, што ў Нябéсах.
2. Дык вось, калі даéш міласьціну, ня трубі перад сабою, як робяць крывадушнікі ў школах і на вуліцах, каб выхвалялі іх людзі. Запраўды кажу вам: яны ўжо дастаюць нагароду.
3. У цябé-ж, калі ты дóрыш, няхай лéвая рука твая ня вéдае, што робіць правая,
4. каб міласьціна твая была ўтóена, і Ацéц твой, які бачыць утóенае, нагародзіць цябé яўна.
5. I калі молішся, ня будзь, як крывадушнікі, якія любяць у школах і на вуглах вуліцаў прыстоіваць молячыся, каб паказацца перад людзьмі. Запраўднí кажу вам, што яны ўжо дастаюць нагароду сваю.
6. Ты-ж, калі молішся, увайдзі ў камору тваю і, зачыніўшыся, памаліся Айцу Твайму, які Сам утáйне, і Ацéц твой, вíдзячы ўтóенае, нагародзіць цябе яўна.
7. А молячыся не гавары лішняга, як пагане, бо яны думаюць, што ў многаслóўі сваім будуць пачуты.
8. Ня будзьце падобны да іх, бо вéдае Ацéц ваш, у чым вы мáеце патрэбу, ранéй, чым папросіце ў Яго.
9. Маліцеся-ж вось гэтак: Ойча наш, каторы ёсьць у нябёсах! няхай сьвяціцца імя Тваё;
10. Няхай прыйдзе Царства Тваё; няхай будзе воля Твая, як у нéбе, так і на зямлі.
11. Хлéб нáш штодзéнны дай нам сягоньня.
12. I даруй нам даўгі нашыя, як і мы дарóвуем даўжнікóм нашым;
13. і ня ўводзь нас у спакушэньне, але захавай нас ад злога. Бо Тваё ёсьць Царства і сіла і слава навéкі. Амін.
14. Бо, калі вы дарóвуеце людзям правіннасьці іх, то і вам даруе Ацéц ваш, што ў нябёсах;
15. а калі ня будзеце дароўваць людзям правіннасьцяў іх, то і Ацéц ваш не даруе вам вашых правіннасьцяў.
16. Гэтак сама, калі посьціце, ня будзьце панурымі, быццам крывадушнікі; бо яны зьмяняюць сваё аблічча, каб паказацца перад людзьмі, што посьцяць. Запраўды кажу вам, што яны ўжо атрымóўваюць нагароду сваю.
17. А ты, калі посьціш, памáж галаву тваю і ўмый аблічча тваё,
18. каб не перад людзьмі казáцца посьцячым, але перáд Айцом тваім, што ўтóены, і Ацéц твой, бáчучы ўтоенае, нагародзіць цябé яўна.
19. Ня зьбірайце сабé скарбаў на зямлі, дзé моль і іржа нішчыць, і дзé зладзéі падкáпываюцца і крадуць;
20. але зьбірайце сабé скарбы на нéбе, дзé ні моль, ні іржа ня нішчыць, і дзé зладзéі не падкапываюцца і не крадуць.
21. 2 Бо дзé скарб ваш, там будзе й сэрца вашае.
22. Сьвéтачам цéла ёсьць вока. Вось жа, калі вока тваё будзе яснае, то ўсé цéла тваё будзе прасьвéтленае.
23. Калі-ж вока тваё будзе нягоднае, то ўсё цéла тваё будзе ў цéмры. I вось, калі сьвятлó, што ў табé, есьць цéмра, дык якая-ж цéмра самá?
24. Ніхто ня можа служыць двом паном; бо ці пéршага будзе ненавідзець, а другога любіць, ці пéршаму пачне спрыяць, а аб другога нядбáць. Ня можаце служыць Богу і маммоне.
25. Вось чаму й кажу вам: ня турбуйцеся дзеля душы вашае, штó вам éсьці і штó піць, ні дзеля цéла вашага, у вошта адзéцца. Ці-ж душа ня больш за éжу, і цéла за адзéжу?
26. Паглядзéце на птушак нябéсных, што ня сéюць, ня жнуць і ня зьбіраюць да сьвірнаў, і Ацéц ваш Нябéсны корміць іх; хібá-ж вы ня лéпшыя за іх?
27. Дый хто з вас сваёй турботай можа дадаць сабé росту хоць на адзін локаць?
28. I аб адзéньне Чаго турбуецеся? Паглядзéце на палявыя лілéі, як яны растуць: не гірацуюць, не прадуць;
29. а Я кажу вам, што й Салямон у-ва ўсёй слáве сваёй не адзяваўся так, як кожная з іх.
30. Калі-ж траву палявую, якая сягоньня ёсьць, а заўтра будзе ўкінена ў печ, Бог гэтак адзявае, дык ці не балéй таго вас, малавéрныя?
31. Дык вось, ня турбуйцеся й не кажэце: штó нам éсьць? ці: штó піць? ці: ў вошта адзéцца?
32. Бо ўсяго гэтага шукаюць пагане, дый Ацéц ваш нябесны вéдае, што ўсё гэтае вам патрэбна.
33. Шукайце-ж пéрш царства Божага і праўды Яго, а тое ўсё прыложыцца вам.
34. Дык ня турбуйцеся аб заўтрашні дзéнь, бо заўтрашні дзéнь сам будзе турбавацца аб сваё. Годзе для кожнага дня свайго ліха.

Разьдзéл 7.

1. Ня судзіце, каб ня былі асýджаны.
2. Бо якім судом сýдзіце, такім будзеце сýджаны; і якою мéркаю мéраеце, гэткаю і вам адмéраюць.
3. I што ты глядзіш на сучок у воку брата твайго, а палéна ў сваім воку не адчувáеш?
4. Ці як скажаш брату свайму: дай, я выму сучок з вока твайго, а вось у тваім воку палéна? 5. Крывадушнік! Дастань пéрш палéна з вока твайго і тады ўглéдзіш, як дастаць сучок з вока брата твайго.
5. Не давайце сьвятога сабакам і ня кідайце пэрлаў сваіх перад сьвіньнямі, каб не патапталі іх нагамі сваімі і, адвярнуўшыся, не разарвалі вас.
6. Прасéце, і будзе вам дáдзена; шукайце і знóйдзеце; стýкайцеся, і адчыняць вам.
7. Бо кожны, хто просіць, дастаé, і хто шукае, знаходзіць, і хто стýкаенца, таму адчыняць.
8. Ці éсьць між вамі чалавéк, у якога сын калі папросіць хлéба, ён даў бы яму кáмень?
9. I калі папросіць рыбы, даў бы яму зьмяю?
10. Дык, калі вы, будучы благімі, умéеце даваць добрае дзéцям вашым, тым балéй Ацéц ваш, што ў Нябёсах, дасьць добрае просячым у Яго.
11. Вось жа ўсё, што хочаце, каб вам рабілі людзі, дык тое рабéце і вы ім; бо гэта закон і прарокі.
12. Уваходзьце праз цéсныя вароты, бо шырокі вароты і вольны той шлях, што вядуць да загубы, і шмат хто йдзé імі;
13. бо цéсны вароты і вузкі той шлях, што вядуць у жыцьцё, і вéльмі мала хто знаходзіць іх.
14. Сьцеражэцеся ілжывых прарокаў, якія прыходзяць да вас у авéчай скуры, а ў сярэдзіне яны ваўкі драпéжныя.
15. Па пладох іх пазнáеце іх. Ці зьбіраюць з цярноўніка вінаград, або з асоту фігі?.
16. 1 Гэтак усякае добрае дрэва даé і плады добрыя, а благое дрэва даé і плады благія.
17. Ня можа дрэва добрае даваць благіх пладоў, ні благое дрэва даваць добрых пладоў.
18. Усякае дрэва, што не даéць добрага плóду, ссякаюць і кідаюць у агонь.
19. Дык па пладох іх пазнáеце іх.
20. Ня ўсякі, хто кажа Мне: Госпадзе! Госпадзе!, увойдзе ў царства Нябéснае, а той, хто выпаўняе волю Айца Майго, што ў Нябёсах.
21. Многія скажуць Мнé ў той дзéнь: Госпадзе, Госпадзе! Ці не Тваім імéньнем мы прарóчылі? і ці не Тваім імéньнем выганялі дэманаў і ці не Тваім імéньнем многія цуды чынілі?
22. I тады скажу ім: Я ніколі ня вéдаў вас; адыйдзéцеся ад Мянé, вы, што чыніце беззаконьне.
23. Вось жа кожнага, хто слýхае словы Маé гэтыя і выпаўняе іх, прыраўную да чалавéка мудрага, які пабудаваў дом свой на кáмені.
24. I пайшоў дождж, і разьліліся рэкі, і падулі вятры і паімчаліся на дом той; і ён ня ўпаў, бо быў пастаўлены на кáмені.
25. А ўсякі, хто слухае словы Маé і не выпаўняе іх, падобны да чалавéка неразумнага, які пабудаваў дом свой на пяску.
26. I пайшоў дождж, і разьліліся рэкі, і падулі вятры і наляглі на дом той, і éн заваліўся, і была вялікая руіна яго.
27. I, калі Ісус скончыў гэтыя словы, народ дзівіўся з Яго вучэньня,
28. бо Ён вучыў, як той, хто маé ўладу, ды ня так, як кніжнікі й фарысэі.

Разьдзéл 8.

1. 1. Калі-ж Ён зыйшоў з гары, за Ім пайшло вялікае множства народу.
2. I вось, падыйшоў нракажоны і, клáняючыся Яму, сказаў: Госпадзе! калі хочаш, можаш мянé ачысьціць.
3. I, працягнýўшы руку, Ісус дакранýўся да яго і сказаў: хачу, будзь чысты.
4. I ён ураз жа ачысьціўся ад праказы. I кажа яму Ісус: глядзі, нікому не кажы, але пайдзі пакажыся сьвяшчэніку і прынясі дар, які павялéý Майсéй дзеля сьвéдчаньня ім.
5. 5. Калі-ж увайшоў Ісус у Капэрнаум, падыйшоў да Яго з просьбаю сотнік, кажучы:
6. Госпадзе! хлопец мой ляжыць дома спараліжавáны і страшэнна мучыцца.
7. Ісус кажа яму: Я прыйду і вылячу яго.
8. Сотнік жа ў адказ сказаў: Госпадзе! Я ня варт, каб ты ўвайшоў да мянé пад страхý, але скажы адно толькі слова, і паздаравéе хлопец мой.
9. Бо і сам я паднявольны чалавéк, дый маю пад сабою жаўнéраў, і кажу аднаму: пайдзі, і ідзé; і другому: прыйдзі, і прыходзіць; і рабу майму: зрабі тое, і зробіць.
10. Пачуўшы гэтае, Ісусзьдзівіўся і сказаў тым, што йшлі за Ім: запраўды кажу вам: і ў Ізраілю Я не знайшоў гэткае íзéры.
11. Кажу-ж вам, што многія прыйдуць з усхóду і зáхаду і засядуць за стол з Аўраамам і Ісаакам і Якавам у Царстве Нябéсным;
12. а сыны царства будуць укінены ў цéмру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў.
13. I сказаў Ісус сотніку: ідзі, і, як ты павéрыў, няхай так табé будзе. I паздаравéў хлопец яго ў тую-ж гадзіну.
14. I, прыйшоўшы ў дом Пётры, Ісус углéдзіў цéшчу яго ляжучы ў гарáчцы.
15. I дакранýўся да рукі яé, і гарáчка пакінула яé, і яна ўстала і служыла ім.
16. Калі-ж надыйшоў вéчар, да Яго прывялі шмат людзéй, апанаваных злым духам, і Ён выгнаў духаў слóвам і вярнуў усім осворым здароўе,
17. 1 каб збылóся сказанае праз прарока Ісаю, які кэжа: Ён узяў на Сябé нашыя нядужасьці і вылячыў хваробы нашыя (Іеая 53, 4).
18. Убачыўшы-ж навóкал сябé множства народу, Ісус вялéў вучням Сваім адплыць на той бок.
19. Тады адзін кніжнік, падыйшоўшы, сказаў Яму: Вучыцель, я пайду за Табою, куды-б Ты ні пайшоў.
20. I кажа яму Ісус: лісы маюць нóры і птушкі нябéсныя гнёзды, а Сын Чалавéчы ня мае дзé скланіць галавý.

21« Другі-ж спасярод вучняў сказаў Яму: Госпадзе! дазволь мнé пайсьці і пахаваць бацьку майго.

22. Ісус жа сказаў яму: ідзі за Мною і пакінь мёртвым хáваць сваіх нябожчыкаў.
23. I, калі ўвайшоў Ён у чóвен, за Ім пайшлі вучні Яго.
24. I вось, узьнялóся вялікае ўзрушэньне на моры, ажно хвалі пачалі заліваць човен, а Ён спаў.
25. Тады, прыступіўшыся да Яго, разбудзілі Яго вучні Яго і сказалі: Госпадзе! ратуй нас: гінем!
26. I кажа ім: чаго вы баіцёся, малавéры? Потым. устаўшы, загадáў вятрóм і мóру, і зрабілася вялікая ціша.
27. А людзі дзівіліся й гаварылі: хто гэта, што й вятры і мóра слýхаюцца Яго?
28. I, калі Ён прыбыў на той бéраг у зямлю Гергісінскую, насустрэчу Яму выйшлі з магілы двое апанаваных чартóм, стравíэнна злыя, так што ніхто не адважáўся праходзіць тэй дарогай.
29. I вось яны закрычэлі, ка-жучы: што нам і Табé, Ісусе, Сыну Божы? Ці прыйшоў Ты сюды перад часам мучыць нас?
30. Непадалёк жа ад іх пасьвіўся вялікі гурт сьвінéй.
31. I дэманы прасілі Яго, кажучы: калі нас выганяеш, то пашлі нас у гурт сьвінéй.
32. I Ён сказаў ім: ідзіце. I тыя, выйшаўшы, увайшлі ў гурт сьвінячы. I вось увéсь гурт сьвінéй кінуўся з кручы ў мора і нáгіб у вадзé.
33. Пастухі-ж уцяклі і, прыйшоўшы ў мéста, расказалі аб усім і аб тых, што ў іх сядзéў нячысты.
34. I вось, усё мéста выйшла насустрэчу Ісусу і, убачыўшы Яго, прасілі, каб адыйшоў ад мéжаў іх.

Разьдзéл 9.

1. 1. I, увайшоўшы ў човен, Ён неранлыў назад і прыйшоў у сваё мéста.
2. I вось, прынéсьлі да Яго спараліжавáнага, ляжучы на пасьцéлі. I, бáчучы вéру іх, íсус сказаў спараліжавáнаму: мацуйся, дзіця! адпускаюцца табé грахі тваі.
3. Ды вось некаторыя з кніжнікаў сказалі самы ў сабé: Ён блюзьніць.
4. Ісус жа, бачучы думкí іх, сказаў: на што благое ў сэрцах вашых?
5. Бо што лягчэй сказаць: адпускаюцца табé грахі, ці сказаць: устань ды хадзі?
6. Але, каб вы вéдалі, што Сын Чалавéчы мáе ўладу на зямлі адпускаць грахі (кажа тады спараліжавáнаму), устань, вазьмі насьцéль тваю і йдзі ў дом твой.
7. I, устаўшы, узяў пасьцéль сваю ды пайшоў у дом свой.
8. Народ жа, бачыўшы гэтае, дзівіўся і славіў Бога, даўшага такую ўладу людзям.
9. I, праходзячы адтуль, Ісус убачыў чалавéка, сéдзячы ля мытніцы, званага Мацьвéем, і кажа яму: ідзі сьлéдам за Мною. I, устаўшы, ён пайшоў за Ім.
10. I стáлася, як Ісус сядзéў за сталом у доме, дык вось многа Мытнікаў і грэшнікаў прыйшлі і пасéлі за стол з Ім і вучнямі Яго.
11. I, убачыўшы тое, фарысэі сказалі вучням Яго: чаму Вучыцель ваш éсьць і пéць з мытнікамі і грэшнікамі?
12. Ісус жа, начуўшы гэтае, сказаў Ім: нé здаровым патрэбен лéкар, а хворым.
13. Пайдзéце, наўчыцеся, што значыць: міласьці хачу, а ня жэртвы, бо Я прыйшоў нé справядлівых, але грэшнікаў клікаць да пакаяньня (Осія 6, 6).
14. Тады прыходзяць да Яго вучні Іоанавы і кажуць: чаму мы і фарысэі посьцім шмат, а Тваі вучні ня посьцяць?
15. I сказаў ім Ісус: ці-ж могуць сумаваць сыны вясéльнага дому, пакуль з імі жаніх? Але настануць дні, калі забяруць ад іх жаніха, і тады будуць пасьціць.
16. I ніхто старое вопраткі ня лáпіць новаю лáткаю, бо новапрышытае аддзярэцца, і дзіра будзе яшчэ болыпая.
17. I ня ўліваюць віна маладога ў старыя мяхí, бо разрываюцца мяхí, і віно выцякае, і мяхí гінуць; але віно маладое ўліваюць у новыя мяхí, і захоўваецца тое і другое.
18. Калі Ён гутарыў з імі гэтак, падыйшоў да Яго нéйкі начальнік і, пакланіўшыся Яму, кажа: дачкá мая толькі што сканала, але прыйдзі, узлажы на яé руку Тваю, і яна ажывé.
19. I, устаўшы, пайшоў за ім Ісус і вучні Яго.
20. I вось, жанчына, якая дванаццаць гадоў хварэла на крывацéчу, падыйшла ззаду і дакранýлася да краю вонраткі Яго,
21. бо яна думала сабé: як толькі дакранýся да вопраткі Яго, наздаравéю.
22. Ісус жа, аглянуўшыся і ўглéдзіўшы яé, кажа: мацуйся, дачка! вéра твая выратавала цябé. I жанчына гэная з таé пары паздаравéла.
23. I тады прыйшоў Ісус у дом начальніка і, углéдзіўшы жалéйнікаў і ўзварушаных людзéй,
24. сказаў ім: разыдзéцеся; бо ня ўмéрла дзяўчáтка, але сыíіць. I сьмяяліся з Яго.
25. Калі-ж людзéй вывелі, Ён, увайшоўшы, узяў яé за руку, і дзяўчáтка ўстала.
26. I разыйшлáся чутка аб тым на ўсёй гэнай зямлі.
27. Калі Ісус ішоў адтуль, за Ім найшлі два сьляпыя і клікалі Яго, кажучы: памілуй нас, Ісус, Сын Давідаў.
28. Калі-ж Ён прыйшоў у дом, сьляпыя прыступіліся да Яго. I кажа ім Ісус: ці вéрыце вы, што Я магу гэтае зраóіць? Яны адказваюць: алé, Госпадзе!
29. Тады Ён дакрануўся да вачэй іх і сказаў: няхай паводле вéры вашае стáнецца вам.
30. I расчыніліся вочы іх. I Ісус пагразіў ім: глядзіце, каб ніхто ня вéдаў.
31. А яны, выйшаўшы, абвясьцілі аб íм па ўсéй гэнай зямлі.
32. Калі-ж тыя выходзілі, то нрывялі да Яго чалавéка нямóга, апанавáнага нячыстым.
33. І, калі дэман быў выгнаны, нямы загаварыў, і народ дзівіўся, кажучы: ніколі не здаралася гэткае ў Ізраілю.
34. А фарысэі гаварылі: імем князя дэманаў выганяе Ён злых духаў.
35. I хадзіў Ісус па ўсіх мéстах і вёсках, навучаючы па школах і абвяшчаючы Эвангельле Царства і зьнімаючы ўсякую хворасьць і ўсякую нéмач у людзéй.
36. Глéдзячы на грамады народу, Ён пашкадаваў іх, што былі змогшыся і расьцярушаныя, быццам авéчкі без пастуха.
37. Тады кажа вучням Сваім: жнівó багатае, ды работнікаў мала.
38. Дык прасéце Гаспадара жніва, каб выслаў работнікаў на жнівó сваё.

Разьдзéл 10.

1. I, паклікаўшы дванаццаць вучняў Сваіх, Ён даў ім уладу над нячыстымі дýхамі, каб выганяць іх і лячыць усякую хворасьць і ўсякую нéмач.
2. А дванаццацёх апосталаў імéньні вось якія: пéршы Сымон, называны Пятрóм, і Андрэй, брат яго, Якаў Завядзéяў і Іоан, брат яго,
3. Філіп і Баўтрамéй, Хамá і Мацьвéй мытнік, Якаў Алфéяў і Ляўвéй, празваны Фадзéем,
4. Сымон Кананіт і Юда Іскарыёт, які і здрадзіў Яго.
5. Гэтых дванаццацёх паслаў Ісус і накáзваў ім, гаворачы: нá шлях пагáнаў ня ўзыходзьце і ў мéста Самарыйскае не ўваходзьце;
6. але ідзéце найбалéй да загінуўшых авéц дому Ізраілявага.
7. А хóдзячы абвяшчайце, кажучы, што наблізілася Царства Нябéснае.
8. Хворых аздараўляйце, пракажоных ачышчайце, памёршых уваскрашайце, злых духоў выганяйце. Дармá дасталі, дармá давайце.
9. Не бярэце з сабою ні золата, ні серабра, ні мéдзі ў поясы сваі,
10. ні торбы ьа дарогу, ні дзьвёх адзéжын, ні абутку, ні кія. Бо работнік варт стравы сваёй.
11. У якое-б мéста ці сяло ні прыйшлі вы, давéдавайцеся, хто ў ім дастойны, і там аставайцеся, пакуль ня выйдзеце.
12. А, уваходзячы ў дом, вітайце яго, кажучы: мір дому гэтаму.
13. I, калі дом будзе дастойны, мір ваш зыйдзе на яго; а калі ня будзе дастойны, то мір ваш да вас вéрнецца.
14. А калі хто ня прыйме вас і ня будзе . слухаць слоў вашых, то, выходзячы з дому ці з мéста таго, атрасéце пыл з ног вашых.
15. Запраўды кажу вам: лéпш будзе зямлі Садомскай і Гаморскай у дзéнь судá, чымся мéсту таму.
16. Вось Я пасылаю вас, як авéц сярод ваўкоў; дык будзьце мудрыя, як зьмéі, і простыя, як галубы.
17. Сьцеражэцеся людзéй: бо яны будуць аддаваць вас у суд і ў школах сваіх будуць біць вас.
18. I навядуць вас да валадароў і царóў за Мянé, дзеля сьвéдчаньня перад імі й паганамі.
19. Калі-ж будуць выдаваць вас, ня дбайце аб тое, як і што вам гаварыць, бо вам у той час будзе дáдзена, што сказаць.
20. Бо ня вы будзеце гаварыць, але Дух Айца вашага будзс гаварыць у вас.
21. Выдаваціме брат брата і бацька сына на сьмéрць; і паўстануць дзéці на бацькоў і пазабіваюць іх;
22. і будуць вас ненавідзець за імя Маё, але, хто выцярпіць да канцá, спасён будзе.
23. Калі-ж будуць выганяць вас з аднаго мéста, уцякайце ў другое, бо запраўды кажу вам: не áбойдзеце йшчэ мéстаў Ізраілявых, як прыйдзе Сын Чалавéчы.
24. Вучань ня вышэй за вучыцеля свайго, і слуга ня вышэй за гаспадара свайго.
25. Годзе для вучня, каб ён быў, як вучыцель яго, і для слугі, каб ён быў, як гаспадар яго. Калі гаспадара дому назвалі вэльзэвулам, тым балéй хатніх ягоных.
26. Дык ня бойцеся-ж іх: бо няма нічога ўкрытага, каб ня выявілася, ні патайнóга, што ня сталася-б вядомым.
27. Што . кажу вам у цемнацé, гаварэце пры сьвятлé; і што навýха чуеце, абвяшчайце са стрэхаў.
28. I ня бойцеся тых, што забіваюць цéла, а душы ня могуць забіць; а бойцеся больш таго, хто можа і душу, і цéла загубіць у геéньне.
29. 2 Ці ж ня два верабі прадаюцца за ассары? I ніводзін з іх не ўпадзé на зямлю бяз волі Айца вашага.
30. У вас жа і валасы на галавé палічаны.
31. Ня бойцеся-ж: вы лéпшыя за многіх верабéў.
32. Вось жа ўсякага, хто Мянé прызнавáціме перад людзьмі, таго й Я прызнáю перад Айцом Маім, што ў нябёсах.
33. А хто адрачэцца ад Мянé нсрад людзьмі, ад таго й Я адракуся перад Айцом Маім, што ўнябёсах.
34. Ня думайце, што Я прыйшоў прынéсьці мір на зямлю; ня мір прыйшоў Я прынéсьці, але мéч.
35. Бо Я прыйшоў разлучыць чалавéка з бацькам яго і дачку з маткаю яé і нявéстку з сьвякроўю яé.
36. I вóрагі чалавéку хатнія яго.
37. Хто любіць бацьку ці матку балéй за Мянé, ня варт Мянé; і хто любіць сына ці дачку балéй за Мянé, ня варт Мянé.
38. I хто не бярэ крыжа свайго і ня йдзé за Мною, той ня варт Мянé.
39. Хто зьберажэ душу сваю, загубіць яé; а хто загубіць душу сваю дзеля Мянé, зьберажэ яé.
40. Хто прыймае вас, прыймае Мянé, а хто нрыймае Мянé, прыймае Паслаўшага Мянé.
41. Хто прыймае прарока ў імя прарока, дастаé нагароду прарока; і хто прыймае справядлівага ў імя справядлівага, дастаé нагароду снравядлівага.
42. I хто напоіць аднаго з малых гэтых толькі чарай сьцюдзёнай вады ў імя вучня, запраўды кажу вам, ня страціць нагароды сваé.

Разьдзéл 11.

1. I сталася: як скончыў Ісус навучаць дванаццацёх вучняў Сваіх, пайшоў адтуль вучыць і абвяшчаць у мéстах іх.
2. Іоан жа, пачуўшы ў вязьніцы аб дзéяньнях Хрыстовых, паслаў двух вучняў сваіх
3. сказаць Яму: ці Ты Той, што павінен прыйсьці, ці чакаць нам другога?
4. I сказаў ім Ісус у адказ: пайдзéце, абвясьціце Іоану, штó чуеце і бачыце.
5. Сьляпыя відзяць, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца і глухія чуюць, памёршыя ўваскрасаюць і ўбогія абвяшчаюць Эвангельле.
6. I шчасьлівы, хто не спакусіцца праз мянé.
7. Калі-ж тыя пайшлі, Ісус пачаў гаварыць народу пра Іоана: чаго глядзéць хадзілі вы ў пустыню? ці трысьціну, што ад вéтру хістаецца?
8. Што-ж убачыць хадзілі вы? можа чалавéка, адзéтага ў мяккія адзéжы? Вось тыя, што адзяюцца ў мяккія адзéжы, знаходяцца ў царскіх харóмах.
9. Што-ж убачыць хадзілі вы? прарока? Запраўды кажу вам: і больш за прарока.
10. Бо ён той, пра якогá напісана: вось Я пасылаю Ангела Майго перад абліччам Тваім, які прыгатуе шлях Твой перад Табою (Малах. 3, 1).
11. Запраўды кажу вам: з роджаных жанчынамі не паўставаў вялікшы за Іоана Хрысьціцеля; але наймéншы ў царстве нябéсным вялікшы за яго.
12. Ад дзён íоана Хрысьціцеля дагэтуль царства нябéснае сілаю дасягаецца, і гвалтаўнікí захопліваюць яго.
13. Бо ўсé прарокі й закон прарочылі да Іоана.
14. I, калі хочаце прыняць, ён ёсьць Ільля, якому налéжыць прыйсьці.
15. Хто мáе вушы чуць, няхай чуе.
16. Але каму ўпадóблю род гэты? Ён падобен да хлапчанятаў, што сядзяць на рынку і, зварачаючыся да сваіх сяброў,
17. кажуць: мы йгралі вам на жалéйцы, і вы не скакалі; мы галасілі, і вы ня плакалі.
18. Бо прыйшоў Іоан, які ня éсьць, ня пé; і кажуць: у ім злы дух.
19. Прыйшоў Сын Чалавéчы, які éсьць і пé; і кажуць: вось чалавéк, які любіць éсьць і піць віно, сябра мытнікаў і грэшнікаў. I апраўдана мудрасьць дзяцьмі яé.
20. Тады пачаў Ён дакарáць мéсты, у якіх найбалéй выявілася моц Яго, за тое, што яны не пакáяліся.
21. Гóра табé, Харазін! гóра табé, Віфсаіда! Бо калі-б у Тыры й Сыдоне выявілася моц, што выяўлена ў вас, то даўноб яны ў валасяніцы і ў пóпелі пакáяліся.
22. Але кажу вам: Тыру й Сыдону лягчэй будзе ў дзéнь судны, чымся вам.
23. I ты, Капэрнаум, што ажно да нéба ўзьнёсся, ажно да пéкла ўпадзéш, бо, калі-б у Садоме вьшвілася моц, вьь яўленая ў табé, то ён ператрываў бы па сёньняшні дзéнь.
24. Дык жа кажу вам, што зямлі Садомскай лягчэй будзе ў дзéнь судны, чымся табé.
25. I, адказываючы, у той час Ісус сказаў: слáўлю Цябé, Ацéц, Госпад нéба й зямлі, што ты ўтаіў гэтае ад мудрых і разумных і выявіў тое дзéцям
26. Так, Ацéц, бо гэткая была Твая добрая воля.
27. Усё Мнé перадáна Айцом Маім, і ніхто ня знае Сына апрача Айца; і Айца ня знае ніхто апрача Сына і каму Сын хоча адкрыць.
28. Прыйдзéце да Мянé ўсé працуючыя і абцяжоныя, і Я супакою вас.
29. Вазьмéце ярмо Маё на сябé і наўчыцеся ад Мянé: бо Я ціхі і лагоднага сэрца, і знойдзеце супакой душам вашым.
30. Бо ярмо Маé любае і цяжар Мой лёгкі.

Разьдзéл 12.

1. 1. У той час праходзіў Ісус у суботу засéянымі палямі; вучні Яго пачулі голад ды пачалі зрываць калосьсе і éсьці.
2. Фарысэі-ж, углéдзіўшы гэтае, сказалі Яму: вось вучні Тваі робяць, чаго ня гожа рабіць у суботу. -3. Ён жа сказаў ім: ці-ж вы ня чыталі, што зрабіў Давід, калі захацéў éсьці сам і быўшыя з ім?
3. Як ён увайшоў у дом Божы і éў хлябы ахвярныя, якіх не налéжала éсьці ні яму, ні быўшым з ім, а толькі адным сьвяшчэнікам?
4. Яшчэ ці-ж ня чыталі вы ў законе, што ў суботы сьвяшчэнікі ў царквé парушаюць суботу, аднак бязьвінныя?
5. 6. Кажу-ж вам, што тут ёсьць вялікшы за царкву.
6. Калі-б вы разумéлі, што значыць: міласьці хачу, а ня жэртвы, то не асудзілі-б бязьвінных (Осія 6, 6).
7. Бо Сын Чалавéчы ёсьць гаспадар і суботы.
8. I, адыйшоўшы адтуль, увайшоў Ён у школу іх.
9. I вось там быў чалавéк сухарукі. I спыталіся у Ісуса, каб абвінаваціць Яго: ці гожа аздараўляць у суботу?
10. Ён жа сказаў ім: хто з вас, маючы адну аўцу, калі яна ў суботу ўпадзé ў яму, ня возьме яé і ня выцягне?
11. 1 На колькі-ж лéпшы чалавéк за аўцу? Значыць, можна ў суботу рабіць дабро.
12. Тады кажа гэнаму чалавéку: выцягні руку тваю! I той выцягнуў: і стáлася яна здаровая, як другая.
13. Фарысэі-ж, выйшаўшы, змаўляліся проці Яго, як бы загубіць Яго. Але Ісус, вéдаючы, пайшоў адтуль.
14. I пайшлó сьлéдам за Ім множства народу, і Ён аздараўляў іх усіх.
15. I забараніў ім выяўляць Яго,
16. каб збылóся сказанае праз прарока Ісаю, які кажа:
17. Вось юнак Мой, Якога Я выбраў, Улюблены Мой, Якому спагадае душа Мая. Узлажу Дух Мой на Яго, і аб~ вéсьціць народам суд.
18. Ня будзе сварыцца, ані загалóсіць, і ніхто не пачуе на вуліцах голасу Яго.
19. Трысьціны надлóманай не пералóміць і лёну тлéючага не загáсіць, пакуль ня дасьць суду перамогі.
20. I ў імя Яго будуць спадзявацца народы (Ісая 42, 1 -4).
21. Тады прывялі да Яго апанаванага злым духам сьляпога й нямога, і аздаравіў яго, так што сьляпы й нямы стаў гаварыць і бачыць.
22. I дзівіўся ўвéсь народ і гавáрыў: ці ня гэта сын Давідаў?
23. Фарысэі-ж, пачуўшы гэтае, сказалі: Ён выганяе злых духаў ня йначай, як сілаю Вэльзэвула, князя злых духаў.
24. Але Ісус, вéдаючы думкі іх, сказаў ім: усякае царства, разьдзяліўшыся само ў сабé, апусьцéе; і ўсякае мéста, ці дом, разьдзяліўшыся сам у сабé, ня ўстоіць.
25. I калі злы дух злога духа выганяе, то ён разьдзяліўся сам у сабé: як можа ўстайць царства яго?
26. I, калі Я сілаю Вэльзэвула выганяю нячыстых духаў, то чыéю сілаю сыны вашыя выганяюць? Вось чаму яны будуць вам судзьдзямі.
27. А калі Я Духам Божым выганяю нячыстых, то, значыцца, прыйшло да вас царства Божае.
28. Або як можа хто ўвайсьці ў дом асілка і абрабаваць рэчы яго, калі ранéй ня зьвяжа асілка і тады абрабуе дом яго.
29. Хто не са Мною, той проці Мянé; і хто ня зьбірае са Мною, той марна траціць.
30. Дзеля гэтага кажу вам: усякі грэх і ганьбавáньне дарýюцца чалавéкам, а ганьбавáньне Духа не даруецца чалавéкам.
31. Калі хто скажа слова на Сына Чалавéчага, дарýецца яму; калі-ж хто скажа на Духа Сьвятога, не дарýецца яму ні ў гэтым вéку, ні ў будучым.
32. Або прызнáйце дрэва добрым і плод яго добрым, або прызнáйце дрэва благім і плод яго благім, бо дрэва пазнаéцца паводле плоду.
33. Родзе гáдавы! як вы можаце гаварыць добрае, калі вы благія? бо ад паўнаты сэрца гавораць вусны.
34. Добры чалавéк з добрага скарбу сэрца выносіць добрае, а благі чалавéк з благога скарбу выносіць благое.
35. Кажу-ж вам, што за ўсякае пустое слова, якое скажуць людзі, дадуць яны адказ у дзéнь судý.
36. Бо паводле слоў сваіх будзеш апрáўданы і наводле слоў сваіх будзеш засýджаны.
37. Тады некатóрыя з кніжнікаў і фарысэяў сказалі: Вучыцель! хацéлася-б нам ад Цябé знак бачыць.
38. Ён жа сказаў ім у адказ: род лукавы й чужалóжны шукае знакóў, і знакí ня будуць дáдзены яму, апрача знаку Іоны прарока.
39. Бо, як Іона быў у чэраве кіта тры дні І тры ночы, так і Сын Чалавéчы будзе ў сэрцы зямлі тры дні і тры ночы.
40. Мужы Ніневійскія ўстануць на суд з родам гэтым і засудзяць яго, бо яны пакáяліся ад навукі Іоны; і вось тут больш, чым Іона.
41. Царыца паўднёвая паўстане на суд з родам гэтым і засудзіць яго, бо яна прыходзіла з краю зямлі паслухаць мудрасьці Салялíóнавай; і вось тут болын, чым Салямон.
42. Калі нячысты дух выйдзе з чалавéка, то блукáецца на бязвóдзьдзі, шукáючы супакóю, і не знаходзіць.
43. Тады кажа: вярнуся ў дом мой, адкуль я выйшаў. I, прыйшоўшы, знаходзіць яго незанйтым, вымеценым і прыбрáным.
44. Тады йдзé й бярэ з сабою сéм другіх духаў, горшых за яго, і, увайшоўшы, жывуць там; і для чалавéка таго апошняе бывае горш пéршага. Так будзе і з гэтым родам благім.
45. Калі-ж Ён яшчэ гаварыў да народу, вось маці Яго і браты Яго стаялі вонках, хэчучы гаварыць з Ім.
46. I нéхта сказаў Яму: вось маці Твая і браты Тваі стаяць вонках, хóчучы гаварыць з Табою.
47. Ён жа сказаў у адказ гаварыўшаму: хто маці Мая? хто браты Маі?
48. I, паказаўшы рукою Сваею на вýчняў Сваіх, сказаў: ь-ось маці Мая і браты Маé;
49. бо хто будзе выпаўняць волю Айцá Майго, што ў нябёсах, той Мнé брат і сястра і маці.

Разьдзéл 13.

1. 1. У той жа дзéнь, выйшаўшы з дому, Ісус сéў ля мора.
2. I зыйшлося да Яго множства народу, так што Ён увайшоў у човен і сéў, а ўвéсь народ стаяў на бéразе.
3. I гаварыў ім многа нрыпóвесьцямі, кажучы: вось выйшаў сéйбіт сéяць.
4. I, калі ён сéяў, іншае ўпала пры дарозе; і наляцéлі птушкі і паклявалі гэнае.
5. Іншае ўпала на лíéсца камяністае, дзé ня шмат было зямлі; і зараз узыйшло, бо зямля была ня глыбока.
6. Калі-ж узыйшло сонца, павяла і, ня мéўшы караня, засохла.
7. Іншае ўпала ў цярніну, і вырасла цярніна і заглушыла гэнае.
8. Іншае ўпала на добрую зямлю і дало плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсьцьдзесят, іншае-ж у трыццаць.
9. Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
10. I, прыступіўшыся, вучні сказалі Яму: дзеля чаго гаворыш ім прыпóвесьцямі?
11. Ён сказаў ім у адзаз: дзеля таго, што вам дáдзена вéдаць тайны царствá Нябéснага, а ім ня дáдзена.
12. Бо, хто мáе, таму дáдзена будзе і пабóльшае, а хто ня мáе, у таго адымецца й тое, што мáе.
13. Дзеля таго гавару ім прыповесьцямі, што яны глéдзячы ня бачаць і слухаючы ня чуюць і не разумéюць.
14. I збываецца над імі прароцтва Ісаі, якое кажа: слыхам слýхаць будзеце і не зразумéеце, і вачыма глядзéць будзеце і ня ўглéдзіце.
15. Бо агрубéла сэрца людзёў гэтых, і вушамі з натýгаю чуюць і вочы сваé заплюшчылі, каб ня ўглéдзіць вачыма й не пачуць вушыма і не зразумéць сэрцам, ды каб не навярнуліся, каб Я аздаравіў іх. (Ісая 6, 9—10.)
16. Вашыя-ж шчасьлівыя вочы, што бачаць, і вушы вашыя, што чуюць.
17. Бо запраўды кажу вам, што многія прарокі і прáведнікі хацéлі бачыць, штó вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, штó зы чуеце, і ня чулі.
18. Вы-ж выслухайце значэньне прыповесьці пра сéйбіта.
19. Да ўсякага, хто слýхае слова аб царстве і не разумéе, прыходзіць благí і крадзé пасéянае ў сэрцы яго; вось каго азначае насéянае прыдарозе.
20. А пасéянае на камяністых мясцóх азначае таго, хто чуе слова і зараз жа з рáдасьцяй прыймае яго;
21. але ня мáе ў сабé караня і нястáлы: калі надыходзіць бяда ці перасьлéдаваньне слова, зараз адступáецца.
22. А пасéянае ў цярніне азначае таго, хто чуе слова, але клóпаты вéку гэтага і павáбнасьць багацьця заглушаюць слова, і стаéцца яно бясплодным.
23. Пасéянае-ж на дóбрай зямлі азначае таго, хто чуе слова і разумéе: гэткі дасьць плод, — і адзін даé сто, іншы шэсьцьдзесят, а іншы трыццаць.
24. Другую прыпóвесьць даў Ён ім, кажучы: царства Нябéснае падобнае да чалавéка, што пасéяў добрае сéмя на полі сваім.
25. Калі-ж людзі спалі, прыйшоў вóраг яго і пасéяў між пшаніцаю кýкалю і пайшоў.
26. Калі-ж збажынá ўзыйшлá і дала плод, тады паказаўся кýкаль.
27. Прыйшоўшы-ж слугі гаспадара дому сказалі яму: пане, хіба благое насéньне сéяў ты на полі тваім? скуль у ім кýкаль?
28. Ён жа сказаў ім: вораг зрабіў гэтае. А слугі сказалі яму: хочаш, мы пойдзем выпалаць яго?
29. Але ён сказаў: нé; каб, выбіраючы кýкаль, вы не павырывалі разам і пшаніцы.
30. Пакіньце расьці разам тое і другое да жнівá; і ў час жнівá я скажу жанцам: зьбярэце пéрш кýкаль і зьвяжэце яго ў пучкі, каб спаліць; а пшаніцу зьбярэце ў гумно маё.
31. Другую прыпóвесьць даў Ён ім, кажучы: Царства Нябéснае падобна да зярняці гарчычнагá, якое чалавéк узяў і пасéяў на полі сваім.
32. Яно мéншае за ўсякае сéмя, але, калі вырасьце, бывае болыл за ўсé расьліны і становіцца дрэвам, так што нрылятаюць птушкі нябéсныя і хаваюцца ў вéцьці яго.
33. Іншую прыповесьць сказаў Ён ім: Царства Нябéснае падобна да рашчыны, якую жанчына ўзяўшы палажыла ў тры мéры мукі, дакуль ня скісла ўсё.
34. Усё гэтае Ісус гаварыў народу прыповесьцямі і бяз прыпóвесьці не гаварыў ім,
35. каб збылося сказанае праз прарока, каторы кажа: адчыню ў прыповесьцях вусны Маé; выкажу ўтоенае ад стварэньня сьвéту. (Псал. 77, 2.)
36. Тады Ісус, адпусьціўшы народ, увайшоў у дом. I прыступіліся да Яго вучні Яго і сказалі: растлумач нам нрыповесьць аб кýкалі на полі.
37. Ён жа сказаў ім у адказ: сéйбіт дóбрага насéньня éсыдь Сын Чалавéчы.
38. Поле ёсьць сьвéт, добрае насéньне — гэта сыны царства, а кýкаль — сыны благога;
39. вóраг, што пасéяў іх, ёсьць злы дух; жнівó ёсьць сканчэньне сьвéту, а жанцы — Ангелы.
40. 4 Вось жа, як зьбіраюць кýкаль, агнём паляць; так будзе пры сканчэньні сьвéту гэтага.
41. Пашлé Сын Чалавéчы Ангелаў сваіх, і зьбяруць з царства яго ўсё, што спакушáе, і ўсіх, хто робіць беззаконьне.
42. I ўкінуць іх у пéч вагністую: там будзе плач і скрыгатáньне зубоў.
43. Тады прáведнікі зазьяюць, як сонца, у царстве Айца іх. Хто мáе вушы чуць, няхай чуе.
44. Яшчэ падобна царства Нябéснае да скáрбу, схавáнага ў полі, які знайшóўшы чалавéк прытаíў і ў радасьці ад гэтага йдзé і прадаé ўсё, што мае, і купляе гэнае поле.
45. Яшчэ падобна царства Нябéснае да купца, які шукаа добрых пэрлаў
46. і, знайшоўшы адну дарагую пэрлу, пайшоў і прадаў усё, што мéў, і купіў яé.
47. Яшчэ падобна царства Нябéснае да нéваду, закíненага ў мора, што набірае ўсякага роду рыбы;
48. калі ён напоўніўся, яго выцягнулі на бéраг і, сéўшы, добрае сабралі ў судзіны, а благое выкінулі вон.
49. Так будзе пры сканчэньпі сьвéту: зыйдуць Ангелы і выдзеляць благіх спасярод прáведных
50. і ўкінуць іх у пéч вагністую; там будзе плач і скрыгатáньне зубоў.
51. I спытаўся ў іх Ісус: ці зразумéлі вы ўсё гэтае? Яны кажуць: так, Госпадзе!
52. Ён жа сказаў ім: вось чаму ўсякі кніжнік, навýчаны аб царстве Нябéсным, падоб-ны да гаспадара, што выносіць з скарбніцы сваёй новае і старое.
53. I стáлася, калі скончыў Ісус нрыпóвесьці гэтыя, пайшоў адтуль
54. і, прыйшоўшы на бáцькаўшчыну сваю, вучыў іх у школе іх, так што яны дзівіліся і гаварылі: скуль у Яго гэткая мудрасьць і моц?
55. Ці ня цéсьляў Ён сын? Ці не Ягоная маці завéцца Марыя і браты Ягоныя Якаў і Іосій і Сымон і Юда?
56. I сёстры Ягоныя ці-ж ня ўсé між намі? Скуль жа ў Яго ўсе гэтае?
57. I спакушáліся дзеля Яго. Ісус жа сказаў ім: ня бывае прарока без пашаны, хібатолькі на бáцькаўшчыне яго і ў доме ягоным.
58. I ня ўчыніў там многіх цудаў дзеля нявéрыя іх.

Разьдзéл 14.

1. У той час Ірад тэтрарх пачуў чуткі пра Ісуса
2. і сказаў слугам сваім: гэта Іоан Хрысьціцель; ён уваскрос з мёртвых, і дзеля гэтага цуды дзéюцца праз яго.
3. Бо Ірад, захапіўшы Іоана, зьвязаў яго і пасадзіў у вязьніцу за Ірадзіяду, жонку Філіпа, брата свайго.
4. Бо Іоан казаў яму: ня гожа табé мéць яé.
5. I хацéў забіць яго, але баяўся народу: бо яго мéлі за прарока.
6. У дзéнь жа нарадзін Ірада дачкá Ірадзіяды скакала пасярод іх і дагадзіла Іраду.
7. Дзеля гэтага ён пакляўся éй даць, чаго-б ні. папрасіла.
8. Яна-ж, падвучаная маткай сваéй, сказала: дай мнé тут на талéрцы галаву Іоана Хрысьціцеля.
9. I засумаваў цар, але з увагі на прысягу і на супачывáўшых побач з ім сказáў даць.
10. I паслаў адсячы галаву Іоану ў вязьніцы.
11. І прынéсьлі галаву яго на талéрцы і далі дзяўчыне, а яна занéсла матцы сваёй.
12. Вучні-ж яго, прыйшоўшы, узялі цéла яго й пахавалі яго; і пайшлі паведалнць Ісуса.
13. I, пачуўшы, Ісус паплыў стуль на чаўнé ў нустыннае мéсца адзін; і народ, пачуўшы тое, пайшоў за Ім з мéстаў пехатóю.
14. I, выйшаўшы, Ісус углéдзіў множства людзéй і пашкадавáў іх і аздаравіў нядýжых.
15. Калі-ж настаў вéчар, прыступіліся да Яго вучні Ягоныя і сказалі: пустыня тутака, дый час ужо позны; пусьці народ, каб яны пайшлі ў сёлы і купілі сабé éжы.
16. Але Ісус сказаў ім: ня трэба ім ісьці: вы дайце ім éсьці.
17. Яны-ж кажуць Яму: у нас тут толькі пяць хлябоў і дзьвé рыбы.
18. Ён сказаў: прынясéце іх Мнé сюды.
19. I сказаў народу супачыць на травé і, узяўпíы пяць, хлябоў і дзьвé рыбы, глянуў на нéба, пабагаславіў і, паламаўшы, даў хлéб вучням, а вучні народу.
20. I éлі ўсé і насыціліся; і назьбіралі астáткаў дванаццаць карабóў поўных.
21. А éўшых было каля пяці тысячаў душ, апрача жанчын і дзяцéй.
22. I тады-ж загадаў Ісус вуч-ням Сваім увайсьці ў човен і плысьці пéрш за Яго на другі бок, пакуль Ён адпýсьціць народ.
23. I, адпусьціўшы народ, Ён узыйшоў на гарý памаліцца насамóце; і ўвéчары астаўся там Адзін.
24. А човен ужо быў пасярэдзіне мора, і яго кідалі хвалі, бо вéцер быў праціўны.
25. У чацьвёртую-ж старóжу ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па моры.
26. I вучні, углéдзіўшы Яго, ідучы па моры, спалохаліся і гаварылі: гэта здань. I ад страху закрычэлі.
27. Але Ісус ураз загаварыў з імі і сказаў: бадрыцеся; гэта Я; ня бойцеся.
28. Пётр сказаў Яму ў адказ: Госпадзе! Калі гэта Ты, скажы мнé йсьці да Цябé па вадзé.
29. Ён жа сказаў: ідзі. I, выйшаўшы з чаўна, Пётр пайшоў па вадзé, каб падыйсьці да Ісуса.
30. Але, бáчачы моцны вéцер, спужаўся і, пачаўшы танýць, закрычэў: Госпадзе, спасі мянé!
31. Ісус ураз жа працягнуў руку, падтрымаў яго і кажа яму: малавéрны! Чаму ты сумляваўся?
32. I, калі ўвайшлі яны ў човен, вéцер заціх.
33. А быўшыя ў чаўнé падыйшлі, пакланіліся Яму і сказалі: запраўды, Ты Сын Божы!
34. I, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Генісарэцкую.
35. I людзі тамтэйшыя, пазнаўшы Яго, паслалі ў-ва ўсю ваколіцу тую і прынéсьлі да Яго ўсіх хворых.
36. I прасілі Яго, каб толькі дакранýцца да краю вопраткі Яго; і, катóрыя дакранýліся, паздаравéлі.

Разьдзéл 15.

1. Тады прыходзяць да Ісуса Ерузалімскія кніжнікі й фарысэі ды кажуць:
2. Чаму вучні Тваі ня пілнуюцца перакáзанага ад старэйшых? Бо ня ўмываюць рук сваіх, калі ядуць хлéб.
3. Ён жа сказаў ім у адказ: чаму і вы ня пілнýецеся прыказаньня Божага дзеля пераказу вашага?
4. Бо Бог загадаў: шануй бацьку твайго і матку; і — хто зьняважáе бацьку ці матку, няхай сьмéрцяй памрэ (Вых. 20, 12; 21, 16).
5. А вы кажаце: калі хто скажа бацьку або матцы: дар, які-б ні быў ад мянé, будзе табé ў карысьць,
6. той можа й не шанаваць бацьку або матку сваю. I адкінулі вы прыказаньне Божае дзеля перакáзу вашага.
7. Крывадýшныя! Добра прарочыў аб вас Ісая, кажучы:
8. Людзі гэныя блізкія да Мянé вуснамі сваімі і шануюць Мянé языком; сэрца-ж іх далёка ад Мянé.
9. Але дарэмна пакланяюцца Мнé, навучаючы навук і зáпаведзяў чалавéчых (Ісая 29, 13).
10. I, прыклíкаўшы народ, сказаў ім: слухайце і разумéйце:
11. Ня тое, што ўваходзіць у вусны, апагáнівае чалавéка; але тое, што выходзіць із вуснаў, тое апагáнівае чалавéка.
12. Тады вучні Яго, прыступіўшыся, сказалі Яму: ці вéдаеш, што фарысэі, пачуўшы слова гэтае, згоршыліся?
13. 1 Ён жа сказаў у адказ: усякая расьліна, якую насадзіў не Ацéц Мой Нябéсны, будзе выкаранена.
14. Пакіньце іх; яны сьляпыя правадыры сьляпых; а калі сьляпы вядзé сьляпóга, то абодва ўваляцца ў яму.
15. Пётр жа, адказваючы, сказаў Яму: растлумач нам прыповесьць гэту.
16. Ісус сказаў: няўжо-ж і вы яшчэ не разумéеце?
17. Ці-ж яшчэ не разумéеце, што ўсё, уваходзячы ў вусны, праходзіць у жывот квыкідаецца вон?
18. А выхóдзячае з вуснаў — з сэрца выходзіць; гэта апагáнівае чалавéка:
19. бо з сэрца выходзяць благія думкі, забойствы, чужаложства, блуд, крáжы, фальшывае сьвéдчаньне, ганьбавáньне:
20. гэта апагáнівае чалавéка. А éсьці непамытымі рукамі — гэта не апагáнівае чалавéка.
21. I, выйшаўшы адтуль, Ісус пайшоў у зéмлі Тырскія і Сыдонскія.
22. I вось жанчына хананэйская, выйшаўшы з тых ваколіц, крычэла Яму, кажучы: зьмілуйся нада мною, Госпадзе, сын Давідаў! дачкý маю цяжка мучыць нячысты!
23. Але Ён не адкáзаваў ёй ні слова. I вучні Яго, прыступіўшыся, прасілі Яго: адпусьці яé, бо яна крычыць за намі.
24. Ён жа сказаў у адказ: Я пасланы толькі да гінучых авéц дому Ізраілявага.
25. А яна, прыйшоўшы, кланялася Яму і гаварыла: Госпадзе! памажы мнé.
26. Ён жа сказаў у адказ: ня добра ўзяць хлéб ад дзяцéй і кінуць сабакам.
27. Яна сказала: так, Госпадзе! Але й сабакі ядуць крошкі, якія пáдаюць з сталá гаспадароў іх.
28. Тады Ісус сказаў ёй у адказ: о, жанчына! вялікая вéра твая; няхай стáнецца табé, як жадаеш. I паздаравéла дачкá яé ў тую гадзіну.
29. Перайшоўшы адтуль, прыйшоў Ісус да мора Галілéйскага і, узыйшоўшы на гару, сéў там.
30. I прыступілася да Яго множства народу, мáючы з сабою кульгавых, сьляпых, нямых, калéк і многа іншых, і пакідалііх да ног Ісусавых; і Ён аздараўляў іх.
31. Дык народ дзіваваўся, бачучы нямых гаворачы, калéкіх здаровымі, кульгавых хóдзячы і Сьляных вíдзячы, і славіў Бога Ізраілявага.
32. Ісус жа, прыклікаўшы вучняў сваіх, сказаў ім: шкадá Мнé людзéй, што ўжо тры дні знаходзяцца пры Мнé, і нéчага ім éсьці; адпусьціць жа іх ня éўшымі не хачу, каб не аслабéлі ў дарозе.
33. I кажуць Яму вучні Яго: скуль нам у пустыні ўзяць гэтулькі хлéба, каб накарміць такую грамаду?
34. Кажа ім Ісус: колькі ў вас хлябоў? Яны-ж сказалі: сéм і крыху рыбак.
35. Тады сказаў народу супачыць на зямлі.
36. I, узяўшы сéм хлябоў і рыбы ды аддаўшы хвалý, паламаў і даў вучням Сваім, а вучні народу.
37. I éлі ўсé і наéліся; і набралі астаткаў сéм карабоў поўных.
38. 3 А éўшых было чатыры тысячы душ, апрача жанчын і дзяцéй.
39. I, адпусьціўшы народ, і Ён увайшоў у човен і прыбыў у мéжы Магдальскія.

Разьдзéл 16.

1. 1. I прыступіліся фарысэі і садукéі і, спакушаючы Яго, прасілі паказаць ім знак з нéба,
2. 2. Ён жа сказаў ім у адказ: увéчары вы кáжаце: будзе пагода, бо нéба чырвана.
3. А ўраньні: сяньня нéпагадзь, бо нéба пахмурнае. Крывадушныя! аблічча нéба распазнаць умéеце, а знакоў часу ня мóжаце?
4. Род нягодны й чужалóжны знакóў шукае, і знакі ня будуць дáдзены яму, апрача знаку Іоны прарока. I, пакінуўшы іх, адыйшоў.
5. Перабраўшыся на той бок, вучні Яго забыліся ўзяць хлéба.
6. Ісус сказаў ім: глядзéце, сьцеражыцеся кісьлі фарысэйскай і садукéйскай.
7. Яны-ж разважалі ў сабé і гаварылі: бо хлябоў мы не ўзялі. «8. Вéдаючы-ж тое, Ісус сказаў ім: чаму разважаеце ў сабé, малавéрныя: бо хлябоў не ўзялі?
8. Ці яшчэ не разумéеце і ня помніце аб пяцёх, хлябох на пяць тысячаў душ? і колькі карабоў вы набралі?
9. 1 Ані аб сямéх хлябох на чатыры тысячы, і колькі карабоў вы набралі?
10. Як не разумéеце, што нé аб хлéбе сказаў Я вам: сьцеражыцеся кісьлі фарысэйскай і садукéйскай?
11. Тады яны зразумéлі, што Ён гаварыў ім сьцерагчыся ня кісьлі хлéбнае, але навукі фарысэйскае і судукéйскае.
12. Прыйшоўшы-ж у зéмлі Кесарыі Філіпавай, Ісус пытаўся ў вучняў Сваіх: за каго людзі лічаць Мянé, Сына Чалавéчага?
13. 1 Яны сказалі: эдны за Іоана Хрысьціцеля, другія за Ільлю, а іншыя за Ерамію, ці за аднаго з прарокаў.
14. Ён кажа ім: а вы за каго Мянé ўважáеце?
15. Сымон жа Пётр адказваючы сказаў: Ты Хрыстос, Сын Бога Жывога.
16. Тады Ісус сказаў яму ў адказ: шчасьлівы ты, Сымон, сын Іонін; бо ня цéла і кроў адкрылі табé гэтае, але Ацéц Мой, што ў Нябёсах.
17. I Я кажу табé: ты — скала, і на гэтай скалé Я збудую Царквý Маю, і вароты пякéльныя не перамогуць яé.
18. I дам табé ключы Царства Нябéснага; і што зьвяжаш на зямлі, тое будзе зьвязана на нéбе; і што разьвяжаш на зямлі, тое будзе разьвязана на нéбе.
19. Тады загадаў Ісус вучням Сваім, каб нікому не казалі, што Ён ёсьць Ісус Хрыстос.
20. 3 таго часу Ісус пачаў адкрываць вучням Сваім, што Ён мусіць ісьці ў Ерузалім і шмат перацярпéць ад старэйшын ды архірэяў і кніжнікаў, ды быць забітым і на трэці дзéнь уваскрэснуць.
21. I, узяўшы Яго, Пётр пачаў карыць Яго: пашкадуй Сябé, Госпадзе! Няхай ня стáнецца гэтага з Табою!
22. ЁН жа, зьвярнуўшыся, сказаў Пятру: адыйдзі ад Мянé, шатáн! ты Мнé спакуса; бо думаеш не аб тым, што Божае, але што чалавéчае.
23. Тады Ісус сказаў вучням Сваім: калі хто хоча ісьці за Мною, адракіся ад сябé і вазьмі крыж свой і сьлéдуй за Мною.
24. Бо хто хоча душу сваю ўсьцерагчы, той згубіць яé, а хто згубіць душу сваю дзеля Мянé, той знойдзе яé.
25. Якая-ж бо карысьць чалавéку, калі ён здабудзе ўвéсь сьвéт, а душы сваёй пашкодзіць? Дый які выкуп дасьць чалавéк за душу сваю?
26. Бо прыйдзе Сын Чалавéчы ў славе Айца Свайго з Ангеламі Сваімі; і тады аддасьць кожнаму водле дзéяньняў яго.
27. Запраўды кажу вам: ёсьць некатóрыя з стаячых тут, якія не спазнаюць сьмéрці, пакуль ня ўбачаць Сына Чалавéчага, як прыйдзе ў царстве Сваім.

Разьдзéл 17.

1. А цераз шэсьць дзён бярэць Ісус Пятра, Якава і Іоана, брата яго, і вядзé іх на гарý высокую адных.
2. I перамяніўся перад імі: і зазьяла аблічча Яго, як сонца, адзéжа-ж Яго стáлася бéлая, як сьвятлó.
3. I вось зьявіліся ім Майсéй і Ільля, размаўляючы з Ім.
4. I, азваўшыся, Пётр сказаў Ісусу: Госпадзе! добра нам тут быць; калі хочаш, зробім тут тры палаткі: Табé адну, і Майсéю адну, і адну Ільлі.
5. Калі-ж ён яшчэгаварыў гэтае, сьвéтлая хмара ацяніла іх; і вось голас із хмары гаворачы: Гэты ёсьць Сын Мой Улюблены, якому спагадáю; Яго слýхайце.
6. I, пачуўшы, вучні ўпалі на аблічча сваё і дужа перапужáліся.
7. Але Ісус, падыйшоўшы, дакранýўся да іх і сказаў: устаньце і ня бойцеся!
8. Падняўшы-ж вочы сваé, яны нікога ня ўглéдзелі апрача аднаго Ісуса.
9. I, калі зыходзілі яны з гары, Ісус загадáў ім, кажучы: нікому не кажыце пра гэтае відзéньне, дакуль Сын Чалавéчы не ўваскрэсьне з мёртвых.
10. I спыталіся ў Яго вучні Яго: як жа кніжнікі кажуць, што Ільля мусіць прыйсьці ранéй?
11. Ісус сказаў ім у адказ: Ільля прыйдзе ранéй і падгатуе ўсё.
12. Я-ж кажу вам, што Ільля ўжо прыйшоў, ды не пазналі яго, а ўчынілі проці яго, што хацéлі; так і Сын Чалавéчы пацéрпіць ад іх.
13. Тады вучні зразумéлі, што Ён гаварыў ім пра Іоана Хрысьціцеля.
14. Калі-ж яны прьійшлі да народу, то падыйшоў да Яго чалавéк і, сукланіўшы перад ім калéні,
15. сказаў: Госпадзе! зьлітуйся над сынам маім, які ў маладзік шалéе і цяжка мýчыцца; бо часта кíдаецца ў вагонь і часта ў ваду.
16. 1 Я прыводзіў яго да вучняў Тваіх, іяны не маглі аздаравіць яго.
17. Ісус жа, адказваючы, сказаў: о род, нявéрны і распусны! дакуль буду з вймі? дакуль буду цярпéць вас? нрывядзíце яго да Мянé сюды.
18. I крыкнуў на яго Ісус; і шатáн выйшаў з яго; і юнак паздаравéў у тую-ж гадзіну.
19. Тады вучні, прыступіўшыся да Ісуса насамóце, сказалі: чаму мы не маглі выгнаць яго?
20. Ісус жа сказаў ім: праз нявéру вашую: бо запраўды кажу вам: калі вы будзеце мéць вéру, як гарчáчнае зéрне, і скажаце гарэ гэтай: перайдзі адгэтуль туды, дык яна пяройдзе; і нішто ня будзе немагчыма для вас.
21. Гэты-ж род выганяецца толькі малітваю і постам.
22. У час быцьця іх у Галілéі Ісус сказаў ім: Сын Чалавéчы выданы будзе ў рукі чалавéчыя;
23. і забюць Яго, і на трэці дзéнь уваскрэсьне. I яны дужа засмуціліся.
24. Калі-ж прыйшлі яны ў Капэрнаум, то падыйшлі да Пятра зьбіральнікі даніны і сказалі: Ці ня дасьць склáдчыны ваш Вучыцель?
25. Ён кажа: так. I, калі увайшоў у дом, то Ісус папярэдзіў яго, кажучы: як табé здаéцца, Сымон? цары зямныя з каго бяруць данінý ці падаткі? ці з сваіх сыноў, ці з чужых?
26. Пётр кажа Яму: з чужых. Ісус сказаў яму: значыць, сыны вольныя;
27. але, каб нам не спакусіць іх, пайдзі нр мора, кінь вуду і пéршую рыбу, якая пападзéцца, зазьмі; і, расчыніўшы рот, знойдзеш стацір; вазьмі яго і аддай ім за Мянé і за сябé.

Разьдзéл 18.

1. У той час вучні прыступіліся да Ісуса, кажучы: хто большы ў царстве нябéсным?
2. Ісус, прыклікаўшы дзіцйтка, паставіў яго пасярод іх і сказаў:
3. Запраўды кажу вам: калі не навéрнецеся і ня будзеце, як дзéці, ня ўвойдзеце ў Царства Нябéснае.
4. Дык вось, хто ўмáліцца, як гэтае дзіцятка, той ібольшы ў Царстве Нябéсным. б. I хто прыйме адно гэткае дзіцятка ў імя Маё, той Мянé прыймае.
5. А хто спакусіць аднаго з малых гэтых, вéруючых у Мянé, таму лéпей было-б, калі-б павéсілі Яму млынавы кáмень на шыю і ўтапілі яго ў глыбіні марской.
6. Гóра сьвéту ад спакусаў: бо спакусы мусяць прыйсьці; але гóра таму чалавéку, праз якога спакуса прыходзіць.
7. Калі-ж рукá твая ці нагá твая спакушае цябé, адсякі іх і кінь ад сябé: ляпéй табé ўвайсьці ў жыцьцё бяз рукі ці без нагі, чым з дзьвéма рукамі і з дзьвéма нагахмі быць укíненым у вагонь вéчны.
8. I калі вока тваё спакушае цябé, вырві яго і кінь ад сябé: ляпéй табé аднавокім увайсьці ў жыцьцё, чымся з дзьвема вачыма быць укíненым у геéнну вогненую.
9. Глядзіце, не пагарджайце ні адным з малых гэтых, бо кажу вам, што Ангелы іх на нéбе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго нябéснага.
10. Бо Сын Чалавéчы прыйшоў спасаць загінуўшае.
11. Як вам здаецца? Калі-б у каго было сто авéц, і адна з іх заблудзілася, то ці не пакіне ён дзевяцьдзесят дзéвяць у гарáх і ці ня пойдзе шукаць заблудзіўшуюся?
12. 1 I, калі стáнецца, што знойдзе яé, то запраўды кажу вам: ён цéшыцца з яé балéй, чымся з дзевяцьдзесяцёх дзевяцёх няблудзіўшых.
13. Гэтак нямá волі Айца вашага Нябéснага, каб загінуў адзін з малых гэтых.
14. Калі-ж саграшыць проці цябé брат твой, пайдзі й дакары яго між табою і ім адным; калі паслýхаецца цябé, то ты здабыў брата твайго. íб. Калі-ж не паслýхаецца, вазьмі з сабою яшчэ аднаго ці двох, каб вуснамі двох ці трох сьвéдак змацавáлася ўсякае слова.
15. Калі-ж не паслýхаецца, скажы царквé, а калі і царквы не паслухаецца, то няхай будзе ён табé, як паганін і мытнік.
16. Запраўды кажу вам: што вы зьвяжаце на зямлі, тое будзе зьвязана на нéбе, і што разьвяжаце на зямлі, тое будзе разьвязана на нéбе.
17. Запраўды таксама кажу вам, што, калі-б двое-з вас на зямлі згодна аб кожную рэч прасілі, дык стáнецца ім ад Айца Майго, што ў Нябёсах.
18. Бо, дзé двое ці трое зыйшліся ў імя Маё, там Я сярод іх.
19. Тады Пётр прыступіўся да Яго і сказаў: Госпадзе! колькі разоў дароўваць брату майму, калі ён саграшыць сýпраць мянé? Да сямёх разоў?
20. Ісус кажа яму: не кажу табé: да сямёх, але да сямёх разоў па семдзесят.
21. Вось чаму Царства Нябéснае падобна да царá, які захацéў разрахавáцца з слýгамі сваімі.
22. Калі пачаў ён рахавацца, прывялі да яго аднаго, што вінен быў яму дзéсяць тысячаў талéнтаў.
23. А як ня мéў чым заплаціць, то валадар яго загадаў прадаць яго, і жонку, і дзяцéй, і ўсё, што ён мéў, і заплаціць.
24. Тады слуга той паваліўся і малíў яго, кажучы: валадару! пацярпі мнé, і ўсё табé заплачу.
25. Валадар, зьлітаваўшыся над гэным слугою, пусьціў яго і даравáў яму доўг.
26. Слуга-ж гэны, выйшаўшы, знашпоў аднаго з сябрóў сваіх, які вінен быў яму сто дынараў, і, схапіўшы яго, душыў, кажучы: аддай мнé, што вінен.
27. Тады сябра яго ўпаў да ног яго ды маліў яго, кажучы: пацярпі мнé, і ўсё вярну табé.
28. Але той на захацéў, а пайшоў І, пасадзіў яго ў вязьніцу, пакуль не аддасьць доўгу.
29. Сябры яго, бáчачы стáўшаеся, вéльмі засмуціліся і, прыйшоўшы, расказалі валадарý свайму ўсё, што сталася.
30. Тады валадáр яго паклікаў яго ды кажа: нягодны нявольніку! Увéсь твой доўг я дараваў табé, калі ты папрасіў мянé;
31. ці-ж не налéжала й табé зьмілавáцца над сябрам тваім, як і я зьмілавáўся над табою?
32. I, разгнéваўшыся, валадар ягоны аддасьць яго кáтам, пакуль ня вéрне яму ўсяго доўгу.
33. Так і Ацéц Мой Нябéсны зробіць вам, калі кожны з вас ад сэрца свайго не даруе брату свайму праступкаў ягоных.

Разьдзéл 19.

1. 1. I, стáлася, калі Ісус скончыў словы гэтыя, то выйшаў з Галілéі і прыйшоў у мéжы Юдэйскія на той бок Іордану.
2. За Ім пайшло множства людзёў; і Ён аздаравіў іх там.
3. I прыступіліся да Яго фарысэі і, спакушаючы Яго, казалі Яму: ці за ўсякую віну чожна чалавéку развадзíцца з жонкаю сваéю?
4. Ён сказаў ім у адказ: ці ня чыталі вы, што Той, Хто стварыў ад пачатку мужчыну й жанчыну, стварыў іх такімі? (Быт. 1, 27. )
5. I сказаў: дзеля гэтага пакíнець чалавéк бацьку й матку і прыстáне да жонкí сваёй; і будуць двое адным цéлам (Быт. 2, 24).
6. Дык яны ўжо ня двое, але адно цéла. Вось жа, што Бог злучыў, таго чалавéк няхай не разлучае.
7. Яны кажуць Яму: як жа Майсéй казаў даваць рáзводны ліст і развадзіцца з ёю? (Другазак. 24, 1 і наст. ).
8. Ён кажа ім: Майсéй дзеля жорсткасьці сэрца вашага дазволіў вам развадзіцца з жонкамі вашымі, а спачатку ня было гэтак.
9. Але Я кажу вам: хто разьвядзéцца з жонкаю нé за блудлівасьЦь і ажэніцца з другою, той блудзіць; і хто ажэніцца з разьвéдзенаю, блудзіць.
10. Кажуць Яму вучні Яго: калі гэткі абáвязак чалавéка да жонкі, то лéпей не жаніцца.
11. Ён жа сказаў ім: ня ўсé разумéюць словы гэтыя, але каму дадзена.
12. Бо éсьць скапцы, што з матчынага жыватá гэткімі нарадзіліся; і ёсьць скапцы, што выпакладаны людзьмі; і éсьць скапцы, якія зрабілі самы сябé скапцáмі дзеля царства нябéснага. Хто можа паняць, няхай паймé.
13. Тады прывéдзены былі да Яго дзéці, каб Ён узлажыў на іх рукі й памаліўся; вучнІ-ж забаранялі ім.
14. Але Ісус сказаў: пусьціце дзяцéй і не перашкаджáйце ім прыходзіць да Мянé; бо гэткіх ёсьць Царства Нябéснае.
15. I, узлажыўшы на іх рукі, пайшоў стуль.
16. I вось нéхта, падыйшоўшы, сказаў Яму: Настаўнік добры! што зрабіць мнé добрага, каб мéць жыцьцё вéчнае?
17. Ён жа сказаў яму: чаму ты называеш Мянé добрым? Ніхто ня добры, апрача аднаго толькі Бога. Калі-ж хочаш увайсьці ў жыцьцё, выпаўняй прыказаньні.
18. Кажа яму: якія? Ісус жа сказаў: не забівáй; ня блудзí; не крадзí; ня сьвéдчы ілжыва;
19. шануй бацьку і матку; і: любі бліжняга твайго, як самога сябé. (Вых. 20, 13—16, 12. Лев. 19, 18. Другазак. 5, 17—20, 16. )
20. Юнак кажа Яму: усё гэтае захаваў я ад юнацтва майго; чаго яшчэ мнé нестаé?
21. Ісус сказаў яму: калі хочаш быць беззаганным, пайдзі, прадай мáемасьць тваю і раздай бéдным; і будзеш мéць скарб на нéбе; і прыходзь ды йдзі за Мною.
22. Пачуўшы слова гэтае, юнак адыйшоўся з сумам, бо ў яго было вялікае багацьце.
23. Ісус жа сказаў вучням Сваім: запраўды , кажу вам, што трудна багатаму ўвайсьці ў Царства Нябéснае.
24. I яшчэ кажу вам: лягчэй вярблюду прайсьці скрозь іголчына вуха, чымся багатаму ўвайсьці ў царства Божае.
25. Пачуўшы гэтае, вучні Яго дужа дзіваваліся і сказалі: дык хто-ж можа спасьціся?
26. А Ісус, глянуўшы, сказаў ім: у людзéй гэтае немагчыма, у Бога-ж усё магчыма.
27. Тады Пётр, адказваючы, сказаў Яму: вось, мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою; што-ж будзе нам?
28. Ісус жа сказаў ім: Запраўды кажу вам, што ў новым жыцьці вы, пасьлéдаваўшыя за Мною, калі Сын Чалавéчы сядзе на пасадзе славы Сваé, сядзеце такжа на дванаццацёх пасáдах судзіць дванаццаць рóдаў Ізраілявых.
29. I кожын, хто пакінуў дом, ці братоў, ці сёстраў, ці бацьку, ці матку, ці жонку, ці дзяцéй, ці зéмлі дзеля імéньня Майго, атрымае ў сто разоў больш і ўнасьлéдуе жыцьцё вéчнае.
30. Многія-ж пéршыя будуць апошнімі, і апошнія пéршымі.

Разьдзéл 20.

1. Бо Царства Нябéснае падобна да чалавéка — гаспадара дому, які выйшаў вельмі рана наняць работнікаў у вінаграднік свой.
2. I, умовіўшыся з работнікамі па дынару за дзéнь, паслаў іх у вінаграднік свой.
3. Выйшаўшы-ж каля трэцяе гадзіны, éн углéдзіў другіх, стóячы на рынку бяз дзéла.
4. I сказаў ім: ідзіце і вы ў вінаграднік мой і, што будзе налéжацца, дам вам. Яны пайшлі.
5. Зноў выйшаўшы каля шостае і дзевятае гадзіны, зрабіў тое-ж.
6. Нарэшце, выйшаўшы каля адзінаццатае гадзіны, ён знайшоў другіх, стóячы без работы, і кажа ім: чаму вы стаіцё тут цэлы дзéнь бяз дзéла?
7. Яны кажуць яму: ніхто нас не наняў. Ён кажа ім: ідзіце й вы ў вінаграднік мой і, што будзе налéжацца, дастанеце.
8. Калі-ж надыйшоў вéчар, кажа гаспадар вінаградніку эканому свайму: пакліч работнікаў і аддай ім плату, пачаўшы з апошніх да пéршых.
9. I тыя, што прыйшлі каля адзінаццатае гадзіны, дасталі па дынару.
10. Прыйшоўшыя-ж пéршымі, думалі, што яны дастануць больш, але й яны дасталі па дынару.
11. I, узяўшы, пачалі наракаць на гаспадара дому і казалі:
12. Гэтыя апошнія рабілі адну гадзіну, і ты зраўняў іх з намі, перанёсшымі цяжар дня і сьпéку.
13. Ён жа ў адказ сказаў аднаму з іх: сябра! я ня крыўджу цябé; ці-ж не за дынар ты ўмовіўся са мною?
14. Вазьмі сваё і пайдзі; я-ж хачу даць гэтаму апошняму тое-ж, што і табé.
15. Ці-ж я ня вóлен у сваім рабіць, што хачу? Ці вока тваё злоснае, што я добры?
16. Гэтак будуць апошнія пéршымі, і пéршыя апошнімі; бо многа заклíканых, але мала выбраных.
17. I, уваходзячы ў Еруза-лім, Ісус дарогаю адклікаў дванаццаць вучняў асобна і сказаў ім:
18. Вось мы ўваходзім у Ерузáлім, і Сын Чалавéчы выданы будзе архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмéрць;
19. і выдадуць Яго паганам на зьдзéк і біцьцё і ўкрыжавáньне; і на трэці дзéнь уваскрэсьне.
20. Тады прыступілася да Яго маці сыноў Завядзéявых з сынамі сваімі, кланяючыся і нéчага просячы ў Яго.
21. Ён жа сказаў ёй: чаго ты хочаш? Яна кажа Яму: скажы, каб гэтыя два сыны маі сéлі ў Цябé адзін з правага боку, а другí з лéвага ў царстве Тваім.
22. Ісус сказаў у адказ: ня вéдаеце, чаго просіце. Ці можаце піць чáру, якую Я буду піць, ці хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся? Яны кажуць Яму: можам.
23. I кажа ім: чáру Маю. будзеце піць і хрышчэньнем, якім Я хрышчуся, будзеце хрысьціцца, але сéсьці ў Мянé з правага боку і з лéвага не магу даць вам, але каму прыгатавáна Айцом Маім.
24. Пачуўшы гэтае, дзéсяць вучняў абурыліся на двох бра. Ісус жа, паклікаўшы íх, сказаў: вы вéдаеце, што князí народаў валадаюць імі і вяльможы пануюць над імі;
25. але між вамі няхай ня будзе гэтак; а хто хоча між вамі быць болыным, няхай будзе вам слугою;
26. і хто хоча між вамі быць пéршым, няхай будзе вам слугою,
27. бо Сын Чалавéчы нé дзéля таго прыйшоў, каб Ямý служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю дзéля выкупу многіх.
28. I, калі выходзілі яны з Ерыхону, за Ім сьлéдам ішло множства народу.
29. I вось, два сьляпыя, сядзéўшыя ля дарогі, пачуўшы, што Ісус ідзé міма, пачалі крычáць: зьмілуйся над намі, Госпадзе, сыне Давідаў!
30. Народ жа крычэў на іх, каб маўчалі; але яны яшчэ мацнéй сталі крычáць: зьмілуйся над намі, Госпадзе, сыне Давідаў!
31. Ісус, супыніўшыся, прыклікаў іх і сказаў: чаго вы хочаце ад Мянé?
32. Яны кажуць Яму: Госпадзе! каб адчыніліся вочы нашыя.
33. Ісус жа, зьлітаваўшыся, дакрануўся да вачэй іх; і ўраз-жá сталі бачыць вочы іх, í яны пайшлі за Ім.

Разьдзéл 21.

1. І, калі падыходзілі да Ерузаліму і прыйшлі да Віффагіі ля гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двох вучняў, сказаўшы ім:
2. ідзéце ў сяло, якое проста перад вамі, і зараз жа знойдзеце асьліцу прывязаную і асьлятка з ёю; адвязаўшы, прывядзéце да Мянé.
3. I калі-б хто сказаў вам нéшта, адказвайце, што яны патрэбны Госпаду: і зараз пашлé іх.
4. I ўсё гэтае стáлася, каб збылося скáзанае праз прарока, які кажа:
5. Скажэце дачцэ Сыонавай: вось Цар твой ідзé да цябé ціхі, сéдзячы на асьліцы і асьляці, сыке падярэмнай (Ісая 62, 11. Захар. 9, 9).
6. Вучні пайшлі і зрабілі так, як загадаў ім Ісус.
7. Прывялі асьліцу і асьлятка і ўзлажылі на іх адзéжы сваé, і Ён сéў павéрх іх.
8. Множства-ж народу пасьцілалі сваé адзéжыны на дарозе, а другія рэзалі галіны з дрэваў і пасьцілалі на дарозе.
9. А народ напéрадзе і за Ім ідучы клікаў: осанна сыну Давíдаваму! Багаслáўлен ідучы ў імя Гасподняе! Осанна ў вышніх!
10. I, калі ўвайшоў Ён у Ерузалім, усё мéста прыйшло ў рух ды гаварыла: хто гэта?
11. Народужа гаварыў: гэта Ісус, прарок з Назарэту Галілéйскага.
12. I ўвайшоў Ісус у сьвятыню Божую, і выгнаў усіх нрадаючых і купляючых у сьвятыні, і абярнуў сталы мяняльнікаў і ўслоны прадаўцóў галубóў.
13. I казаў ім: напісана: дом Мой домам малітвы назьвéцца, а вы зрабілі яго прытонам для разбойнікаў (Ісая 56, 7. Ерам. 7, 11).
14. I падыйшлі дá Яго ў сьвятыні сьляпыя й кульгавыя, і Ён аздаравіў іх.
15. Архірэі-ж і кніжнікі, бáчачы цýды, якія Ён учыніў, і дзяцéй, клікаючых у сьвятыні і гаворачых: Осанна сыну Давідаваму! — абурыліся
16. і сказалі Яму: ці чуеш, што яны кажуць? Ісус жа кажа ім: Так! ці-ж вы ніколі ня чыталі: з вуснаў дзéтак і сасункоў Ты ўчыніў хвалý? (Псал. 8, 3. )
17. I, пакінуўшы іх, выйшаў з мéста да Віфаніі і правéў там ноч.
18. А нараніцы, варóчаючыся да мéста, захацéў éсьці.
19. I, углéдзіўшы пры дарозе смакоўніцу, падыйшоў да яé і, нічога не знайшоўшы на ёй, апрача аднаго лісьця, кажа да яé: няхай жа ня будзе на табé ўпéрад плоду давéку. I смакоўніца ўраз жа засохла.
20. Углéдзіўшы гэтае, вучні дзіваваліся і гаварылі: як гэта той-жа час засохла смакоўніца?
21. Ісус жа, адказваючы, сказаў ім: Запраўды кажу вам: калі-б вы мéлі вéру і не сумляваліся, ня толькі зробіце тое, што з смакоўніцаю, але калі і гарэ гэтай скáжаце: узьніміся і кінься ў мора, — стáнецца.
22. I ўсё, чаго будзеце прасіць у малітве з вéраю, дастанеце.
23. I, калі прыйшоў Ён у сьвятыню і навучаў, прыступіліся да Яго архірэі і старэйшыя з народу і сказалі: якою ўладаю Ты гэтае чыніш? I хто Табé даў гэткую ўладу?
24. Ісус сказаў ім у адказ: спытаюся і Я ў вас адно: калі аб гэтым скáжаце Мнé, то й Я вам скажу, якою ўладаю гэнае чыню.
25. Хрышчэньне Іоанавае скуль было? з нéба, ці ад людзёў? Яны-ж разважалі між сабою: калі скажам: з нéба, то Ён скажа нам: чаму-ж вы не павéрылі яму?
26. А калі сказаць: ад людзёў, — баімося народу; бо ўсé лічаць Іоана за прарока.
27. I, адказваючы, сказалі Ісусу: ня вéдаем. I Ён сказаў ім: і Я вам не скажу, якою ўладаю гэтае рóблю.
28. А як вам здаéцца? У аднаго чалавéка былі два сыны; і ён, падыйшоўшы да пéршага, сказаў: сын, пайдзі сяньня рабіць у вінаградніку маім.
29. Але той сказаў у адказ: не хачý; а пасьля, пакáяўшыся, пайшоў.
30. I, падыйшоўшы да другога, ён сказаў тое-ж. Гэты сказаў у адказ: іду, гаспадар; —і не гíайшоў.
31. Каторы з двох выпаўніў волю айца? Кажуць Яму: пéршы. Ісус кажа ім: запраўды кажу вам, што мытнікі і блудніцы ідуць у царства Божае напéрадзе вас.
32. Бо прыйшоў да вас Іоан шляхам праўды; і вы не павéрылі ям, у, а мытнікі і блудніцы павéрылі яму; вы-ж, і бачыўшы гэтае, не пакáяліся пасьля, каб павéрыць яму.
33. Выслухайце другую прыновесьць: быў нéйкі гаспадар дому, каторы насадзіў вінаграднік, агарадзіў яго агарожаю, выкапаў у ім сажалку, пабудаваў вéжу і, аддаўшы яго вінаградарам, адыйшоў.
34. Калі-ж наблізіўся час пладоў, ён паслаў сваіх слуг да вінаградараў — узяць сваé плады.
35. Вінаградары, схапіўшы слуг яго, аднаго зьбілі, другога, забілі, а іншага пабілі камéньмі.
36. Зноў паслаў ён другіх слуг, больш чым ранéй; і з імі зрабілі таксама.
37. Уканцы паслаў ён да іх свайго сына, кажучы: пасаромяцца сына майго.
38. Але вінаградары, углéдзіўшы сына, сказалі адзін аднаму: гэта наступнік; пойдзем, забéм яго і заўладаем спадчынаю ягонай.
39. I, схапіўшы яго, вывелі вон з вінаградніку і забілі.
40. Калі-ж прыйдзе гаспадар вінаградніку, што зробіць ён з гэтымі вінаградарамі?
41. Кажуць Яму: злыдняў гэтых аддасьць ліхой сьмéрці, а вінаграднік дасьць другім вінаградарам, каторыя будуць аддаваць яму ґíлады ў свой час.
42. Ісус кажа ім: няўжо-ж вы ніколі ня чыталі ў Пісаньні: камень, які адкінулі будаўнічыя, той самы стаўся галавою вугла; гэта сталася ад Госпада, і ў вачох нашых дзіва (Псал. 117, 22—23).
43. Дзеля гэтага кажу вам, што адымецца ў вас Царства Божае і дадзена будзе народу, які творыць плады яго.
44. I той, хто ўпадзé на гэты кáмень, разабéцца; а на каго éн упадзé, таго раздáвіць.
45. I, пачуўшы прыповесьці Яго, архірэі і фарысэі зразумéлі, што гаворыць аб іх.
46. I стараліся спаймáць Яго; але ўбаяліся народу, бо Яго лічылі за прарока.

Разьдзéл 22.

1. Ісус, адказваючы далéй, казаў нрыповесьцямі:
2. Царства Нябéснае надобна да чалавéка. царá, каторы справіў вясéльле для сына свайго.
3. I паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясéльле; і не хацéлі прыйсьці.
4. Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абéд мой, валы маé і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясéльле.
5. 5. Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
6. Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзéкаваліся і забілі іх.
7. Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі сваé вынішчыць забойцаў гэных і спаліць мéста іхняе.
8. Тады кажа ён слугам сваім: вясéльле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.
9. Дык пайдзéце на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясéльле.
10. I слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясéльлі было гюўна гасьцéй.
11. Цар, увайшоўшы паглядзéць банкетуючых, убачыў там чалавéка, адзéтага не ў вясéльную вопратку,
12. і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясéльнай вопратцы? Той жа маўчаў.
13. Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьмéце яго і ўкіньце ў цéмру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,
14. Бо многа запрошаных, але мала выбраных.
15. Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.
16. I пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы вéдаем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.
17. Дык скажы-ж нам: як Табé здаéцца? Ці гожа даваць падатак цару, ці нé?
18. Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мянé, крывадушныя?
19. Пакажэце Мнé манэту, якою плоціцца падатак. Яны прынéсьлі Яму дынар.
20. I кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?
21. Кажуць Яму: цáравы. Тады кажа ім: дык аддайце цáрава царý, а Божае Богу.
22. Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
23. У той дзéнь прыступіліся да Яго саддукéі, каторыя кажуць, што няма ўваскрасéньня, і спыталіся ў Яго:
24. Вучыцель! Майсéй сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяцéй, то брат яго няхай возьме за сябé жонку яго і адновіць насéньне брату свайму (Другазак. 25, 5).
25. Было вось у нас сéм братоў; пéршы, ажаніўшыся, памéр і, ня маючы дзяцéй, пакінуў жонку сваю брату свайму.
26. Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
27. Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.
28. Дык у час уваскрасéньня каму з сямéх будзе яна жонкаю? Бо ўсé мéлі яé.
29. Ісус сказаў ім у адказ: памылйецеся, ня вéдаючы Пісаньня, ні сілы Божае.
30. Бо пры ўваскрасéньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на нéбе.
31. А аб ускрасéньні памéршых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:
32. Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Вых. 3, 6).
33. 3 I, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
34. А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддукéяў змоўкнуць, сабраліся разам.
35. I адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:
36. Вучыцёль! якое найбóльшае прыказáньне ў законе?
37. Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсéю душою тваёю, і ўсім разумéньнем тваім. (Другазак. 6, 5. )
38. Гэта éсьць пéршае і найбольшае прыказаньне.
39. Другое-ж — падóбнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябé. (Лев. 19, 18. )
40. На гэтых двох прыказаньнях грунтýецца ўвéсь закон і гірарокі.
41. Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:
42. Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
43. Кажа ім: як жа Давід у духу завé Яго Госпадам, калі кажа:
44. Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мянé, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх. (Псал. 109, 1).
45. Дык калі Давід завé Яго Госпадам, як жа Ён сын ягоны?
46. I ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважáўся задаваць Яму пытаньні.

Разьдзéл 23.

1. 1. Тады Ісус прамовіў да народу і вучняў Сваіх
2. і сказаў: на Майсéявым пасадзе пасéлі кніжнікі і фарысэі.
3. Дык усё, чаго скажуць вам дзяржáцца, дзяржыцеся й рабéце, але не рабéце паводле ўчынкаў іх, бо яны гавораць і ня робяць.
4. Бо вяжуць ёрмы цяжкія і непасільныя і ўскладаюць на плéчы людзям; а самы ня хочуць і пальцам крануць іх.
5. Усé-ж учынкі сваé яны робяць дзеля таго, каб бачылі іх людзі; пашыраюць філяктэрыісваé і павялічáюць пóлы вопраткі сваéй,
6. ды любяць пéршыя мéсцы на банкéтах і пéршыя лавы ў сынагогах,
7. і вітаньні на рынку, і каб людзі называлі іх: вучыцель, вучыцель!
8. А вы не называйцеся вучыцелямі: бо адзін у вас Вучыцель — Хрыстос; усé-ж вы браты.
9. I айцóм сабé не называйце нікога на зямлі, бо адзін у вас Ацéц, Каторы на нябёсах.
10. I не называйцеся настаўнікамі; бо адзін у вас Настаўнік — Хрыстос.
11. Большы з вас няхай будзе вам за слугу.
12. Бо хто ўзвышае сябé, той панíжаны будзе, а хто паніжáе сябé, той будзе ўзвышаны.
13. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што зачыняеце Царства Нябéснае перад людзьмі; бо самы не ўваходзіце і тых, што хочуць увайсьці, не дапускаеце.
14. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што зья-даеце дамы ўдоў і няшчыра доўга моліцеся; за гэта дастанеце цяжэйшы прысуд.
15. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што абходзіце мора й сушу, каб навярнуць хоць аднаго; і, калі гэта здарыцца, робіце яго сынам геéнны, удвая горшым за вас.
16. Гóра вам, правадыры сьляпыя, якія кáжаце: калі хто прысягае царквою, гэта нічога, а калі хто прысягае золатам царквы, дык вінаваты.
17. Неразумныя і сьляпыя! што балéй? Золата, ці царква, асьвячаючая золата?
18. I калі хто прысягнé мсэртвенікам, гэта нічога, а калі хто прысягнé жэртваю, што на ім, то вінаваты.
19. Неразумныя і сьляпыя! што балéй? Жáртва, ці жэртвенік, што асьвячае м<эртву?
20. Дык той, хто прысягае жэртвенікам, прысягае і ім, і ўсім, што на ім.
21. I хто прысягае царквою, прысягае ёю і жывýчымі у ёй.
22. I хто прысягае нéбам, прысягае пасáдам Божым і Сéдзячым на ім.
23. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што даецё дзесяціну з мяты, анíжу і кміну, ды пакінулі найвáжнéйшае ў законе: суд і міласьць і вéру; гэтае трэба было рабіць, дый гэнага не пакідаць.
24. Правадыры сьляпыя, што камарá адцэджваеце, а вярблюда глытаеце!
25. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што ачышчаеце чару і місу зьвéрху, а ўсярэдзіне поўны драпéжнасьці і няпраўды.
26. Фарысэй сьляпы! ачысьці пéрш сярэдзіну чары і місы, каб чыстыя былі і зьвéрху.
27. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што робіцеся падобнымі да памаляваных трýнаў, якія звонку здаюцца харошымі, а ўсярэдзіне поўны касьцéй трупаў і рознае нéчысьці.
28. Гэтак і вы зцонку здаецёся людзям сьвятымі, а ўсярэдзше поўны крывадушнасьці і беззаконьня.
29. Гóра вам, кніжнікі й фарысэі-крывадушнікі, што будуеце магілы прарокам і прыхарошываеце памятнікі сьвятым,
30. і кáжаце: калі-б мы былі ў дні айцоў нашых, то ня быліб супольнікамі іх у крыві прарокаў.
31. Гэткім чынам вы самыя проці сябé сьвéдчыце, што вы сыны тых, якія забівалі прарокаў.
32. Дапаўняйце-ж мéру айцоў вашых.
33. Зьмéі, плод яхíдніны! як унíкнеце вы асуджэньня ў геéнну?
34. Вось, дзеля гэтага Я насылаю да вас прарокаў і людзéй мудрых і кніжнікаў; і вы іншых забецё і раскрыжýеце, а іншых будзеце біць у школах вашых і гнаць з мéста да мéста.
35. Няхай жа падзé на вас уся кроў сьвятая, пралíтая на зямлі, ад крыві Авеля сьвятога да крыві Захара, сына Варахіíнавага, каторага вы забілі між царквою і жэртвенікам.
36. Занраўды кажу вам, што ўсё гэтае прыйдзе на род гэты.
37. Ерузалім, Ерузалім, забойца прарокаў, камéньмі пабівáючы паслáных да цябé! Колькі разоў хацéў Я сабраць дзяцéй тваіх, як птушка зьбірае птушанят сваіх пад крыльлГ, і вы не захацéлі.
38. 3 Вось жа астаецца вам дом ваш пусты.
39. Бо кажу вам: ня будзеце бачыць Мянé ад сяньня, дакуль ня скáжаце: багаслáўлены, хто йдзé ў імя Госпада.

Разьдзéл 24.

1. I, выйшаўшы, Ісус ішоў ад сьвятыні; і прыступіліся вучні Яго, манючыся паказаць Яму будынкі сьвятыні.
2. Ісус жа сказаў ім: ці бачыце ўсё гэтае? Запраўды кажу вам: не астанéцца тут кáменя на кáмені: усё будзе зьнíшчана.
3. Калі-ж сядзéў Ён на гарэ Аліўнай, прыступіліся да Яго вучні насамóце і спыталіся: скажы нам, калі гэтае стáнецца, і які знак Твайго прыходу і сканчэньня сьвéту?
4. Ісус сказаў ім у адказ: сьцеражэцеся, каб хто не падманýў вас,
5. бо «многія прыйдуць пад імем Маім і будуць гаварыць: я Хрыстос, — і шмат каго падманýць.
6. Таксама пачуеце пра войны і ваéнныя чуткі. Глядзéце, ня трывожцеся: бо ўсё гэта мусіць стацца; але гэта яшчэ не канéц.
7. Бо паўстáне народ на народ і царства на царства; і будуць галады, мóры і зямлітрасéньні па мясцох.
8. Усё-ж гэнáе — пачатак гóра.
9. Тады будуць выдаваць вас на мукі й забіваць вас; і зьненавідзяць вас усé народы за імя Маё.
10. I тады спакýсяцца многія; і адзін аднаго будуць выдаваць і ненавідзець адзін аднаго.
11. І многія фальшывыя прарокі паўстануць і многіх падмануць.
12. I ад памнажэньня грэху шмат у каго асьцюдзянéе любоў.
13. Хто-ж вытрывае да канца, спасéцца.
14. I абвяшчаць будуць Эвангельле царства па ўсім сьвéце дзеля сьвядоцтва ўсім народам; і тады прыйдзе канец.
15. Дык вось, калі ўбачыце агіду спусташэньня, аб якой сказаў прарок Даніла, што паўстане на сьвятым мéсцы, (чытаючы няхай разумéе):
16. тады, хто ў Юдэі, няхай бяіуць у гóры;
17. і хто на страсé, той няхай ня зыходзіць узяць што-небудзь з дому свайго.
18. I хто ў полі, той няхай не варóчаецца назад узяць вопратку сваю.
19. Гóра-ж цяжáрным і кормячым грудзьмі ў тыя дні.
20. Малéцеся-ж, каб ня прышлося ўцякаць вам зімою, ці ў суботу.
21. Бо тады будзе вялікая тугá, якой ня было ад пачатку сьвéту аж дагэтуль і ня будзе.
22. I калі-б не скарацíліся тыя дні, то не спаслося-б ніводнае цéла: але дзеля выбраных скароцяцца тыя дні.
23. Тады, калі хто скажа вам: вось тут Хрыстос, ці там, — ня вéрце.
24. Бо паўстануць фальшывыя Хрысты і фальшывыя прарокі і дадуць вялікія знамéньні і цуды, каб падманýць, калі магчыма, і выбраных.
25. Вось Я напéрад сказаў вам.
26. Дык, калі скажуць вам: вось Ён у пустыні, — ня выходзьце; вось Ён у пакоях, — ня вéрце.
27. Бо, як бліскавіца выходзіць з усходу і відаць да зáхаду, так будзе прыход Сына Чалавéчага.
28. Бо абы дзé быў труп, тамака зьбяруцца і арлы.
29. I ўраз-жа пасьля «тугí дзён гэных сонца зьмéркне, і мéсяц ня дасьць сьвятла свайго, і зоры спадуць з нéба, і сілы нябéсныя ўзварухнуцца.
30. Тады зьявіцца знак Сына Чалавéчага на нéбе, і тады заплачуць усé плямéньні зямныя і ўглéдзяць Сына Чалавéчага ідучы на воблаках нябéсных з сілаю і слáваю вялікаю.
31. I пашлé Ангелаў сваіх з гучным голасам трубным, і зьбяруць выбраных Яго ад чатырох вятроў, ад краю нябéс да краю іх.
32. Ад смакоўніцы вазьмéце прыклад: калі галіны яé робяцца ўжо мяккімі і пускаюць лісьцё, дык вéдаеце, што блізка лéта.
33. Гэтак і вы, калі ўбачыце ўсё гэтае, дык вéдайце, што блізка пры дзьвярох.
34. Запраўды кажу вам: не прамінé род гэты, як усё гэтае стáнецца.
35. Нéба й зямля прамінýць; але словы Маé не прамінýць.
36. Аб дні-ж тым і гадзіне ніхто ня вéдае, навет і ангелы нябéсныя, а толькі Ацéц Мой адзін.
37. Але, як было ў дні Ноя, так будзе і ў прыход Сына Чалавéчага.
38. Бо, як у дні перад патопам éлі, пілі, жаніліся й ішлі замуж, да тагó дня, як увайшоў Ной у карабéль,
39. і ня думалі, пакуль ня прыйшоў патоп і ня зьнішчыў усіх: так будзе і ў прыход Сына Чалавéчага.
40. Тады будуць у полі двое: адзін бярэцца, а другі пакідаецца.
41. Дзьвé мéлючыя ў жорнах: адна бярэцца, а другая пакідаецца.
42. Дык ня сьпіце, бо ня вéдаеце, у якую гадзіну Госпад ваш прыйдзе.
43. Вам жа тое вядома, што, калі-б вéдаў гаспадар дому, у якую вáрту прыйдзе злодзей, дык ня спаўбы і ня даў-бы падкапáцца пад дом свой.
44. Дзеля гэтага і вы будзьце гатовы; бо Сын Чалавéчы прыйдзе ў гадзіну, у якую ня думаеце.
45. Хто-ж вéрны й разумны раб, што яго гаспадар паставіў над слýгамі сваімі, каб даваць ім у парý éсьці?
46. Шчасьлівы той слугá, якога гаспадар ягоны, прыйшоўшы, знойдзе, што робіць гэтак.
47. Запраўды кажу вам, што над ўсéю маéмасьцяй сваёй паставіць его.
48. Калі-ж гэны благі слугá скажа ў сэрцы сваім: ня хутка прыйдзе гаспадар мой,
49. і пачнé біць сяброў сваіх ды éсьці й ціць з пяніцамі, —
50. то прыйдзе гаспадар слугí таго ў дзéнь, у які ён не чакае, і ў гадзіну, у якую ня думае,
51. і адлучыць яго і пакладзé яму адну долю з крывадушнікамі; там будзе плач і скрыгóт зубоў.

Разьдзéл 25.

1. Тады падобна будзе царства нябéснае да дзесяцéх дзяўчат, якія, узяўшы сьвéтачы, выйшлі насустрэчу жаніху.
2. 3 іх пяць было разумных і пяць неразумных.
3. Неразумныя, узяўшы сьвéтачы сваі, не ўзялі з сабою алéю.
4. Мудрыя-ж разам з сьвéтачамі сваімі ўзялі алéй у судзіны сваé.
5. А як жаніх замарýдзіў, то задрамалі ўсé і паснулі.
6. Але ў паўночы ўзьняўся крык: вось жаніх ідзé, выхóдзьце насустрэчу яму!
7. Тады ўсталі ўсé дзяўчаты гэныя і паправілі сьвéтачы сваі.
8. Неразумныя-ж сказалі мудрым: дайце нам вашага алéю, бо сьвéтачы нашы гаснуць.
9. А разумныя адказалі, кажучы: каб ня здáрылася недахвату і ў нас і ў вас, пайдзéце лéпш да прадаўцоў і купéце сабé.
10. Калі-ж пайшлі яны купляць, прыйшоў жаніх, і гатовыя ўвайшлі з ім на вясéльле, і дзьвéры зачыніліся.
11. Пасьля прыходзіць і рэшта дзяўчат ды кажуць: Госпáдзе! Госпадзе! адчыні нам!
12. Ён-жа сказаў ім у адказ: Запраўды кажу вам: ня знаю вас.
13. Дык ня сьпіце, бо ня вéдаеце ні дня, ні гадзіны, у якую прыйдзе Сын Чалавéчы.
14. Бо, як чалавéк, выяжджáючы, паклікаў слуг сваіх і здаў ім маемасьць сваю.
15. І аднаму даў пяць таля́нтаў, другому два, іншаму адзін — кожнаму паводле яго сілы.
16. Той, што дастаў пяць талянтаў, пайшоў, пусьціў іх у дзéла і прыдбаў другіх пяць талянтаў.
17. Так сама і той, што дастаў два талйнты, прыдбаў другія два.
18. А той, што дастаў адзін талянт, пайшоў і закапаў яго ў зямлю, і схаваў серабро гаспадара свайго.
19. Цераз доўгі час прыходзіць гаспадар слуг гэных і трэбуе ў іх справаздачы.
20. I, падыйшоўшы, той, што быў дастаў пяць талянтаў, прынёс другія пяць талйнтаў і кажа: гаспадар! пяць талянтаў ты даў мнé; вось другія пяць талянтаў я прыдбáў на іх.
21. Гаспадар яго сказаў яму: добра, добры і вéрны слугá! у малым ты быў вéрны, над многім цябé пастаўлю; увайдзі ў радасьць гаспадара твайго.
22. Падыйшоў таксама і той, што дастаў два талянты, і сказаў: гаспадар, два талянты ты мнé даў, вось другія два талйнты я прыдбáў на іх.
23. Гаспадар яго сказаў яму: добра, добры і вéрны слуга! У малым ты быў вéрны: над многім цябé пастаўлю; увайдзі ў радасьць гаспадара твайго.
24. Падыйшоў і той, што дастаў адзін талянт, і сказаў: гаспадар, я вéдаў цябé, што ты чалавéк жорсткі: жнéш, дзé ня сéяў, і зьбіраеш, дзé не рассыпаў;
25. дык, убаяўшыся, пайшоў і схаваў талйнт твой у зямлю: вось табé тваё.
26. Гаспадар-жа яго сказаў яму ў адказ: благí і ляны слугá! Ты вéдаў, што я жну, дзé ня сéяў, і зьбіраю, дзé не рассыпаў.
27. Дзеля гэтага налéжала табé аддаць серабро маё таргуючым; і я, прыйшоўшы, дастаў бы сваё з прыбыткам.
28. Дык вазьмéце ў яго талянт і дайце маючаму дзéсяць талянтаў.
29. Бо ўсякаму мáючаму будзе дадзена і прыўмножыцца, а ў нямáючага і тое, што мáе, ўзята будзе.
30. А нягоднага слугý кіньце ў цéмру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў.
31. Калі-ж прыйдзе Сын Чалавéчы ў славе сваёй, і ўсé сьвятыя Ангелы з Ім, тады сядзе на пасáдзе славы сваёй.
32. I зьбяруцца перад ім усé народы; і аддзéліць адных ад другіх, як пастух аддзяляе авéц ад казлоў;
33. і паставіць авéц па правай руцэ, а казлоў па лéвай.
34. Тады скажа Цар тым, што напрáва ад Яго: прыйдзéце, багаслáўленыя Айцá Майго, насьлéдуйце царства, прыгатаванае вам ад стварэньня сьвéту.
35. Бо Я хацéў éсьці, і вы накармілі Мянé; прáгнуў, і вы напаілі Мянé; быў у дарозе, і вы прынялі Мянé.
36. Быў нагí, і вы адзéлі Мянé; быў хворы, і вы адвéдалі Мянé; быў у вязьніцы, і вы прыйшлі да Мянé.
37. Тады праведнікі скажуць Яму ў адказ: Госпадзе! калі мы бачылі Цябé галодным і накармілі? ці прáгнучым і напаілі?
38. Калі мы бачылі Цябé ў дарозе і прынялі? Ці нагíм і адзéлі?
39. Калі мы бачылі Цябé хворым, ці ў вязьніцы, і прыйшлі да Цябé?
40. I Цар скажа ім у адказ: запраўды кажу вам: тое, што вы зрабілі аднаму з гэных мéншых братоў Маіх, вы зрабілі Мнé.
41. Тады скажа і тым, што налéва: ідзéце ад Мянé, праклятыя, у вагонь вéчны, прыгатавáны чартý і ангелам ягоным.
42. Бо Я хацеў éсьці, і вы не далі Мнé; прáгнуў, і вы не напаілі Мянé;
43. быў у дарозе, і ня прынялі Мянé; быў нагí, і не адзéлі Мянé; быў хворы і ў вязьніцы, і не давéдаліся Мянé.
44. Тады і яны скажуць Яму ў адказ: Госпадзе! калі мы бачылі Цябé галодным, ці прáгнучым, ці ў дарозе, ці нагíм, ці хворым, ці ў вязьніцы і не паслужылі Табé?
45. Тады скажа ім у адказ: запраўды кажу вам: як вы не зрабілі гэтага аднаму з гэтых мéншых, то не зрабілі Мнé.
46. I пойдуць гэтыя на мýку вéчную, а праведнікі ў жыцьцё вéчнае.

Разьдзéл 26.

1. 1. I сталася, калі Ісус скончыў усé гэтыя словы, то сказаў да вучняў Сваіх:
2. вы вéдаеце, што праз два дні будзе Пасха, і Сын Чалавéчы выданы будзе на раскрыжавáньне.
3. Тады сабраліся архірэі і кніжнікі і старшыя з народу на падворак архірэя імéньнем Кайяфа.
4. 4. I ўмовіліся схапіць Ісуса хітрасьцяй і забіць.
5. 5. Але казалі: толькі ня ў сьвята, каб не ўзьнялося абурэньне ў народзе.
6. Калі-ж Ісус быў у Віфаніі, у доме Сымона пракажонага,
7. прыступілася да Яго жанчына з алябáстраваю судзінаю з алéем мнагацэнным і паліла Яму на галаву, як ляжаў.
8. Углдéзіўшы гэтае, вучні Яго гнéваліся, кажучы: на што гэткае марнавáньне?
9. Бо можна было-б прадаць гэты алéй за добрую цану і даць убогім.
10. Але Ісус, вéдаючы гэтае, сказаў ім: на штó робіце прыкрасьць жанчáне? яна добры ўчынак учыніла для Мянé.
11. Бо ўбогіх заўсёды мáеце з сабою, а Мянé незаўсёдымáеце.
12. Паліўшы алéем гэным цéла Маё, яна ўчыніла на пахаваньне Маё.
13. Запраўды кажу вам: дзé будзе абвяшчацца Эвангельле гэтае па ўсім сьвéце, сказана будзе і аб тым, штó яна зрабіла, на ўспамін аб ёй.
14. Тады адзін з дванаццацёх, называны Юда Іскарыёт, пайшоўшы да архірэяў,
15. сказаў: штó хочаце даць мнé, і я вам выдам Яго? Яны вызначылі ему трыццаць срыбнякоў.
16. I з таго часу ён шукаў нагóды, каб выдаць Яго.
17. У пéршы-ж дзéнь праснакоў прыйшлі вучні Ісуса і сказалі Яму: дзé хочаш прыгатаваць Табé éсьці пасху?
18. Ён жа сказаў: пайдзéце ў мéста да такога-і-такога і скажэце яму: Вучыцель кажа: час Мой блізкі; у цябé зрóблю пасху з вучнямі Маімі.
19. Вучні зрабілі, як загадаў ім Ісус; і прыгатавалі пасху.
20. Калі-ж настаў вéчар, Ён узьлёг з дванаццацьма вучнямі.
21. I, калі яны éлі, сказаў: запраўды кажу вам, што адзін з вас выдасьць Мянé.
22. I, крэпка засумаваўшы, пачалі гаварыць Яму кожны з іх: ці ня я, Госпадзе?
23. Ён жа сказаў у адказ: той, хто памачыў са Мною руку ў місе, гэты выдасьць Мянé.
24. Бо Сын Чалавéчы прыходзе, як напісана аб Ім: але гóра таму чалавéку, праз якога Сын Чалзвéчы прадаéцца; ляпéй было-б гэтаму чалавéку не радзіццá.
25. Пры гэтым і Юда, што прадáў Яго, сказаў: ці ня, я Равві? Ісус кажа яму: ты сказаў.
26. I, калі яны éлі, Ісус, узяўшы хлéб і пабагаславіўшы, паламаў і даваў вучням ды сказаў: прымéце, éшце; гэта ёсьць цéла Маё.
27. I, узяўшы чáру і аддаўшы хвалý, падаў ім і сказаў: піце з яé ўсé;
28. бо гэта ёсьць кроў Мая новага запавéту, якая ліéцца за многіх дзеля дараваньня грахоў.
29. Кажу-ж вам, што адгэтуль ня буду піць ад плóду гэтага вінаграднага да таго дня, калі буду піць з вамі новае віно ў царстве АйцаМайго.
30. I, запяяўшы, пайшлі на гару Аліўную.
31. Тады кажа ім Ісус: усé вы спакýсіцеся дзеля Мянé ў гэту ноч, бо напісана: паражý пастухá, і расьсéюцца авéчкі стада (Захар. 13, 7).
32. Па ўваскрасéньні-ж Маім спаткаю вас у Галілéі.
33. А Пётр сказаў Яму ў адказ: калі і ўсé спакýсяцца дзеля Цябé, я ніколі не паддамся спакýсе.
34. Ісус сказаў яму: запраўды кажу табé, што ў гэту ноч, пéрш, чымся прапяé пéвень, тройчы адрачэшся ад Мянé.
35. Кажа Яму Пётр: хаця-б прышлося мнé і памéрці з Табою, не адракýся ад Цябé. Падобнае гаварылі і ўсé вучні.
36. Тады йдзе з імі Ісус на мéсца, званае Гефсіманія, і кажа вучням: пасядзéце тут, пакуль Я пайду памалюся там.
37. I, узяўшы з Сабою Пятра і абодвух сыноў Завядзéявых, зачаў тужыць і сумавацы
38. Тады кажа ім Ісус: тужыць душа Мая аж да сьмéрці: набудзьце тут і ня сьпіце са Мною.
39. I, адыйшоўшыся трохі, упаў на аблічча Сваё, маліўся і гаварыў: Ацéц Мой! Калі магчыма, няхай абмінé Мянé чáра гэтая; аднак, нé як Я хачу, але як Ты.
40. I прыходзіць да вучняў і знаходзіць іх у сьнé, дый кажа Пятру: гэтак не маглі вы і аднаé гадзіны ня спаць са Мною?
41. Ня сьпіце і маліцеся, каб ня ўпасьці ў спакýсу. Дух бадзёры, цéла-ж нядужае.
42. I зноў, адыйшоўшыся другі раз, маліўся, кажучы: Ацéц Мой! калі ня можа чáра гэтая абмінуць Мянé, каб Мнé ня піць яé, няхай стáнецца воля Твая!
43. I, прыйшоўшы, знаходзіць іх ізноў у сьнé; бо ў іх вочы абцяжэлі.
44. I, пакінуўшы іх, адыйшоўся ізноў і маліўся трэці раз, мовіўшы тое-ж слова.
45. 4 Тады прыходзіць да вучняў Сваіх і кажа ім: вы ўсё яшчэ сьпіцё і спачываеце; вось настаў час, і Сын Чалавéчы выдаéцца ў рукі грэшнікаў.
46. Устаньце, пойдзем: вось прыходзе той, што прадаé Мянé.
47. I, калі яшчэ гаварыў Ён, вось прыйшоў Юда, адзін з дванаццацёх, і з ім множства народу з мячáмі ды калáмі, ад архірэяў і старшых народных.
48. Прадаючы-ж Яго, даў ім знак, сказаўшы: каго я пацалую, той і ёсьць; бярóце Яго.
49. I ўраз, падыйшоўшы да Ісуса, сказаў: радуйся, Равві! і пацалаваў Яго.
50. А Ісус сказаў яму: дрýжа, чаго ты прыйшоў? Тады падыйшлі і ўзлажылі рукі на Ісуса і ўзялі Яго.
51. I вось, адзін з быўшых з Ісусам, выцягнуўшы руку, дастаў мéч свой і, удэрыўшы слугу архірэявага, адсéк яму вуха.
52. Тады кажа яму Ісус: вярні мéч твой на яго мéсца; бо ўсé, узяўшыя мéч, ад мяча загінуць.
53. Ці думаеш, што Я не магу цяпéр упрасіць Айца Майго, і Ён ня дасьць Мнé балéй дванаццацёх легіонаў Ангелаў?
54. Ды як жа збудзецца напíсанае, што гэта мусіць стацца?
55. У той час сказаў Ісус народу: быццам нá разбойніка выйшлі вы з мячáмі ды калáмі браць Мянé; кожны дзéнь сядзéў я з вамі, навучаючы ў сьвятыні, і вы ня бралі Мянé.
56. Гэтае-ж усё сталася, каб збыліся пісаньні прарокаў. Тады ўсé вучні, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
57. 5 А ўзяўшыя Ісуса завялі Яго да Кайяфы, архірэя, куды сабраліся кніжнікі і старшыні.
58. Пётр жа сьлéдаваў за Ім здалёк да падворка архірэйскага; і, увайшоўшы ў сярэдзіну, сéў з слугамі, каб бачыць канéц.
59. Архірэі і старэйшыны ды ўвéсь сынэдрыон шукалі фальшывых сьвядоцтваў проці Ісуса, каб забіць Яго.
60. I не знайшлі; і, хаця многа фальшывых сьвéдкаў прыходзіла, не знайшлі. Уканцы прыйшлі два фальшывыя сьвéдкі
61. і сказалі: Ён казаў: магу зруйнаваць царкву Божую і ў тры дні збудаваць яé.
62. I, устаўшы, архірэй сказаў Яму: Ты нічога не адкáзваеш? Што яны проці Цябé сьвéдчаць?
63. Ісус маўчаў. I архірэй сказаў Яму: заклінаю Цябé Богам жывым, скажы нам, ці Ты Хрыстос, Сын Божы?
64. Ісус кажа яму: ты сказаў; да таго кажу вам: адгэтуль убачыце Сына Чалавéчага, сéдзячы з правага боку сілы і ідучы на воблаках нябéсных.
65. Тады архірэй разьдзер адзéжы сваé і сказаў: Ён блюзьніць: на што нам яшчэ сьвéдкі? вось жа цяпéр вы чулі хулý Яго.
66. 6 Як вам здаéцца? Яны-ж сказалі ў адказ: варт сьмéрці.
67. Тады плявáлі Яму ў аблічча і тýзалі Яго; другія-ж білі Яго па шчóках
68. ды казалі: адгадай, Хрыстос, хто ўдáрыў Цябé?
69. А Пётр сядзéў вонках на падворку, і падыйшла да яго служка ды сказала: і ты быў з Ісусам Галілéянінам.
70. Але ён адрокся перад усімі, сказаўшы: ня вéдаю, што ты гаворыш.
71. Калі-ж ён выходзіў за вароты, убáчыла яго другая, ды кажа быўшым там: гэты быў з Ісусам Назарэем.
72. I ён ізноў адрокся, прысягаючыся, што ня вéдае чалавéка гэтага.
73. Крыху паждаўшы падыйшлі туды стаяўшыя там і сказалі Пятру: занраўды, ты з іх, бо і гутарка твая выдаé цябé.
74. Тады ён зачаў клясьціся і бажыцца, што ня вéдае гэтага чалавéка. I ўраз-жа запяяў пéвень.
75. I прыпомніў Пётр скáзанае яму Ісусам, як гаварыў: пéрш, чымся пéвень прапяé, тройчы адрачэшся ад Мянé. I, выйшаўшы вонкі, плакаў горка.

Разьдзéл 27.

1. 1. Калі-ж настала рáніца, ўсé архірэі і старшыні народу мéлі нараду аб Ісусе, каб Яго забіць.
2. I, зьвязаўшы Яго, завялí і выдалі Яго Понтыю Пілату, начальніку.
3. Тады Юда, які прадаў Яго, углéдзіўшы, што Ён засýджаны, пакáяўшыся, зьвярнуў трыццаць срыбнякоў архірэям і старшыням,
4. кáжучы: саграшыў я, прадáўшы кроў нявінную. Яны-ж сказалі яму: што нам да гэтага? глядзі сам.
5. I, кінуўшы срыбнякі ў царквé, ён выйшаў і пайшоў павéсіўся.
6. 6. А архірэі, узяўшы срыбнякі, скаэалі: нéльга класьці іх у скарбонку, бо гэта цанá крывí.
7. Зрабіўшы-ж нараду, купілі за іх зямлю ганчарá, каб харанíць чужынцаў.
8. Вось чаму і завéцца зямля тая зямлёю крыві да тáго дня.
9. Тады збылося скáзанае праз прарока Ерамію, які кажа: і ўзялі трыццаць срыбнякоў цану Ацэненага, што ацанілí сыны Ізраіля,
10. і далі іх за зямлю ганчарá, як сказаў мнé Гóспад.
11. Ісус-жа стануў перад начальнікам; і спытаўся ў Яго начальнік: Ты Цар Юдэйскі? Ісус скáзаў яму: ты кáжаш.
12. I, калі абвінавáчавалі Яго архірэі і старшыні, Ён нічога не адкáзваў.
13. Тады кажа Яму Пілат: ня чуеш, колькі сьвéдчаць проці Цябé?
14. I не адказваў яму ні на адно слова, так што начальнік дужа деівіўся.
15. На сьвята-ж начальнік мéў звычай звальняць народу аднаго вязьня, якога жадáлі.
16. Быў тады ў іх вядомы вастрожнік, імéньнем Варáвва.
17. І вось, калі яны зыйшліся, сказаў ім Пілат: каго хóчаце, каб я вам звольніў: Варавву, ці Ісуса, назывáнага Хрыстом?
18. Бо вéдаў, што прадалі Яго праз завісьць.
19. Калі-ж ён засядáў у судзé, жонка паслала яму сказаць: не рабі нічога Прáведніку таму, бо я сягоньня ў-ва сьнé многа цярпéла дзеля Яго.
20. Але архірэі і старшьші падбілі народ, каб прасілі Варавву, а Ісуса загубілі.
21. Тады начальнік спытаўся ў іх: каго з двох хóчаце, каб я вам звóльніў? Яны сказалі: Варавву.
22. Пілат -кажа ім: што-ж я зрóблю з Ісусам, назывáным Хрыстóм? Кажуць яму ўсé: няхай будзе расьпяты!
23. Начальнік сказаў: шго-ж благóе зрабіў Ён? Але яны яшчэ мацнéй крычáлі: няхай будзе расьпяты!
24. Пілат, бачучы, што нішто не памагае, á ўзбурэньне павялíчваецца, узяў вады і ўмыў рукі перад народам і сказаў: невінаваты я ў крыві Прáведніка гэтага; вы глядзіце.
25. I, адказваючы, увéсь народ сказаў: кроў Яго на нас і на дзéцях нашых!
26. Тады звольніў ім Варавву, а Ісуса, зьбіўшы, выдаў на раскрыжавáньне.
27. Тады жаўнéры начальніка, узяўшы Ісуса да прэторыі, сабралі на Яго цэлую роту.
28. I, разьдзéўшы Яго, апранýлі Яму чырвоны плашч;
29. і, сплёўшы вянок з цярніны, узьдзéлі Яму на галавý і далі Яму ў правую руку трысьціну; і, станóвячыся перад Ім на калéні, насьмяхáліся з Яго, кажучы: радуйся, Цар Юдэйскі!
30. I плявáлі на Яго і, узяўшы трысьціну, білі Яго па галавé.
31. I, калі насьмяяліся з Яго, зьнялí з Яго чырвоны плашч, і адзéлі Яго ў адзéжы Ягоныя, і павялі Яго на раскрыжавáньне.
32. Выхóдзячьц яны сустрэлі аднаго Кіранэйца, па імéньню Сымона; гэтага прымýсілі нясьцí крыж Яго.
33. I, прыйшоўшы на мéсца, назывáнае Галгофа, што значшдь: мéсца чэрапу,
34. далí Яму піць воцат, зьмяшаны з жоўцяй; і, пакаштанáўшы, не хацéў піць.
35. Расьпяўшы-ж Яго на крыжу, дзялілі адзéжы Яго, кідáючы жэрабе; каб збылося сказанае праз прарока: падзялíлі адзéжы маé і на вопратку маю кінулі жэрабе.
36. І, пасéўшы, пілнавалі Яго там.
37. I зрабілі над галавою Яго надпіс аб вінé Яго: гэты ёсьць Ісус, Цар Юдэйскі.
38. Тады раскрыжавáны былі з Ім два разбойнікі: адзін справа, а другі зьлéва.
39. Прахóдзіўшыя-ж міма зьняважáлі Яго, ківаючы галавáмі
40. і кáжучы: Ты, штó руйнуеш цэрквы і ў тры дні адбудóўваеш! спасí Сябé Самога! Калі Ты Сын Божы, зыйдзі з крыжа!
41. Падобне-ж і архірэі з кніжнікамі і старшынамі, насьмяхáючыся, казалі:
42. другіх спасáў, а Сябé Самога ня можа спасьцí! Калі Ён Цар Ізраіля, няхай цяпéр зыйде з крыжа, і мы павéрым Яму.
43. Снадзявáўся на Бога, няхай-жа цяпéр выбавіць Яго, калі хоча Яго. Бо-ж Ён казаў: Я Сын Божы.
44. Таксама і разбойнікі, раскрыжавáныя разам з Ім, зьняважáлі Яго.
45. Ад шóстае-ж гадзíны цéмра стáлася па ўсéй зямлі да гадзіны дзявятае.
46. А каля дзявятай гадзíны загаласíў Ісуе моцным голасам: Элі! Элі! лама сабахтані? г. ё.: Божа Мой! Божа Мой! навошта Мянé накінуў?
47. Некаторыя з тых, што там стаялі, чýючы гэтае, казалі: Ён кліча Ільлю.
48. I ўраз пабéг адзін з іх, і, узяўшы гýбку ды памачыўшы ў вóцат і насадзíўшы на трысьцíну, даў Яму піць.
49. А другія казалі: чакай; паглядзім, ці прыйдзе Ільля спасáць Яго.
50. Ісус жа, зноў загаласíўшы моцным голасам, аддаў душу.
51. I вось, заслона ў царквé разьдзéрлася надвóе ад вéрху да нізу; і зямля затраслáся; і скáлы патрэскаліся.
52. I магілы расчыніліся; і многа цéлаў памёршых сьвятых папаўставáла.
53. I, выйшаўшы з магіл, па ўваскрасéньні Яго ўвайшлí ў сьвятое мéста і паказаліся многім.
54. Сотнік-жа і тыя, што з ім вартавалі Ісуса, бачучы трасéньне зямлі і ўсё, што стáлася, спалóхаліся крэпка і казалі: запраўды, Ён быў Сын Божы.
55. Было тамака, углядáючыся здалёк, многа жанчын, якія йшлі за Ісусам з Галілéі і служылі Яму.
56. Між імі былі Марыя Магдаліна і Марыя, маці Якава і Іосіі, і маці сыноў Завядзéявых.
57. Калі-ж настаў вéчар, прыйшоў багаты чалавéк з Арыматэі, імéньнем Язэп, каторы таксама быў вýчнем Ісуса.
58. Ён, прыйшоўшы да Пілата, прасіў цéла Ісýсавага. Тады Пілат. загадáў аддаць цéла.
59. I, узяўшы цéла, Язэп абкруціў Яго чыстым палатнóм;
60. 6 і палажыў Яго ў сваёй новай магіле, якую высек ён у скалé; і, прываліўшы вялікі кáмень да дзьвéраў магілы, пайшоў стуль.
61. Былі-ж там Марыя Магдаліна і другая Марыя, каторыя сядзéлі насýпраць магілы.
62. На другі дзéнь, што йдзе за пятніцаю, сабраліся архірэі і фарысэі да Пілата
63. і гаварылі: Пáне! мы прыпомнілі, што ашуканец той, як быў яшчэ жывы, сказаў: цераз тры дні ўваскрэсну.
64. Дык прыкажы вартавáць магілу да трэцяга дня, каб вучні Яго, прыйшоўшы ўначы, ня ўкралі Яго і не сказалі народу: уваскрóс з мёртвых. I будзе апошняе ашукáнства горш пéршага.
65. Пілат сказаў ім: вось вам старожа; ідзéце, вартуйце, як вéдаеце.
66. Яны пайшлі і паставілі ля магілы варту і прылажóлí да кáменя пячáць.

Разьдзéл 28.

1. Калі прыйшла субота, у час сьвітаньня пéршага дня тыдня, прыйшла Марыя Магдаліна і другая Марыя паглядзéць магілу.
2. I вось стáлася вялікае трасéньне зямлí; бо Ангел Гасподні, зыйшоўшы з неба, прыступіўшы, адваліў кáмень ад дзьвéраў магілы і сядзéў на ім.
3. Вáгляд яго быў, як бліскавíца, і вóпратка яю бéлзя, як сьнéг.
4. I ад страху прад ім задрыжэлі вартаўнікі і зрабіліся як няжывыя.
5. Ангел-жа, адкáзваючы жанчынам, сказаў: ня бойцеся;бо вéдаю, што вы шукáеце Ісуса расьпятага.
6. Яго нямá тут: Ён уваскрóс, як і сказаў. Хадзéце, паглядзéце мéсца, дзé ляжаў Госпад,
7. і пайдзéце хутчэй, скажэце вучням Ягоным, што Ён ускрóс з мёртвых і вось апярэдзіць вас у Галілéі; там Яго ўбáчыце. Вось я сказаў вам.
8. I, вáйшаўшы бóрзда з магілы, яны з страхам і рáдасьцяй вялікай пабéглі апавясьціць вучняў Яго.
9. Калі-ж яны ішлі апавясьціць вучняў Яго, дык вось Ісус спаткаў іх і сказаў: радуйцеся! I яны, прыступіўшыся, абнялі ногі Яго і пакланіліся Яму.
10. Тады кажа ім Ісус: ня бойцеся; ідзіце, апавясьціце братоў Маіх, каб ішлі ў Галілéю; і там яны ўбачаць Мянé.
11. Калі-ж яны ішлі, то некатóрыя з вартаўнікóў, пайшоўшы ў мéста, абвясьцілі архірэям усё, што стáлася.
12. I тыя, сабраўшыся з старшынямі і зрабіўшы нарáду, далі даволі грошай жаўнéрам
13. і сказалі: скажэце, што вучні Яго, прыйшоўшы ўначы, укралі Яго, калі мы спалі.
14. І, калі чутка аб гэтым дойдзе да Начальніка, мы пераканáем яго і вас учынім бясьнéчнымі.
15. 1 Яны, узяўшы грошы, зрабілі, як іхнавучáлі; і разышлося слова гэтае між Юдэямі да сéньняшняга дня.
16. А адзінаццаць вýчняў пайшлі ў Галілéю на гарý, куды сказаў ім Ісус.
17. I, убáчыўшы Яго, пакланіліся Яму; іншыя-ж сумлявáліся.
18. I, падыйшоўшы, Ісус прамовіў да іх: дáдзена Мнé ўсякая ўлада на нéбе і на зямлі.
19. Дык ідзéце, навучайце ўсé народы, хрысьцячы іх у імя Айца, і Сына, і Сьвятога Духа,
20. навучаючы іх выпаўняць усё, што Я сказаў вам; і вось Я з вамі ў-ва ўсé дні да сканчэньня вéку. Амін.