Беларуская Біблія

ПАВОДЛЕ ІОАНА СЬВ. ЭВАНГЕЛЬЛЕ

Разьдзéл 1.

  1. На пачáтку былó Слова, і Слова было ў Бога, і Богам было Слова.
  2. Яно было ў Бога спрадвéку.
  3. Усё праз Яго стáлася, і без Яго нічога ня было з таго, што стáлася.
  4. У Ім жыцьцё было, і жыцьцё было сьвятлóм для людзéй.
  5. І сьвятлó ў цéмры сьвéціць, і цéмра не агарнула яго.
  6. Быў чалавéк, паслáны ад Бога; імя яго Іоан.
  7. Ён прыйшоў дзеля сьвéдчаньня, каб сьвéдчыў аб сьвятлé, каб ýсé мелі вéру праз Яго.
  8. Ня быў ён сьвятлом, але каб сьвéдчыў аб Сьвятлé.
  9. Было Сьвятлó праўдзівае, якое прасьвячае ўсякага чалавéка прыходзячы ў сьвéт.
  10. Было Яно на сьвéце, і сьвéт праз Яго стаўся, і сьвéт Яго не пазнаў.
  11. Да сваіх прыйшло, і сваé Яго ня прынялі.
  12. А тым, што прынялі Яго, вéруючым у імя Яго, дало Яно ім сілу дзяцьмі Божымі стáцца, тым, якія вéруюць у імя Яго,
  13. тым, што не ад крыві, не ад жаданьня цéла, не ад жаданьня мужа, але ад Бога нарадзіліся.
  14. I Слова цéлам стáлася і пасялілася між нас, (і бачылі мы славу Яго, славу, як Адзінароднага ад Айца), поўнае ласкі і праўды.
  15. Іоан сьвéдчыць аб Ім і гóласна кажа: Гэта Той, пра Якога я сказаў: Той, што пасьля мянé йдзе, Ён напéрадзе мянé стаў, бо ранéй за мянé быў.
  16. I ад поўнасьці Яго ўсё мы прынялі ласку на ласку;
  17. бо закон быў дáдзены праз Майсéя, ласка-ж і праўда сталіся праз Ісуса Хрыста.
  18. Бога ня бачыў ніхто ніколі; Адзінародны Сын, што ў улоньні Айца, Той зьявіў.
  19. I вось сьвéдчаньне Іоана, як Жыды паслалі з Ерузаліму сьвяшчэньнікаў і лярітаў, каб спыталіся ў яго: хто ты?
  20. Ён сказаў і ня зрокся, і сказаў: я ня Хрыстос.
  21. I пыталіся ў яго: дык хто-ж? ты Ільля? I сказаў: нé. ҐІрарок? I адказаў: нé.
  22. Дык сказалі яму: хто-ж ты? каб нам даць адказ тым, што нас паслалі: штó ты кажаш аб самым сабé?
  23. I сказаў: я голас гукáючага ў пустыні: Прастуйце шлях Госпаду, як сказаў прарок Ісая (Ісая 40, 3).
  24. А пасланыя былі ад фарысэяў.
  25. I спыталіся ў яго: Дык што-ж ты хрысьціш, калі .ты ня Хрыстос, ані Ільля, ані прарок?
  26. Іоан сказаў ім у адказ: я Паводле Іоана сьв. Эвангельле í.

125 хрышчу вадой, але паўстаў сярод вас, Каго вы ня вéдаеце;

  1. гэта Той, што йдзé за мною, але напéрадзе мянé быў, Якому я ня варты разьвязаць рамéнь абуцьця Яго.
  2. Стáлася гэта ў Віфавары, за Іорданам, дзé хрысьціў Іоан.
  3. На другі дзéнь бачыць Іоан Ісуса ідучы да яго і кажа: вось Ягня Божае, што бярэ на Сябé грахі ўсяго сьвéту.
  4. Гэта Той, аб Якім я сказаў: ідзé за мною Муж, Які стаў напéрадзе мянé, бо ранéй за мянé быў;
  5. і я ня вéдаў Яго; але, каб зьявіўся Ізраілю, прыйшоў я, хрысьцячы вадой.
  6. I сьвéдчыў Іоан, кажучы: я бачыў Духа, зыходзячы з нéба, як галуб, і стаў Ён над Ім.
  7. I я ня вéдаў Яго; але Той, што паслаў мянé хрысьціць вадой, сказаў мнé: на каго углéдзіш зыхóдячы Духа, Гэты і ёсьць Той, што Духам Сьвятым хрысьціць.
  8. I я бачыў і засьвéдчыў, што гэты ёсьць Сын Божы.
  9. На другі дзéнь ізноў стаяў Іоан і двое з вучняў яго.
  10. I, углéдзіўшы, што йдзе Ісус, сказаў: вось Ягня Божае!
  11. І пачулі двое з вучняў яго, як казаў гэтае, і пайшлі за Ісусам.
  12. Ісус жа, аглянуўшыся і ўглéдзіўшы, што йдуць за Ім, кажа ім: чаго шукáеце? Яны адказалі Яму: Равві! (г. е. вучыцель) — дзé жывéш?
  13. Кажа ім: пайдзéце і ўбачыце. Яны пайшлі і ўбачылі, дзé Ён жывé, і аставáліся ў Яго гэты дзéнь. Было-ж каля дзесятае гадзіны.
  14. Адзін з двох, што чулІ ад Іоана і пайшлі за Ісусам, быў Андрэй, брат Сымона Пятра.
  15. Ёнпéршызнаходзішьбрата свайго Сымоца і кажа яму: мы знайшлі Мэсію (што азначае Хрыста).
  16. I прывёў яго да Ісуса. Ісус жа, глянуўшы на яго, сказаў: Ты Сымон, сын Іонін, ты назавéшся Кіфа, што знач эíць кáмень (Пéтр).
  17. На другі дзéнь Ісус хацéў ісьці ў Галілéю і знаходзіць Піліпа ды кажа яму: ідзі за Мною.
  18. Піліп жа быў з Віфсаіды, з мéста Андрэя і Пятра.
  19. Піліп знаходзіць Натанаіла і кажа яму: мы знайшлі Таго, аб Кім пісаў Майсéй у законе і прарокі: Ісуса, Сына Язэпавага, што з Назарэту.
  20. Але Натанаіл сказаў яму: ці-ж можа быць штó добрае з Назарэту? Піліп кажа яму: пайдзі ды паглядзі.
  21. Ісус, углéдзіўшы Натанаіла, як ішоў да Яго, кажа аб ім: вось, запраўды, ізраільцянін, у якім няма няшчырасьці.
  22. Натанаіл кажа Яму: скуль вéдаеш мянé? Ісус адказаў і сказаў яму: пéрш, чым Піліп паклікаў цябé, я бачыў цябé, як ты быў пад смакоўніцаю.
  23. I кажа Яму Натанаіл: Равві! Ты Сын Божы! Ты — Цар Ізраіляў!
  24. Ісус у адказ сказаў яму: вéрыш, бо Я сказаў табé: Я бачыў цябé пад смакоўніцаю; убачыш больш за гэтае.
  25. I кажа яму: запраўды, запраўды кажу вам: адгэтуль будзеце бачыць нéба адчыненае і ангелаў Божых узыходзячы і сходзячы ўніз да Сына Чалавéчага.

Разьдзéл 2.

  1. На трэці дзéнь было вясéльле ў Кане Галілéйскай, і Маці Ісусава была там.
  2. Быў запрóшаны і Ісус і вучні Яго на вясéльле.
  3. I, як не хапіла віна, Маці Ісусава кажа Яму: віна ня маюць.
  4. Кажа ёй Ісус: што Мнé і Табé жанчына? Гадзіна Мая яшчэ ня прыйшла.
  5. Маці Яго сказала слугам: што вам скажа, зрабéце.
  6. Было-ж тамака шэсьць камéнных судзін да вады, якія стаялі дзеля жыдоўскага ачышчэньня, зьмяшчаючы па дзьвé, ці па тры мéры.
  7. Кажа ім Ісус: налійце вады у глякі. I напоўнілі іх да вéрху.
  8. I кажа Ім: чарпайце цяпéр і нясéце да маршалка. I панясьлі.
  9. Калі-ж маршалак пакаштаваў вады, што віном сталася, а ён ня вéдаў, скуль яно, слугі-ж, што налівалі ваду, вéдалі, — ікліча маладога
  10. і кажа яму: кожын чалавéк пéрш падае добрае віно, а як напюцца, тады гóршае; тыж добрае віно захаваў дагэтуль.
  11. Так зрабіў Ісус пачатак цудам у Кане Галілéйскай і выявіў славу Сваю, і ўвéразалі ў Яго вучні Яго.
  12. Пасьля гэтага прыйшоў Ён у Капэрнаум, Сам і Маці Яго, і браты Яго, і вучні Яго, і там аставаліся нéкалькі дзён.
  13. І была блізка Пасха ў Жыдоў,і ўвайшоў ІсусуЕрузалім;
  14. і знайшоў у царквé прадаваўшых валоў, авéц, галубоўу і сядзéлі тамака мянялы.
  15. I, зрабіўшы біч з вяровак, выгнаў з царквы ўсіх, такжа й авéц і валоў, ды грошы мянялам рассыпаў і сталы іх абярнуў;
  16. і сказаў прадаўцом галубоў: забярэце гэнае згэтуль: не рабéце дому Айца Майго домам торгу.
  17. I прыпомнілі вучні Яго, што напісана: руплівасьць аб дом Твой зьядае Мянé (Пс. 68, 10).
  18. Адказалі-ж Яму. Жыды і сказалі: які знак нам дасі, чаму гэтае робіш?
  19. Ісус жа адказаў ім, мовячы: зруйнуйце дом гэты, і Я ў тры дні адбудую яго.
  20. I сказалі Жыды: гэты дом будаваўся сорак шэсьць гадоў, а Ты ў тры дні збудуеш яго?
  21. А Ён гаварыў гэтае аб доме цéлаСвайго.
  22. I, як уваскрос пасьля сьмéрці, прыпомнілі вучні Яго, што Ён казаў гэтае, і павéрылі Пісаньню і слову, якім мовіў Ісус.
  23. Кáлі-ж быў Ён у Ерузаліме на Пасху ў сьвяты, дык многія, бачучы цуды, якія рабіў, увéравалі ў імя Яго.
  24. Але Сам Ісус не давéрыўся ім, бо вéдаў усіх
  25. і ня мéў патрэбы, каб хто сьвéдчыў ао чалавéку, бо Сам вéдаў, што было ў чалавéку.

Разьдзéл 3.

  1. Быў жа між фарысэямі чалавéк, на імя Нікадэм, адзін з начальнікаў жыдоўскіх.
  2. Той прыйшоў да Ісусаўначы і сказаў Яму: Равві! мы вéдаем, што Ты вучыцель, што прыйшоў ад Бога, бо ніхто ня можа рабіць такіх цудаў, якія Ты робіш, калі-б ня быў з ім Бог.
  3. I адказаў яму Ісус і сказаў: запраўды, запраўды кажу табé: калі хто не народзіцца нанова, ня можа бачыць Царства Божага.
  4. Нікадэм кажа Яму: як можа чалавéк нарадзіцца, калі ён стары? Няўжо-ж éн другі раз можа ўвайсьці ў чэрава маткі сваёй і нарадзіцца?
  5. Ісус адказаў: запраўды, запраўды кажу табé: калі хто не народзіцца з вады і Духа, ня можа ўвайсьці ў Царства Бажае.
  6. Спараджонае з цéла ёсьць цéла, а спараджонае з Духа ёсьць дух.
  7. Ня дзівуйся, што Я сказаў табé: трэба вам нарадзіцца нанова.
  8. Дух дыхае, дзé хоча, і голас яго чуеш, а ня вéдаеш, скуль прыходзіць і куды адьь ходзіць: гэтак і ўсякі спараджоны з Духа.
  9. Нікадэм адказаў і сказаў Яму: як гэта можа быць?
  10. Ісус адказаў яму і сказаў: ты вучыцель Ізраіляў і гэтага ня вéдаеш?
  11. Запраўды, запраўды кажу табé: Мы ґаворым аб тым, што вéдаем, і сьвéдчым аб тым, што бачылі, і вы сьвéдчаньня Нашага ня прыймаеце;
  12. калі Я сказаў вам аб зямным, і ня вéрыце, як павéрыце, калі буду гаварыць аб нябéсным?
  13. I ніхто ня ўзышоў на нé ба, толькі Сын Чалавéчы, што на нéбе, які з нéба зыйшоў.
  14. І, як Майсéй падняў зьмéя ў пустыні, так мусіць быць падняты Сын Чалавéчы,
  15. каб усякі, хто вéруе ў Яго, ня згінуў, але мéў жыцьцё вéчнае.
  16. Бо так палюбіў Бог сьвéт, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб усякі, хто вéруе ў Яго, ня згінуў, але мéў жыцьцё вéчнае.
  17. Бо не паслаў Бог Сына Свайго ў сьвéт, каб судзіць сьвéт, але каб сьвéт быў збаўлены праз Яго.
  18. Хто вéруе ў Яго, ня будзе асуджаны, а хто ня вéруе, той ужо засуджаны, бо ня ўвéраваў у імя Адзінароднага Сына Божага.
  19. Суд жа такі, што Сьвятлó прыйшло ў сьвéт, але людзі палюбіліцéмру большзасьвятло, бо ўчынкі іх былі благія.
  20. Бо кожын, хто робіць благое, ненавідзіць сьвятлá і ня йдзé да сьвятлá, каб ня выявіліся ўчынкі яго, бо яны благія.
  21. А хто чыніць праўду, ідзé да сьвятлá, каб відóчнымі былі ўчынкі яго, бо яны ў Богу ўчынены.
  22. Пасьля гэтага прыйшоў Ісус з вучнямі Сваімі ў зямлю Жыдоўскую і там быў з імі і хрысьціў.
  23. Іоан жа таксама хрысьціў у Эноне, недалéка ад Саліму, бо вадьі там было многа, і прыходзíлі тудм і хрысьціліся;
  24. бо Іоана йшчэ ня ўкінулі былі ў вязьніцу.
  25. I ўзьнялася ў Іоанавых вучняў спрэчка з Жыдамі аб ачышчэньні.
  26. I прыйшлі да Іоана і сказалі яму: равві: Той, што быў з табою за Іорданам, аб Якім сьвéдчыў ты, вось Ён хрысьціць, і ўсé йдуць да Яго.
  27. Іоан адказаў і сказаў: ня можа чалавéк нічога ўзяць, калі яму ня будзе дáдзена з нéба.
  28. Самі вы сьвéдкі мнé ў тым, што я сказаў: я ня Хрыстое, але я паслáны перад Ім.
  29. Хто мáе нявéсту, той жаніх, а друг жаніха, што стаіць ды слухае яго, цéшыцца рáдасьцяй, слýхаючы голас жаніха. Вось гэтая радасьць мая збылася.
  30. Яму час расьці, а мнé малéць.
  31. Хто з вышыні прыходзе, той вышэй за ўсіх, а хто з зямлі, той зямны і з зямлі гаворыць. Хто з нéба прыходзе, той панад усімі,
  32. і што бачыў і чуў, аб тым сьвéдчыць, і ніхто ня прыймáе сьвéдчаньня Яго.
  33. Хто-ж прыняў Яго сьвéдчаньне, той прыпячатаваў, што Бог праўдзівы.
  34. Бо, каго паслаў Бог, гаворыць словы Божыя, бо ня мéраючы даé Бог Духа.
  35. Ацéц любіць Сына і ўсё даў у рукі Яго.
  36. Хто вéруе ў Сына, мáе вéчнае жыцьцё, а хто ў Сына ня вéруе, ня ўбачыць жыцьця, але гнéў Божы будзе на ім.

Разьдзéл 4.

  1. Калі-ж давéдаўся Госпад, што дачуліся фарысэі, што Ісус больш вучняў здабывае і хрысьціць, чым Іоан, —
  2. хоць Сам Ісус ня хрысьціў, але вучні Яго, —
  3. пакінуў Юдэю і пайшоў зноў у Галілéю.
  4. Выпадала-ж Яму прахадзіць праз Самарыю.
  5. I вось, прыходзіць Ён у Самарыйскае мéста, званае Сіхар, ля хутара, што даў Якаў сыну свайму Язэпу.
  6. Была тамака студня Якáва. I Ісус, стомлены падарожай, сéў ля студні. Было каля шостае гадзіны.
  7. Прыходзіць жанчыназ Самарыі зачарпнуць вадьь Ісус кажа да яé: дай Мнé піць.
  8. Бо вучні Яго адыйшліся да мéста купіць éжы.
  9. Жанчына Самаранская кажа Яму: як Ты, Юдэй, просіш піць у мянé, Самаранкі? Бо Юдэі ня маюць зносін з Самарáнамі.
  10. Ісус адказаў ёй і сказаў: калі-б ты вéдала дар Божы, і Хто кажа табé: дай мнé піць, то ты сама прасіла-б у Яго, і Ён даў бы табé жывое вады.
  11. Жанчына кажа Яму: Госпадзе! У Цябé й зачарпнуць няма чым, а студня глыбокая: адкуль-жа ў Цябé вада жывая?
  12. няўжо Ты болыны за айца нашага Якава, які Даў нам гэту студню і сам з яé піў, і дзéці яго, і статак яго?
  13. Ісус адказаў ёй і сказаў: кожын, хто пе гэтую ваду, зноў піць захоча;
  14. хто ж выпе вады, якое Я яму дам, не запрáгне ніколі, але вадá, што дам яму, стáнецца ў ім крыніцаю вады, што ў жыцьцё вéчнае цячэ.
  15. Жанчына кажа Яму: Госпадзе! дай мнé гэтай вады, каб мнé ня прáгнуць і ня прыходзіць сюды чарпаць.
  16. Кажа ёй Ісус: пайдзі, пакліч мужа твэйго і прыйдзі сюды.
  17. Жанчына адказала і сказала: у мянé няма мужа. Ісус кажа ёй: праўду ты сказала, што ў.цябé няма мужа; Паводле Іоана с
  18. бо ў цябé было пяць, і той, якога цяпéр мáеш, ня муж табé; гэта ты праўдзіва сказала.
  19. Жанчына кажа Яму: Госпадзе! бачу, што Ты прарок;
  20. бацькі нашыя пакланяліся на гэтай гарэ, а вы кажаце, што мéсца, дзé павінны пакланяцца — у Ерузаліме.
  21. íсус кажа ёй: павéр мнé, што надыйдзе час, калі не на гарэ гэтай і не ў Ерузаліме будзеце пакланяцца Айцу;
  22. вы ня вéдаеце, чаму пакланяецеся; бо збаўлéньне ад Юдэяў.
  23. Але прыйдзе час, дый ён ужо прыйшоў, калі праўдзівыя паклоньнікі будуць пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе, бо гэткіх паклоньнікаў шукае сабé Ацéц.
  24. Бог ёсьць Дух, і тыя. што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе.
  25. Жанчына кажа Яму: вéдаю, што прыйдзе Мэсія (гэта ёсьць Хрыстос), і калі Ён прыйдзе, абвéсьціць нам усё.
  26. Ісус кажа éй: гэта Я, што гавару з табою.
  27. У гэты час прыйшлі вучні Яго і зьдзівіліся, што Ён гаворыць з жанчынаю, але ніводзін ня спытаўся: чаго Табé трэба? ці — аб чым гаворыш з ёю?
  28. Тады жанчына пакінула вядро сваё і пайшла да мéста ды кажа людзям:
  29. пайдзéце й паглядзéце чалавéка, які сказаў мнé ўсё, што я рабіла; ці ня Хрыстос гэта?
  30. Яны выйшлі з мéста і пайшлі да Яго.
  31. Тымчасам вучні прасíлі Яго, кажучы: Равві!
  32. Ён жа сказаў ім: Я мáю страву, якой вы ня вéдаеце.
  33. Дзеля гэтага вучні гаварылі між сабою: няўжо-ж нéхта прынёс Яму éсьці?
  34. Ісус кажа ім: Мая страва — тое, каб спаўняць волю Паслаўшага Мянé і скончыць дзéла Яго.
  35. Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры мéсяцы, і прыйдзе жнівó? а Я кажу вам: падымéце вочы вашыя і паглядзéце на нівы, як яны пабялéлі і пасьпéлі да жнівá.
  36. Хто жнé, дастаé плату і зьбірае плён дзéля жыцьця вéчнага, каб і жнéц і сявéц разам рáдаваліся.
  37. Бо ў гэтым скáзана праўдзіва: адзін сéе, а другі жнé.
  38. Я паслаў вас жаць, над чым вы не працавалі: другія працавалі, а вы прыйшлі на працу іх.
  39. I многа Самаранаў з мéста гэнага ўвéравалі ў Яго па слову жанчыны, якая сьвéдчыла, што Ён сказаў ёй усё, што рабіла.
  40. I вось, як прыйшлі да Яго Самаране, то прасілі Яго пабыць у іх, і Ён нрабыў там два дні.
  41. I яшчэ больш увéравала дзéля слова Яго,
  42. а жанчыне гэтай казалі: ўжо не дзéля тваіх гутарак вéрым, бо самы чулі і давéдаліся, што гэта праўдзівы Збаўца сьвéту — Хрыстос.
  43. Цераз два дні выйшаў Ён адтуль і пайшоў у Галілéю;
  44. бо Сам Ісус сьвéдчыў, што прарок ня мáе пашáны ў сваёй бацькаўшчыне.
  45. Калі-ж прыйшоў у Галілéю, то Галілéяне прынялі Яго, бо бачылі ўсе, што зрабіў у Ерузаліме ў часе сьвята; яны-ж бо самі хадзілі на сьвята.
  46. I вось Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галілéйскую, дзé зрабіў з вады віно. I быў у Капэрнауме нéйкі прыдворны, у якога занядужаў сын.
  47. Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Юдэі ў Галілéю, прыйшоў да Яго і прасіў Яго прыйсьці і аздаравіць сына яго; бо быў канáў.
  48. I сказаў яму Ісус: ня ўвéруеце, калі ня ўбачыце знакоў і цудаў.
  49. Прыдворны-ж кажа Яму: Госпадзе! прыйдзі, пакуль ня ўмёр сын мой.
  50. Ісус кажа яму: ідзі, сын твой здаровы! Ён павéрыў слову, якое сказаў яму Ісус, і пайшоў.
  51. I на дарозе ўжо спаткалі яго слугі яго і сказалі: сын твой здаровы.
  52. Ён спытаўся ў іх: а каторай гадзіне палягчэла яму? Яму сказалі: учора а сёмай гадзіне гарáчка пакінула яго.
  53. Дык давéдаўся бацька, клч> ў тую гадзіну, калі Ісус сказаў яму: ідзі, сын твой здаровы. I ўвéраваў сам і ўвесь дом яго.
  54. Гэта йзноў другі цуд зрабіў Ісус, вярнуўшыся з Юдэі ў Галілéю.

Разьдэéл 5.

  1. Пасьля гэтага было сьвята жыдоўскае, і прыйшоў Ісус у Ерузалім.
  2. Ёсьць-жа ў Ерузаліме ля авéчых варотаў купальня, што завéцца па жыдоўску Вітэзда, з пяцьма стаўбамі.
  3. Каля іх ляжала множства нядýжых, сьляпых, кульгавых, ссохшых, што чакалі руху вады;
  4. бо Ангел Гасподні час ад часу зыходзіў у купальню і каламуціў ваду; і хто пéршы ўваходзіў у яé пасьля ўскаламýчаньня вады, той здаравéў, на што-б ні хварэў.
  5. I быў тут нéйкі чалавéк, што хварэў трыццаць восем лéт.
  6. Ісус, углéдзіўшы яго ляжучы І давéдаўшыся, што ён ляжыць ужо даўгі час, кажа яму: ці хочаш паздаравéць?
  7. Хворы адказаў Яму: так, Госпадзе, але ня мáю чалавéка, які спусьціў бы мянé ў купальню, калі ўскаламýціцца вада; калі-ж сам прыходжу, другі ўжо зыходзіць прада мною.
  8. I кажа яму Ісус: устань, вазьмі ложак твой і хадзі.
  9. I éн у тую-ж часіну стаўся здаровым і ўзяў ложак свой і пайшоў. Было-ж гэта ў суботу.
  10. Дзеля гэтага Жыды казалі аздарóўленаму: сяньня субота, ня гожа табé браць ложак.
  11. Ён адказаў ім: хто мянé аздаравіў, той мнé сказаў: вазьмі ломсак твой і хадзі.
  12. Яго спыталіся: хто гэны чалавéк, што сказаў табé: вазьмі ложак твой і хадзі?
  13. Аздароўлены-м< ня вéдаў, хто Ён, бо Ісус адыйшоўся ад народу, што быў у тым мéсцы.
  14. Пасьля гэтага Ісус спаткáў яго ў царквé і сказаў яму: вось, ты цяпéр здаровы, не грашы-ж болын, каб ня стáлася табé нéшта горшае.
  15. Чалавéк гэны пайшоў і расказаў Жыдóм, што гэта Ісус аздаравíў яго.
  16. I пачалі за гэта Жыды гнаць Ісуса і шукалі, як бы забіць Яго, што Ён рабіў гэткае ў суботу
  17. Ісус жа кажа ім: Ацéцмой дагэтуль робіць, і Я рóблю.
  18. За гэта яшчэ больш шукалі Жыды, якбы забіць Яго, што Ён ня толькі ломіць суботу, але і Айцóм Сваім завé Бога, раўняючы Сябé да Бога.
  19. На гэта Ісус сказаў: запраўды, запраўды кажу вам: Сын нічога ня можа рабіць Сам ад Сябé, калі ня будзе бачыць робячы Айца, бо што робіць Ен, тое й Сын робіць таксама.
  20. Бо Ацéц любіць Сына і паказвае Яму ўсё, што Сам робіць, дый пакажа Яму бóльшыя дзéяньні, чым гэтыя, ажно дзівавацца будзеце.
  21. Бо як Ацéц уваскрашае ўмéршых і ажыўляе, — так і Сын ажыўляе, каго хоча.
  22. Бо Ацéц і ня судзіць нікога, але ўвéсь суд аддаў Сыну,
  23. каб усé паважалі Сына, як паважаюць Айца. I хто не паважае Сына, не паважае і Айца, паслаўшага Яго.
  24. Запраўды, запраўды кажу вам: хто слухае слова Маё і вéрыць Паслаўшаму Мянé, мáе вéчнае жыцьцё і на суд ня йдзé, але перайшоў ад сьмéрці ў жыцьцё.
  25. Запраўды, запраўды кажу вам: прыйдзе час, дый ужо прыйшоў, калі ўмéршыя пачуюць голас Сына Божага і, пачуўшы, ажывуць.
  26. Бо як Ацéц мáе жыцьцё ў Сабé, так і Сыну даў жыцьцё мéць у Сабé;
  27. і даў Яму ўладу й суд чыніць, бо Ён ёсьць Сын Чалавéчы.
  28. Ня дзівуйцеся гэтаму: бо прыйдзе час, калі ўсé, што ў магілах, пачуюць голас Сына Божага,
  29. і выйдуць, што добрае чынілі, на ўваскрашэньне жыцьця, а што благое чынілі — на ўваскрашэньне суда.
  30. Я нічога не магу рабіць Сам ад Сябé; як чую, так і суджу, і суд Мой праўдзівы, бо ня шукаю Маёй волі, але волі паслаўшага Мянé Айца.
  31. Калі сьвéдчу Сам аб Сабé, то сьвéдчаньне Маё непраўдзівае.
  32. Ёсьць другі, што сьвéдчыць аба Мнé, і Я вéдаю, праўдзівае тое сьвéдчаньне, якім Ён сьвéдчыць аба Мнé.
  33. Вы пасылалі да Іоана, і ён засьвéдчыў аб праўдзе.
  34. Я-ж не ад чалавéка «пыймаю сьвéдчаньне, але кажу гэта, каб вы спасьліся.
  35. Той быў сьвéтач, які гарэў І сьвяціў, а вы хацéлі часіну пацéшыцца пры сьвятлé яго.
  36. Я-ж мáю сьвéдчаньне большае за Іоанава: бо дзéяньні, што Ацéц даў Мнé закончыць, самыя гэтыя дзéяньні, што Я чыню, сьвéдчаць аба Мнé, што Ацéц паслаў Мянé.
  37. I Ацéц, Які паслаў Мянé, Сам засьвéдчыў аба Мнé. А вы ані голасу Яго ніколі ня чулі, ані аблічча Яго ня бачылі,
  38. і ня маеце слова Яго, што ў вас было-б, бо ня вéрыце Таму, Каго Ён паслаў.
  39. Пераглéдзьце Пісаньні: бо вы думаеце праз іх жыцьце вéчнае мéць, і яны сьвéдчаць аба Мнé.
  40. Але вы ня хочаце прыйсьці да Мянé, каб мéць жыцьцё.
  41. Слáвы ад людзéй не бяру,
  42. але пазнаў вас: любві да Бога ня мáеце ў сабé.
  43. Я прыйшоў у імя Айца Майго, і ня прыймаеце Мянé, а калі-б другі прыйшоў у сваё імя, таго прыймеце.
  44. Як вы мóжаце вéрыць, калі бярэцё славу адзін ад аднаго, а славы, што ад Аднаго Бога, ня шукаеце.
  45. Ня думайце, што Я буду вінаваціць вас перад Айцом: ёсьць на вас абвінавальнік Майсéй, на якога спадзяецёся.
  46. Бо, каб вы вéрылі Майсéю, то вéрылі-б і Мнé, бо ён пісаў аба Мнé.
  47. Калі-ж яго пісаньням мя вéрыце, як Маім слóвам павéрыце?

Разьдзéл 6.

  1. Пасьля гэтага пайшоў Ісус на той бок мора Галілéйскага, Тывэрыядзкага.
  2. I пайшло за Ім многа народу, бо бачылí цуды, якія ЁН рабіў з хворымі.
  3. I ўзыйшоў Ісус на гарý і там сядзéў з вучнямі Сваімі.
  4. А блізка была Пасха, сьвята жыдоўскае.
  5. Ісус, падняўшы вочы і ўглéдзіўшы, што многа народу йдзé да Яго, кажа Піліпу: дзé нам купіць хлéба, каб іх накарміць?
  6. Казаў жа Ён гэта вывéдываючы ў яго, бо Сам вéдаў, што хацéў зрабіць.
  7. Піліп адказаў Яму: ім на дзьвéсьці дынараў мала будзе хлéба, каб кожнаму з іх дастáлася хоць па крысé.
  8. Адзін з вучняў Яго, Андрэй, брат Сымона Пятра, кажа Яму:
  9. Тут ёсьць у аднаго хлопчыка пяць хлéбаў ячмéнных і дзьвé рыбы; але што гэта для такога множства?
  10. Ісус сказаў: скажэце ім пасядáць. Была-ж на тым мéсцы густая трава. I вось пасядáлі людзі лікам да пяцéх тысячаў.
  11. І ўзяў Ісус хлéбы і, аддаўшы хвалý, раздаў вучням, вучні сядзéўшым, так сама і рыбы, колькі хто хацéў.
  12. I, як насыціліся, сказаў вучням сваім: зьбярэце астаўшыяся кускі, каб нічога не прапала.
  13. I сабралі й напоўнілі дванаццаць карабоў кускамі ад пяцёх ячмéнных хлéбаў, што асталіся ў éўшых.
  14. Людзі-ж, што бачылі цуд, зроблены Ісусам, сказалі: гэта запраўды той прарок, што йдзе ў сьвéт.
  15. Ісус жа, вéдаючьі, што хочуць нéўспадзéўкі прыйсьці і ўзяць Яго, каб зр#біць царом, ізноў адыйшоўся на гару адзін.
  16. Калі настаў вéчар, то вучні Яго зыйшлі да мора
  17. і, увайшоўшы ў човен, паплылі на той бок мора ў Капэрнаум. Станавілася ўжЬ цéмна, а Ісус ня прыходзіў да іх.
  18. Дуў моцны вéцер, і мора хвалявáлáся.
  19. Праплыўшы каля дваццацёх пяцёх ці трыццацёх стадыяў, яны ўбáчылі Ісуса ідучы па моры і ўжо недалёка ад чаўнá і спалохаліся.
  20. Але Ён сказаў ім: гэта Я, ня бойцеся!
  21. Яны захацéлі ўзяць Яго ў човен, і зараз-жа човен прыстаў да бéрагу, куды плылі.
  22. Назаўтрае народ, які стаяў на тым баку мора і бачыў, што там ня было другога чаўнá, апрача аднаго, у які ўвашлі вучні Яго, і што Ісус не ўваходзіў у човен з вучнямі Сваімі, алеадплылі адны вучні Яго,
  23. другія-ж чаўны прыйшлі з Тывэрыяды,»непадалёк ад таго мéсца, дзé éлі хлéб на багаслаўлéньне Госпада;
  24. вось-жа, калі народ углéдзіў, што тут няма ні Ісуса, ні вучняў Яго, то ўвайшлі ў човен і прыплылі ў Капэрнаум, шукаючы Ісуса,
  25. і, знайшоўшы Яго на тым баку мóра, сказалі Яму: Равві: калі Ты сюды прыйшоў?
  26. I адказаў ім Ісус і сказаў: запраўды, запраўды кажу вам: шукаеце Мянé не затым, што бачылі цуд, але затым, што éлі хлéб і насыціліся;
  27. працуйце-ж не дзеля éжы, што зьніштажáецца, але дзéля éжы, што астаéцца ў жыцьцё вéчнае, якое дасьць вам Сын Чалавéчы, бо на Ім паклаў пячаць Сваю Ацéц Бог.
  28. Яны-ж сказалі Яму: што нам рабіць, каб рабіць дзéлы Божыя?
  29. I адказаў ім Ісус і сказаў: вось дзéлы Бога: каб вы ўвéравалі ў Таго, Каго Ён паслаў.
  30. Яны-ж сказалі Яму: якіж Ты дасі знак, каб мы бачылі й павéрылі Табé? што Ты чыніш? З1. Бацькі нашыя éлі манну ў пустыні і насыціліся, паводле напісанага: »хлéб з нéба даў ім éсьці» (Пс. 77, 24).
  31. Ісус жа сказаў ім: Занраўды, запраўды кажу вам: не Майсéй даў вам хлéб з нéба, але Ацéц Мой даé вам праўдзівы хлéб з нéба;
  32. бо хлéб Божы ёсьць той, што зыходзіць з нéба і даé жыцьцё сьвéту.
  33. Яны-ж сказалі Яму: Госпадзе! давай нам заўсéды такі хлéб.
  34. Ісус жа сказаў ім: Я ёсьць хлéб жыцьця; хто прыходзе да Мянé, ня будзе галодны, і хто вéруе ў Мянé, ня будзе прагнуць ніколі.
  35. Але Я сказаў вам, што й бачылі Мянé, і ня вéрыце.
  36. Усё, што даé Мнé Ацéц, да Мянé прыйдзе, і таго, хто прыхóдзе да Мянé, ня выганю вон,
  37. бо Я зыйшоў з нéба не дзеля таго, каб чыніць Маю волю, але волю паслаўшага Мянé Айца; .
  38. воля-ж паслаўшага Мянé Айца ёсьць тая, каб з таго, што Ён Мнé даў, нічога не загубіць, але ўваскрасіць усё гэнае ў апошні дзéнь;
  39. воля паслаўшага Мянé ёсьць тая, каб кожны, хто бачыць Сына і вéруе ў Яго, мéў жыцьцё вéчнае, і Я ўваскрашу Яго ў апошні дзéнь.
  40. Жыды ж гудзéлі проці Яго, што сказаў: Я ёсьць хлéб што з нéба зыйшоў,
  41. і гаварылі: ці ня Ісус гэта, сын Язэпаў, бацьку й матку якога вéдаем? Як жа Ён кажа: Я зыйшоў з нéба?
  42. Ісус жа адказаў ім і сказаў: ня гудзéце міжы сабою;
  43. ніхто ня можа прыйсьці да Мянé, калі яго ня прывáбіць Ацéц, што паслаў Мянé, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзéнь.
  44. Напісана ў прарокаý: і будуць усé навучаны Богам. Кожын, чуючы ад Айца і навучыўшыся, прыходзіць да Мянé (Ісая 54, 13).
  45. Не затым, каб нéхта бачыў Айца апрача Таго, хто ад Бога: той бачыў Айца.
  46. Запраўды, запраўды кажу вам: хто вéруе ў Мянé, мáе вéчнае жыцьцё.
  47. Я хлéб жыцьця.
  48. Бацькі вашыя éлі манну ў пустыні і паўміралі,
  49. хлéб жа, які з нéба зыхóдзе, такі, што не памрэ, хто éсьць яго.
  50. Я — хлéб жывьд, што зыйшоў з нéба: хто éсьць хлéб гэты, жыць будзе вéчна. Хлéб жа, які Я дам, ёсьць Цéла Маё, каторае Я аддам за жыцьцё сьвéту.
  51. I спрачаліся між сабою жыды, кажучы: як Ён можа даць нам éсьці цéла Сваё?
  52. Ісус жа сказаў ім: запраўды, запраўды кажу вам: калі ня будзеце éсьці цéла Сына Чалавéчага і піць крыві Яго, то ня будзеце мéць у сабé жыцьця.
  53. Хто éсьць цéла Маё і пе кроў Маю, мáе жыцьцё вéчнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзéнь.
  54. Бо цéла Маё запраўды ёсьць éжа, і кроў Мая запраўды ёсьць пітá;
  55. і хто éсьць цéла Маё і пе кроў Маю, ува Мнé ёсьць і Я ў ім.
  56. Як паслаў Мянé жывы Ацéц, і Я жыву Айцом, так і хто éсьць Мянé, жыць будзе Мною;
  57. гэта-ж і ёсьць хлéб, што з нéба зыйшоў. Ня так, як бацькі вашыя éлі манну і паўміралі: хто éсьць хлéб гэты, жыць будзе вéчна.
  58. Гэтае казаў Ён у школе, навучаючы ў Капэрнауме.
  59. Многія з вучняў Яго, чуючы гэтае, казалі: жорсткае гэта слова. Хто можа слухаць яго?
  60. Ісус жа, вéдаючы ў Сабé, што вучні Яго гудзяць аб гэтым, сказаў ім: ці гэтае вас спакушае?
  61. а як углéдзіце Сына Чалавéчага ўзыходзячы туды, дзé быў ранéй?
  62. Дух жывіць, цéла-ж нічога ня вáртае; слóвы, якія вам кажу, ёсьць дух і жыцьцё;
  63. але ёсьць некатóрыя сярод вас, што ня вéруюць. Бо Ісус напéрад вéдаў, што ёсьць нявéруючыя, і хто здрадзіць Яго.
  64. I сказаў: дзеля гэтага-ж і казаў Я вам, што ніхто ня можа прыйсьці да Мянé, калі яму ня будзе дáдзена Айцом Маім.
  65. 3 таго часу многія з вучняў Яго пайшлі назад і ўжо не хадзілі з Ім.
  66. Тады Ісус сказаў дванаццацём: ці ня хочаце і вы адыйсьціся?
  67. I адказаў Яму Сымон Пётр: Гóспадзе! да каго нам ісьці? Ты мáеш словы вéчнага жыцьця;
  68. і мы павéрылі і пазналі, што Ты Хрыстос, Сын Бога жывога.
  69. Ісус адказаў ім: ці ня вас дванаццацéх выбраў Я? Але адзін з вас злы дух.
  70. Гэтае гаварыў Ён пра Юду Сымонавага Іскарыéта, бо гэты хацéў прадаць Яго, адзін з дванаццацёх.

Разьдзéл 7.

  1. Пасьля гэтага Ісус хадзіў па Галілéі; па Юдэі не хацéў хадзіць, бо Жыды шукалі, як бы забіць Яго.
  2. Блізка-ж было сьвята жыдоўскае кучкі.
  3. 3. Тады браты Яго сказалі Яму: ідзі адгэтуль і пайдзі ў Юдэю, каб і вучні Тваі бачылі дзéяньні, якія Ты чыніш.
  4. Бó ніхто ня робіць нічога ўкрадкам, але сам стараецца быць вядомым. Калі робіш гэткае, дык пакажы Сябé сьвéту;
  5. бо і браты Яго ня вéравалі ў Яго.
  6. Ісус жа сказаў ім: Мой час яшчэ ня прыйшоў, а для вас заўседы час;
  7. вас сьвéт ня можа ненавідзець, а Мянé ненавідзіць, бо Я сьвéдчу аб ім, што ўчынкі яго благія.
  8. Ідзéце вы на гэтае сьвята, а Я яшчэ не пайду на гэтае сьвята, бо Мой час яшчэ не настаў.
  9. I, сказаўшы гэтае ім, астаўся ў Галілéі.
  10. Але, як пайшлі браты Яго, тады і ЁН пайшóў на сьвята, ня яўна, але як-быццам патáйна.
  11. Жыды-ж шукалі Яго на сьвяце й пыталіся: дзé Ён?
  12. I многа шуму было дзеля Яго ў народзе: адны казалі, што Ён добры, а другія казалі: нé, бо зводзіць народ.
  13. Але-ж ніхто не гаварыў аб Ім яўна, бо баяліся Жыдоў.
  14. У палове-ж сьвята ўвайшоў Ісус у царкву і навучаў.
  15. І дзівіліся Жыды, кажучы: як Ён вéдае Пісаньні, ня вучыўшыся?
  16. Ісус жа адказаў ім і сказаў: Маё вучэньне не Маё, але Паслаўшага Мянé;
  17. хто хоча волю Яго чыніць, той давéдаецца аб навуцы, ці ад Бога яна, ці Я Сам ад Сябé гавару.
  18. Хто гаворыць сам ад сябé, той шукае для сябé славы, а хто шукае славы Паслаўшага яго, тоц прáведны, і няма ў ім няпраўды.
  19. Ці ня даў вам Майсéй закону, і ніхто ня жывé па закону. За што хочаце забіцьМянé?
  20. Народ адказаў:цінядэман у Табé? Хто імкнéцца забіць Цябé?
  21. Ісус казаў далéй: адно дзéла зрабіў Я, і вы ўсé дзівуецеся;
  22. Майсéй даў вам абразаньне; хоць яно і не ад Майсéя, але ад бацькоў, і ў суботу вы абразáеце чалавéка;
  23. калі ў суботу абразáецца чалавéк, каб ня быў парушаны закон Майсéяў, — чаму ж нездаволены вы Мною, што Я аздаравіў чалавéка ў суботу?
  24. Ня судзіце па выгляду, але судзіце судом справядлівым.
  25. Іншыя-ж з ерузалімцаў казалі: ці ж гэта ня Той, Якога шукаюць, каб забіць?
  26. Вось Ён кажа яўна, і нічога ня кажуць Яму; ці не пераканаліся начальнікі, што Ён запраўды Хрыстос?
  27. Але мы вéдаем Яго, адкуль Ён; калі-ж прыйдзе Хрыстос, ніхто ня будзе вéдаць, адкуль Ён.
  28. I крыкнуў тады Ісус у царквé, навучаючы і кажучы: і Мянé вéдаеце, і вéдаеце адкуль Я, і прыйшоў Я ня Сам ад Сябé, але праўдзівы Той, што паслаў Мянé, ды Яго вы ня вéдаеце;
  29. Я вéдаю Яго, бо Я ад Яго, і Ён паслаў Мянé.
  30. І шукалі, як бы ўзяць Яго, але ніхто не ўзлажыў на Яго рукі, бо яшчэ ня прыйшоў Яго час.
  31. Многія-ж з народу ўвéравалі ў Яго і казалі: калі прыйдзе Хрыстос, няўжо-ж ЁН зробіць больш цудаў, чымся гэты зрабіў?
  32. Чулі фарысэі такія гутаркі аб Ім у народзе; і паслалі фарысэі й архірэі слуг сваіх, каб узялі Яго.
  33. Ісус жа сказаў ім: яшчэ нядоўга Мнé быць з вамц і пайду да Паслаўшага Мянé.
  34. Будзеце шукаць Мянé і ня знойдзеце, і дзé буду Я, туды вы ня можаце прыйсьці.
  35. I гаварылі жыды наміж сабою: куды Ён хоча йсьці, што мы ня знойдзем Яго? Ці не да грэцкага рассялéньня хочá йсьці і навучаць Грэкаў?
  36. Штó маюць значыць гэтыя словы, якія Ён сказáў: »будзеце шукаць Мянé і ня знойдзеце, і дзé буду Я, туды вы ня можаце прыйсьці?»
  37. У апошні-ж вялікі дзéнь сьвята Ісус стаяў і клікаў, кажучы: хто смагу мáе, ідзі да Мянé і пі.
  38. Хто вéруе ў Мянé, у таго, як сказана ў Пісаньні, з жывата пацякуць рэкі вады жывое.
  39. Гэтае сказаў Ён аб Духу, якога мéліся прыняць вéруючыя ў Яго: бо ня было йшчэ на іх Духа Сьвятога, бо ня быў яшчэ Ісус услáўлены.
  40. Многія з народу, чуўшы гэтыя словы, казалі: запраўды, Ён прарок.
  41. Другія гаварылі: гэта Хрыстос. А іншыя гаварылі: ці ж з Галілéі прыйдзе Хрыстос?
  42. Ці-ж ня сказана ў Пісаньні, што Хрыстос прыйдзе з сямéньня Давідавага і Віфлеéму, з сяла, скуль быў Давід?
  43. Дык вось узьнялася аб Ім у людзéй спрэчка.
  44. Некатóрыя-ж з іх хацéлі ўзяць Яго, але ніхто не падняў на Яго рукі.
  45. I вярнуліся слугі да архірэяў і фарысэяў, і тыя спыталіся: чаму вы не прывялі Яго?
  46. Слугі адказалі: ніколі чалавéк не гаварыў так, як гэты чалавск.
  47. Фарысэі сказалі ім: няўжо-ж і вас зьвялі?
  48. Ці павéрыў у Яго хто з начальнікаў і фарысэяў?
  49. Бо пракляты гэты народ, што ня вéдае закону.
  50. Кажа ім Нікадэм, адзін з іхніх, што прыходзіў быў да Яго ўначы:
  51. ці судзіць закон наш чалавéка, ня выслухаўшы пéрш яго і не давéдаўшыся, што ён робіць?
  52. На гэтае адказалі і сказалі яму: ці і ты не з Галілéі? пашукай і пабач, што з Галілéі прарок ня прыходзіў.
  53. I разыйшліся да дому.

Разьдзéл 8.

  1. Ісус жа пайшоў на гару Аліўную.
  2. Нарáніцы-ж ізноў прыйшоў у царкву, і ўвéсь народ ішоў да Яго. Ён сéў і навучаў іх.
  3. Тут кніжнікі і фарысэі прывялі да Яго жанчыну, злоўленую на чужалóжстве, і, наставіўшы яé пасярэдзіне,
  4. сказалі Яму: Настаўнік, гэта жанчына злоўлена на чужаложстве,
  5. а Майсéй у законе загадáў нам пабіваць гэткіх камéньнем. Ты-ж што скажаш?
  6. Гаварылі-ж гэта спакушаючы Яго, каб знайсьці штоПаводле Іоана сьв. Эвангельле 8.

137 нéбудзь дзеля абвінавáчаньня Яго. Але Ісус, нагнуўшыся, пісаў пальцам на зямлі.

  1. Калі-ж яны не пераставалі пытацца ў Яго, то, падняўшыся, сказаў ім: хто з вас бязгрэшны, пéршы кінь кáмень у яé.
  2. I, зноў нагнуўшыся, пісаў на зямлі.
  3. Яны-ж, пачуўшы гэтае і дакарáныя сумлéньнем, павыходзілі адзін за адным, пачынаючы ад старшых аж да апошніх; застаўся адзін Ісус і жанчына, што стаяла пасярэдзіне.
  4. Ісус, падняўшыея і ня бачучы нікога апрача жанчыны, сказаў ёй: жанчына! дзé тваі абвініцелі? Ніхто не асудзіў цябé?
  5. Яна адказала: ніхто, Госпадзе! Ісус жа сказаў ёй: і Я не асуджаю цябé: ідзі і больш не грашы.
  6. Зноў кажа Ісус да народу: Я сьвятлó сьвéту; хто пойдзе за Мною, той ня будзе хадзіць у цéмры, але мéціме сьвятлó жыцьця.
  7. Тады фарысэі сказалі Яму: Ты Сам аб Сабé сьвéдчыш, ды непраўдзівае сьвядоцтва Тваё.
  8. Адказаў ім Ісус і сказаў: калі Я і Сам аб Сабé сьвéдчу, то сьвядоцтва Маё справядлівае, бо Я вéдаю, адкуль прыйшоў і куды іду; а вы ня вéдаеце, адкуль Я і куды іду.
  9. Вы судзіце па цéлу; Я ня суджу нікога.
  10. А калі і суджу Я, то суд Мой справядлівы, бо Я не адзін, але Я і Ацéц, што паслаў Мянé.
  11. I ў законе-ж вашым напісана, вдто сьвéдчаньне двох чалавéк справядлдвае. (Другазак. 19, 15).
  12. Я Сам сьвéдчу аб Сабé і сьвéдчыць аба Мнé Ацéц, які паслаў Мянé.
  13. Тады сказалі Яму: дзé Ацéц Твой? Ісус адказаў ім: вы ня вéдаеце ні Мянé, ні Айца Майго. Калі-б вы вéдалі Мянé, вéдалі б і Айца Майго.
  14. Гэтыя словы гаварыў Ісус ля скарбніцы, калі вучыў у царквé; і ніхто ня ўзяў Яго, бо яшчэ ня прыйшоў час яго.
  15. I ізноў сказаў ім Ісус: Я адыходжу, і будзеце шукаць Мянé; і паўміраеце ў грэху сваім. Куды іду Я, вы прыйсьці ня мóжаце.
  16. Жыды-ж гаварылі: ці не забé Ён Сябé Сам, што кажа: куды Я іду, вы ня мóжаце прыйсьці?
  17. I сказаў ім: вы ад нізу, Я-ж з вышыні; вы з гэтага сьвéту, Я ня з гэтага сьвéту;
  18. сказаў жа Я вам, што паўміраеце ў грахох вашых; бо калі не павéрыце, што гэта Я, то памрэцё ў грахох вашых.
  19. Яны-ж сказалі Яму: хтож Ты? I сказаў ім Ісус: Адпачáтны, як і кажу вам;
  20. многа мáю гаварыць аб вас і судзіць; але Той, што паслаў Мянé, справядлівы, што Я чуў ад Яго, тое й кажу сьвéту.
  21. Не зразумéлі, што Ён гаварыў ім аб Айцу.
  22. I сказаў ім Ісус: як падыймеце Сына Чалавéчага, тады давéдаецеся, што гэта Я і што нічога ня рóблю ад Сябé, але як наўчыў Мянé Ацéц Мой, так і гавару.
  23. I са Мною Той, што паслаў Мянé: Ацéц не пакінуў

138 Паводле Іоана сьв. Эвангедьм

  1. Мянé аднаго, бо Я заўсёды рóблю тое, што падабаецца Яму.
  2. Калі Ён гаварыў гэтае, многія ўвéравалі ў Яго.
  3. Тады сказаў Ісус увéраваўшым у Яго Жыдом: калі астанецёся ў слове Маім, дык запраўды вы вучні Лааі.
  4. I пазнáеце праўду, і праўда зробіць вас вольнымі.
  5. Яму адказалі: мы сéмя Аўраама і нікому ніколі ня былі рабамі; як жа Ты кажаш: стáнецеся вольнымі.
  6. Ісус адказаў ім: запраўды, запраўды кажу вам: усякі, хто грашыць, ёсьць нявольнік грэху.
  7. Але раб ня жывé ў доме вéчна: сын астаéцца вéчна.
  8. Дык вось, калі Сын вызваліць вас, то запраўды вольнымі будзеце.
  9. Вéдаю, што вы сéмя Аўраама, аднак жа шукáеце, каб забіць Мянé, бо слова Маё не ўмяшчáецца ў вас.
  10. Я кажу тое, што бачыў у Айца Майго, а вы робіце тое, што бачылі ў айца вашага.
  11. Яны адказалі Яму і сказалі: ацéц наш — Аўраам. Ісус сказаў ім: калі-б вы былі дзéці Аўраама, то рабілі бы ўчынкі Аўраамавы.
  12. А цяпéр шукáеце, як забіць Мянé, чалавéка, што сказаў вам праўду, якую чуў ад Бога; Аўраам гэтага не рабіў.
  13. Вы робіце ўчынкі айца вашага. На гэтае сказалі Яму: мы не з распусты роджаны; аднаго Айца мáем, Бога.
  14. Ісус сказаў ім: калі-б Бог быў ваш Ацéц, то вы любілі-б Мянé, бо Я з Бога выйшаў і прыходжу; бо Я ня Сам ад Сябé прыйшоў, але Ён паслаў Мянé.
  15. Чаму вы не разумéеце гутаркі Маé? Бо ня можаце слышаць слова Майго.
  16. Ваш ацéц дябал, і вы хочаце выпаўняць жаданыíі айца вашага. Ён быў душагуб ад пачатку і ня ўстóіў у праўдзе; бо яé няма ў ім. Калі éн гаворыць брахню, гаворыць сваё, бо éн брахун і бацька ілжы.
  17. А як Я праўду гавару, то ня вéрыце Мнé.
  18. Хто з вас дакáжа Мой грэх? Калі-ж Я гавару праўду, чаму вы ня вéрыце Мнé?
  19. Хто ад Бога, той слухае словы Божыя; вы затым ня слухаеце, што вы не ад Бога.
  20. На гэтае адказалі Яму Жыды і сказалі: ці-ж няпраўду мы кажам, што Ты Самаранін, і што злы дух у Табé?
  21. Ісус адказаў: у ва Мнé дэмана нямá; але Я паважаю Айца Свайго, а вы зьняважáеце Мянé.
  22. Дый Я-ж ня шукаю слáвы для Мянé; ёсьць Той, што шукае і судзіць.
  23. Запраўды, запраўды кажу вам: хто выпаўняе слова Маё, ня ўглéдзіць сьмéрці давéку.
  24. Жыды сказалі Яму: цяпéр давéдаліся мы, што ў Табé дэман. I Аўраам памёр, і прарокі, а Ты кажаш: хто выпаўніць слова Маё, той не спазнае сьмéрці давéку.
  25. Няўжо-ж Ты большы за айца нашага Аўраама, які ўмёр? і прарокі ўмярлі: за каго Ты Сябé выдаéш?
  26. Ісус адказаў: калі Я Сам Сябé выслаўляю, то слáва Мая нішто. Мянé выслаўлйе Ацéц Мой, аб каторым вы гаворыце, што Ён Бог ваш.
  27. I вы не пазналі Яго, а Я знаю Яго, і калі скажу, што ня знаю Яго, то буду падобны да вас брахун. Але Я знаю Яго і выпаўняю слова Яго.
  28. Аўраам, ацéц ваш, рад быў бачыць дзéнь Мой; і ўглéдзіў і ўцéшыўся.
  29. На гэтае сказалі Яму Жыды: Табé няма яшчэ пяцідзесяцёх гадоў, і Ты бачыў Аўраама?
  30. Ісус адказаў ім: запраўды, запраўды кажу вам: пéрш, чымся нарадзіўся Аўраам, быў Я.
  31. Тады ўзялі камéньні, каб кінуць у Яго, але Ісус укрыўся і выйшаў з царквы, прайшоўшы між імі; і пайшоў далéй.

Разьдзéл 9.

  1. I, праходзячы, углéдзіў чалавéка сьляпога ад нараджэньня.
  2. Вучні Яго спыталіся ў Яго: Равві! хто саграшыў: ён, ці бацькі яго, што ўрадзіўся сьляпы?
  3. Ісус адказаў: не саграшыў ані ён, ані бацькі яго, але дзеля выяўлéньня ў ім дзéл Божых.
  4. Мнé трáба рабіць дзéла Таго, што паслаў Мянé, пакуль дзéнь; надыходзе ноч, калі ніхто ня можа рабіць.
  5. Пакуль Я на сьвéце, Я сьвятлó сьвéту.
  6. Сказаўшы гэта, Ён плюнуў на зямлю, зрабіў з сьліны балота й памазаў ім вочы сьляпому
  7. дый сказаў яму: пайдзі, умыйся ў купальні Сілаам (што тлумачыцца: Пасланы). Той пайшоў і ўмыўся і прыйшоў відзючы.
  8. Сусéдзі-ж і тыя, што бачылі яго ранéй, як быў сьляпы, гаварылі: ці-ж ня той гэта, што сядзéў і жабраваў?
  9. Іншыя казалі: гэта ён, а іншыя — падобны да яго; ён жа казаў: гэта я.
  10. Дык пыталіся ў Яго: як адчыніліся вочы тваé?
  11. І той адказаў і сказаў: Чалавéк, званы Ісусам, зрабіў балота, памазаў вочы маé і сказаў мнé: пайдзі ў купальню Сілаам і ўмыйся. Я пайшоў, умыўся і стаў відзець,
  12. Дык сказалі яму: дзé Ён? Ён адказаў: Ня вéдаю.
  13. Павялі гэтага былóга сьляпóга да фарысэяў.
  14. А была субота, калі Ісус зрабіў балота і адчыніў яму вочы.
  15. I пыталіся ў яго ізноў фарысэі, як éн стаў бачыць. Ён жа сказаў ім: балота палажыў Ён на вочы маé, і я ўмыўся і віджу.
  16. Дык некатóрыя з фарысэяў гаварылі: не ад Бога гэты чалавéк, бо не шануе суботы. Другія казалі: як можа чалавéк грэшны рабіць гэткія цуды? I была між імі спрэчка.
  17. I зноў кажуць сьляпому: а ты штó скажаш аб Ім, што Ён табé адчыніў вочы? Той адказаў: гэта прарок.
  18. Жыды-ж не павéрылі, што ён быў сьляпы і стаў відзець, пакуль не паклікалі бацькоў аздароўленага
  19. і спыталіся ў іх: ці гэта сын ваш, аб якім вы кáжаце, што ён радзіўся сьляпы? Як жа ён цяпéр бачыць?
  20. Бацькі яго адказалі ім і сказалі: мы вéдаем, што ён наш сын, і што ён радзіўся сьляпá;
  21. а як цяцéр бачыць, ня вé140 Лаводле Іоана сьв. Эвангелме р. ю. даем: таксама, хто адчыніў яму, вочы, мы ня вéдаем: сам ён дарослы, самога спытайцеся; ня хай сам аб сабé скажа.
  22. Так адказалі бацькі яго, бо баяліся Жыдоў, бо Жыды згаварыліся ўжо, каб таго, хто прызнае Яго за Хрыста, адлучыць ад школы.
  23. Дзеля гэтага бацькі яго сказалі: éн дарослы, у самога спытайцеся.
  24. I вось другі раз паклікалі чалавéка, што быў сьляпы, і сказалі яму: аддай славу Богу: мы вéдаем, што чалавéк той грэшнік.
  25. Ён жа адказаў ім і сказаў: ці Ён грэшны, ня вéдаю, адно вéдаю, што я быў сьляпй, а цяпéр бачу.
  26. Дык ізноў сказалі яму: што Ён зрабіў з табою? Як адчыніў вочы?
  27. Адказаў ім: я ўжо сказаў вам; вы ня слухалі; што яшчэ хóчаце чуць? Няўжо-ж вы хочаце зрабіцца Яго вучнямі?
  28. Яны ж дакарáлі яго, кажучы: гэта ты вучань Яго, мыж Майсéявы вучні.
  29. Мы вéдаем, што з Майсéем гаварыў Бог; аб Ім жа ня вéдаем, адкуль Ён.
  30. I адказаў ім чалавéк гэты і сказаў: гэта й дзівіць мянé, што вы ня вéдаеце, адкуль Ён, а Ён адчыніў мнé вочы;
  31. але мы вéдаем, што грэшнікаў Бог ня слýхае; але хто славіць Богá і выпаўняе волю Яго, таго слухае.
  32. Ад вéку ня чуваць было, каб хто адчыніў вочы сьляпóму ад нараджэньня.
  33. Каб Ён ня быў ад Бога, дык ня мог бы нічога рабіць.
  34. Яму адказалі і сказалі: у грахох ты ўвéсь урадзіўся і ты нас вучыш? I выгналі яго вон.
  35. Ісус, дачуўшыся, што выгналі яго вон, і знайшоўшы яго, сказаў яму: ці вéрыш ты ў Сына Божага?
  36. Той жа адказаў і сказаў: а хто Ён, Госпадзе, каб мнé вéрыць у Яго?
  37. Ісус сказаў яму: і ты бачыў Яго, і той, што гаворыць з табою, — гэта Ён.
  38. Ён жа сказаў: вéрую, Госпадзе! і пакланіўся Яму.
  39. I сказаў Ісус: на суд прыйшоў Я ў сьвéт гэты, каб сьляпьш бачылі, а тыя, што бачаць, зрабіліся сьляпымі.
  40. Пачуўшы гэтае, некатó рыя з фарысэяў, што былі з Ім, сказалі Яму: няўжо-ж і мы сьляпыя?
  41. Ісус сказаў ім: калі-б вы былі сьляпыя, то ня мéлі-б грэху на сабé; але як вы кажаце, што бачыце, то грэх астаéцца на вас.

Разьдзéл 10.

  1. Запраўды, запраўды кажу вам: хто не дзьвярьша ўваходзіць у авéчы двор, але пералазіць інакш, той злодзей і разбойнік.
  2. А хто ўваходзіць дзьвярыма, той пастыр авéчак,
  3. яму прыдзьвéрнік адчыняе, і авéчкі слухаюцца голасу яго, і ён кліча сваіх авéц па імéньню і выводзіць іх;
  4. і, калі выведзе сваіх авéчак, ідзé перад імі, і авéчкі йдуць за ім, бо вéдаюць голас яго;
  5. за чужым жа ня пойдуць, але ўцякуць ад яго, бо ня вéдаюць чужога голасу.
  6. Гэту прыповесьць сказаў ім Ісус, але яны не зразумéлі, што такое Ён гаварыў ім.
  7. I вось ізноў сказаў ім Ісус: занраўды, запраўды кажу вам, што Я дзьвéры авéчак.
  8. Усé, колькі іх ні прыхóдзіла перада Мí-юю, — зладзéі ды разбойнікі, але авéчкі не паслухаліся іх.
  9. Я — дзьвéры; хто ўвойдзе праз Мянé, спасён будзе, і ўвойдзе і выйдзе і пашу знойдзе.
  10. Злодзей прыходзіць толькі дзеля таго, каб украсьці, забіць і загубіць. Я прыйшоў, каб мéлі жыцьцё і мéлі балéй.
  11. Я пастыр добры: добры пастыр аддаé жыцьцё сваё за авéц,
  12. а нáйміт, які ня пастыр, для якога авéчкі не сваé, бачыць, як прыходзе воўк, і пакідае авéц і ўцякае: і воўк хапае іх і разганяе авéц.
  13. Нáйміт жа ўцякае, бо ён нáйміт і ня турбуецца аб авéчках.
  14. Я добры пастыр і вéдаю, хто маé, — і маé вéдаюць Мяпé.
  15. Як Ацéц вéдае Мянé, так і Я вéдаю Яго і жыцьцё Маё аддаю за авéц.
  16. Мáю Я і іншых авéчак, што ня з гэтага дварá, і гэных трэба Мпé прывéсыді, каб і Яны пачулі голас Мой.

1 стáнецца адно стада і адзін пастыр.

  1. За тое любіць Мяпé Ацéц, што кладу жыцьцё Маё, каб ізноў узяць яго.
  2. Ніхто не адыймае яго ў Мянé, але Я сам аддаю яго: бо мáю ўладу аддаць яго і ўладу ізноў узяць яго. Гэты загад дастаў я ад Айца Майго.
  3. Ад гэтых словаў ізноў узьнялася між Жыдамі снрэчка.
  4. Многія з іх гаварылі: Ён мáе ў сабé дэмана і шалéе: што вы слухаеце Яго?
  5. Другія казалі: гэта словы не ананаванага дэманам, ці-ж можа дэман адчыняць вочы сьляпым?
  6. I было тады ў Ерузаліме сьвята абнаўлéньня, і была зіма.
  7. I хадзіў Ісус у царквé ў портыку Салямóнавым.
  8. Жыды-ж абступілі Яго і казалі Яму: дакуль будзеш нас марочыць? Калі Ты Хрыстос, скажы нам проста.
  9. I адказаў ім Ісус: Я сказаў вам, і ня вéрыце; дзéлы, што рóблю ў імя Айца Майго, яны сьвéдчаць аба Мнé.
  10. Але вы ня вéрыце, бо вы не з маіх авéц, як Я ўжо сказаў вам;
  11. авéчкі маé слухаюцца голасу Майго, і Я вéдаю іх, і яны ідуць за Мною,
  12. і ніхто ня вырве іх з рукі Маёй. I Я даю ім жыцьцё вéчнае, і не загінуць давéку.
  13. Ацéц Мой, які даў Мнé іх, бóльшы за ўсіх, і ніхто ня можа вырваць іх з рукі Айца Майго.
  14. Я і Ацéц — адно.
  15. Тут ізноў Жыды ўхапілі камéньні, каб пабіць Яго.
  16. Ісус адказаў ім: многа добрых учынкаў наказаў Я вам ад Айца Майго; за каторыж з іх хочаце Мянé каменавáць?
  17. Жыды адказалі Яму, мовячы: не за добрае дзéла хочам біць Цябé камéньмі, але за тое, што Ты абражаеш Бога, ды што Ты, будучы чалавéкам, робіш Сябé Богам.
  18. Ісус адказаў ім: ці не напісана ў законе вашым: Я сказаў — вы богі.

142 Паводле Іоана сьв. Эвангельле ю. н.

  1. Калі Ён назваў багамі тых, да каторых было слова Божае (дый ня можа быць парушана Пісаньне),
  2. дык як жа Таму, Каго Ацéц асьвяціў і паслаў у сьвéт, вы кажаце: блюзьніш, — за тое, што Я сказаў: Я Сын Божы?
  3. Калі Я ня роблю дзéла Айца Майго, ня вéрце іуíнé, —
  4. калі-ж роблю, і ня вéрыце Мнé, дык вéрце ўчынкам Маім, каб вéдалі і ўвéравалі, што Ацéц у-ва Мнé, і Я ў Ім.
  5. I ізноў шукалі, як узяць Яго, але Ён выйшаў з рук іх
  6. і пайшоў ізноў за Іордан, на тое мéсца, дзé ранéй хрысьціў Іоан, і астаўся там.
  7. I многія прыйшлі да Яго і казалі, што Іоан не зрабіў ніводнага цуду; але ўсё, што сказаў Іоан аб Ім, было справядліва.
  8. I многія там увéравалі ў Яго.

Разьдзéл 11.

  1. Быў жа адзін хворы Лазар з Віфані, з сяла Марыі і Марты, сястры Яго.
  2. Марыя-ж, якой брат Лазар быў хворы, была тая, што памáзала Ісуса алéем і абцéрла ногі Яго валасамі сваімі.
  3. Сёстры паслалі сказаць Яму: ГоспадзеІ вось той, каго Ты любіш, хворы.
  4. Ісус, пачуўшы гэта, сказаў: гэтая хвóрасць не на сьмéрць, але на славу Божу, каб уславіўся праз яé Сын Божы.
  5. Ісус жа любіў Марту і сястру яé і Лазара.
  6. Калі-ж пачуў, што той хворы, дык прабыў два дні ў тым мéсцы, дзé знаходзіўся.
  7. Пасьля гэтага сказаў вучням: пойдзем ізноў у ІОдэю.
  8. Вучні сказалі Яму: Равві ці-ж даўно Жыды шукалі камéньмі забіí. ь Цябé, і Ты ізноў ідзéш туды?
  9. Ісус адказаў: ці не дванаццаць гадзін мáе дзéнь? Хто ходзіць удзéнь, не спатыкáецца, бо бачыць сьвéтласьць гэтага сьвéту;
  10. калі-ж ходзіць уначы, спатыкáецца, бо няма сьвятла ў ім.
  11. Сказаўшы гэтае, гавора ім пасьля: Лазар, друг наш, заснуў, але Я іду разбудзіць яго.
  12. Вучні ж Яго сказалі: Госпадзе! калі заснуў, паздаравéе.
  13. Гаварыў Ісус аб сьмéрці яго; тыя-ж думалі, што аб сонным супачынку кажа.
  14. Дык Ісус сказаў ім проста: Лазар памёр;
  15. і Я рад за вас, што ня быў там, каб вы павéрылі; але пойдзем да яго.
  16. Хамá-ж, іначай званы блізьнюк, сказаў таварышам — вучням: пойдзем і мы, каб памéрці з ім.
  17. Ісус, прыйшоўшы, знайшоў, што ён ужо чатыры дні ў магіле.
  18. Віфанія-ж была блізка ад Ерузаліму, нéшта з пятнаццаць стадыяў.
  19. I многа Жыдоў папрыходзіла да Марты й Марыі пацéшыць іх па браце іхнім.
  20. Марта, пачуўшы, што йдзé Ісус, пайшла насустрэчу Яму. Марыя-ж асталася ў доме.
  21. Тады Марта сказала Ісусу: Госпадзе! каб Ты быў тут, не памéр-бы брат мой.
  22. 2 Але і цяпéр вéдаю, што, чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табé Бог.
  23. Ісус кажа ёй: уваскрэсьне брат твой.
  24. Марта сказала Яму: вéдаю, што ўваскрэсьне ў дзéнь уваскрасéньня, у апошні дзéнь
  25. Ісус сказаў ёй: Я ёсьць уваскрасéньне і жыцьцё; хто вéруе ў Мянé, хоць і памрэ, жыць будзе.
  26. I ўсякі, хто жывé й вéруе ў Мянé, не памрэ давéку. Ці вéрыш гэтаму?
  27. Яна кажа Яму: так, Госпадзе! Я вéру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, што йдзé ў сьвéт.
  28. I, сказаўшы гэтае, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, і кажа éй: Настаўнік тут; кліча цябé.
  29. Яна, як толькі пачула, борзда ўстала і пайшла да Яго.
  30. Ісус жа яшчэ ня быў увайшоў у вёску, але быў там, дзé Яго Марта сустрэла.
  31. Жыды-ж, што былі з ёю ў доме і пацяшалі яé, бачучы, што Марыя бордза ўстала і выйшла, пáйшлі за ёю, кажучы, што йдзé на магілу плакаць.
  32. Марыя-ж, прыйшоўшы туды, дзé быў Ісус, і ўглéдзіўшы Яго, упала да ног Яго і сказала Яму: Госпадзе! каб Ты быў тут, не памéр бы брат мой.
  33. Ісус, углéдзіўшы, што яна плача і што плачуць прыйшоўшыя з ёю Жыды, Сам затужыў духам і ўзварушыўся,
  34. ды сказаў: дзé вы палажылі яго? Адказалі Яму: Госпадзе! пайдзі й паглядзі.
  35. Ісус заплакаў.
  36. Тады Жыды казалі: глядзі, як Ён любіў яго.
  37. А некатóрыя з іх сказалі: ці ня мог Ён, расчыніўшы вочы сьляпóму, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?
  38. Ісус жа, ізноў тýжачы ў душы, ідзé да магілы; была-ж гэта пячóра, завáленая кáмнем.
  39. Кажа Ісус: вазьміце кáмень! Сястра ўмéршага, Марта, кажа Яму: Госпадзе, ўжо сьмярдзіць, бо ўжо чацьвéрты дзéнь.
  40. Ісус кажа ёй: ці не казаў Я табé, што, калі будзеш вéрыць, углéдзіш славу Божую?
  41. I вось узялі кáмень, дзé ляжаў нябожчык. Ісус жа ўзьвёў вочы ўвéрх і сказаў: Ойча, дзякую Табé, што пачуў Мянé.
  42. Я вéдаў, што Ты заўсёды чуеш Мянé, але сказаў дзéля народу, што тут стаіць, каб павéрылі, што Ты паслаў Мянé.
  43. I, сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: Лазар! выйдзі!
  44. I выйшаў умéршы з абкручанымі палатном нагамі й рукамі, і аблічча яго было абвязана хусткаю. Ісус кажа ім: разьвяжыце ятх) і дайце хадзіць.
  45. Тады многія з Жыдоў, што прыйшлі да Марыі, бачучы, што ўчыніў Ісус, увéравалі ў Яго.
  46. А іншыя з іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.
  47. Тады архірэі й фарысэі склікалі раду і кажуць: што нам рабіць? Гэты чалавéк робіць многа цудаў.
  48. Калі пакінем Яго гэтак, дык усé ўвéруюць у Яго, і прыйдуць Рымляне й забяруць мéсца нашае і народ.
  49. Адзін жа з іх, нéхта Кайяфа, які быў той год архірэем, сказаў ім: вы нічога ня вéдаеце
  50. і не падумаеце, што лéпей нам, каб адзін чалавéк памéр за людзéй, чымся каб увéсь народ загінуў.
  51. Гэтае-ж éн сказаў не ад сябé, але, быўшы той год архірэем, прарочыў, што Ісус памрэ за людзéй,
  52. дый ня толькі за людзéй, але каб і расьцярушаных дзяцéй Божых сабраць у вадно.
  53. Ад гэтага дня пастанавілі забіць Яго.
  54. Дык Ісус ужо не хадзіў яўна між імі, а пайшоў адтуль у краіну ля пустыні ў мéста, званае Эфраім, і там аставаўся з вучнямі сваімі.
  55. Блізка-ж была Пасха жыдоўская, і з усяго краю многа папрыходзіла ў Ерузалім перад Пасхай, каб ачысьціцца.
  56. Дык шукалі Ісуса і, стоючы ў царквé, гаварылі між сабою: як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?
  57. Архірэі-ж і фарысэі далі загад, каб кожны, хто давéдаецца, дзé Ён, данасіў бы, каб Яго ўзяць.

Разьдзéл 12.

  1. За шэсьць дзён да Пасхі прыйшоў Ісус у Віфанію, дзé быў Лазар умёршы, якога Ён ускрасіў.
  2. Там прыгатавалі Яму вячэру, і Марта паслугоўвала, Лазар жа быў сярод супачываўшых з Ім за сталом.
  3. Марыя-ж, узяўшы хунт дарагога чыстага нардовага алéю памазала ногі Ісусавы і выцерла валасамі сваімі ногі Яго, і дом напоўніўся пáхам ад міра
  4. Тады адзін з вучняў Яго, Юда Сымонаў Іскарыéт, які маніўся прадаць Яго, сказаў:
  5. чаму не прадалі гэтага алéю за трыста дынараў і не раздалі ўбогім?
  6. А сказаў жа гэта не дзéля таго, што клапаціўся аб убогіх, але дзеля таго, што быў злóдзей і мéў пры сабé скарбонку і насіў, што туды кідалі.
  7. Ісус жа сказаў: пакінь яé; яна захавала гэта на дзéнь пахавакьня Майго,
  8. бо ўбогіх заўсёды мáеце з сабою, а Мянé не заўсёды.
  9. I шмат хто з Жыдоў давéдаўся, што Ён там, і прыйшлі ня толькі дзеля Ісуса, але каб і Лазара пабачыць, што Ён ускрасіў.
  10. Архірэі-ж пастанавілі забіць і Лазара,
  11. бо дзеля яго многа Жыдоў нрыходзілі і ўвéравалі ў Ісуса.
  12. Назáўтрае множства народу, які прыйшоў на сьвята, пачуўшы, што Ісус ідзé ў Ерузалім,
  13. узялі пальмовае вéцьце і выйшлі на спатканьне Яму і крычэлі: Осáнна, багаслáўлен, што йдзé ў імя Госпада,.Цар Ізраіляў!
  14. Ісýс жа, знайшоўшы асьлятка, сéў на яго, як напісана:
  15. ня бойся, дачкá Сыонская! вось Цар твой ідзé, сéдзячы на маладым асьлé.
  16. Вучні Яго сьпярша не разумéлі гэтага, толькі, як уславіўся Ісус, тады ўспомнілі, што гэтак было напісана аб Ім, і гэтае зрабілі Яму.
  17. Народ жа, які быў з Ім ранéй, сьвéдчыў, што Ён выклікаў з магілы Лазара і ўскрасіў Яго.
  18. Вось чаму спаткаў Яго народ, бо чуў, што Ён зрабіў гэты цуд.
  19. Фарысэі-ж гаварылі між сабою: глядзіце, нічога не дабемся! Увéсь сьвéт ідзé за Ім.
  20. Былі-ж і Грэкі сярод прыйшоўшых дзеля адпýсту ў сьвята.
  21. Яны падыйшлі да Піліпа, што быў з Віфсаіды Галілéйскае, і прасілі яго, кажучы: пáне, нам хочацца бачыць Ісуса.
  22. Піліп ідзé і кажа аб гэтым Андрэю; і Андрэй з Піліпам наказалі Ісусу.
  23. А Ісус сказаў ім у адказ: нрыйшла гадзіна ўславіцца Сыну Чалавéчаму.
  24. Запраўды, запраўды кажу вам: калі пшанічнае зéрне, упаўшы ў зямлю, не замрэ, то астанéцца адно, а калі замрэ, то дасьць багаты плён.
  25. Хто любіць душу сваю, загубіць яé; і той, што ненавідзіць душу сваю на гэтым сьвéце, захавае яé ў жыцьцё вéчнае.
  26. Хто Мнé служыць, няхай ідзé Маім шляхам; і дзé Я, там і слуга Мой будзе; і хто Мнé служыць, будзе ў пашане ў Айца Майго.
  27. Цяпéр душа Мая ўзварушана; і што Мнé сказаць? Ойча, збаў Мянé ад гэтае гадзіны; але-ж дзеля гэтае гадзіны Я і прыйшоў.
  28. Ойча, услаў імя Тваё! I зыйшоў з нéба голас: і ўславіў, і яшчэ ўслаўлю.
  29. Народ, які стаяў і чуў гэтае, казаў: гэта быў гром. Другія казалі: Ангел прамовіў да Яго.
  30. I адказаў Ісус і сказаў: не дзеля Мянé быў гэты голас, але дзеля вас.
  31. Цяпéр суд сьвéту гэтаму; цяпер князь гэтага сьвéту выгнаны будзе вон.
  32. I Я, як буду падняты з зямлі, усіх прывáблю да Сябé.
  33. Гаварыў жа Ён гэтае, паказуючы, якою сьмéрцяй мéўся памéрці.
  34. Народ адказаў Яму: мы чулі з закону, што Хрыстос істнуе вéчна; дык як жа Ты кажаш, што мусіць быць надняты Сын Чалавéчы? Хто гэты Сын Чалавéчы?
  35. I сказаў ім Ісус: яшчэ на кароткі час з вамі сьвятлó; хадзіце, пакуль мáеце сьвятлó, каб не агарнула вас цéмра; бо хто ходзіць у цéмры, той ня вéдае, куды йдзé.
  36. Пакуль сьвятлó з вамі, вéрце ў сьвятлó, каб сынáмі сьвятлá сталіся. Сказаўшы гэтае, Ісус адыйшоў і ўкрыўся ад іх.
  37. І, хоць гэтулькі цудаў зрабіў Ён перад імі, яны ня ўвéравалі ў Яго:
  38. каб збылося слова Ісаі прарока, які казаў: Госпадзе! хто павéрыць пачутаму ад нас, і каму адкрылася рукá Гасподня? (Ісайі 53, 1).
  39. Дзеля таго не маглі ўвéраваць, што, як ізноў сказаў Ісайя:
  40. Асьляпіў вочы іх і сэрца іх абярнуў у кáмень, каб ня бачылі вачыма і не зразумéлі сэрцам і не навярнуліся, каб Я аздаравіў іх.
  41. Гэта сказаў Ісайя, калі бачыў слáву Яго і гаварыў аб Ім.
  42. Аднак і з начальнікаў многія ўвéравалі у Яго, але дзеля

146 Паводле Іоана сьв. Эвангельле íз.

  1. фарысэяў не вызнавáлі Яго, каб ня вылучылі іх з школы,
  2. бо ўлюбілі балéй слáву людзкýю, чым слáву Бóжую.
  3. Ісус жа крыкнуў і сказаў: хто вéруе ў Мянé, не ў Мянé вéруе, але ў Паслаўшага Мянé
  4. I хто бачыць Мянé, бачыць Паслаўшага Мянé.
  5. Я сьвятлóм прыйшóў у сьвéт, каб кожны, хто вéруе ў Мянé, не астаўся ў цéмры.
  6. I калі хто пачуе Маé словы і пе павéрыць, Я ня суджý яго: бо Я прыйшоў ня судзіць сьвéт, але спасаць сьвéт.
  7. Хто адкідае Мянé і пя прыймае слоў Маіх, мáе судзьдзю для сябé: слóва, што Я сказаў, яно будзе судзіць яго ў апошні дзéнь;
  8. бо не ад Сябé казаў Я, але Ацéц, што паслаў Мянé, Ён даў Мнé загад, штó казаць і гаварыць.
  9. I вéдаю, што прыказáньне Яго ёсьць жыцьцё вéчнае. Дык тое, што Я гавару, гавару, як сказаў Мнé Ацéц, каб гаварыў.

Разьдзéл 13.

  1. Перад сьвятам жа Пасхі Ісус, вéдаючы, што прыйшла Яго гадзіна перайсьці з гэтага сьвéту да Айца, палюбіўшы сваіх, што на сьвéце, даканцá ўзьлюбіў іх.
  2. I ў час вячэры, кіді дябал улажыў ужо ў сэрца Юды Сымóнавага Іскарыста прадаць Яго,
  3. Ісус, вéдаючы, што Ацéц усе аддаў у рукі Яго, і што Ён ад Бога выйшаў і да Бога йдзé,
  4. устаў ад стала, скінуў з Сябé вéрхнюю вопратку і, узяўшы рушнік, падперазáўся.
  5. Пасьля наліў вады ў умывальніцу і пачаў абмываць ногі вучням сваім і выціраць рушніком, якім быў аперазáны.
  6. I падыходзіць да Сымона Пятра, і той кажа Яму: Госпадзе! ці-ж Табé абмываць маé ногі?
  7. I адказаў Ісус і сказаў яму: што Я рóблю, ты цяпéр ня вéдаеш, але давéдаешся пасьля.
  8. Пéтр кажа Яму: ня ўмыеш ног маіх давéку. Ісус адказаў яму: калі ня ўмыю цябé, ня мáеш часьці са Мною.
  9. Сымон Пётр кажа Яму: Госпадзе, ня толькі ногі маé, але й рукі і галаву.
  10. Ісус кажа яму: абмытаму трэба толькі ногі абмыць, бо ўвесь чысты, і вы чыстыя, але ня ўсé.
  11. Бо вéдаў, хто прадасьць Яго, дый затым і сказаў: ня ўсé вы чыстыя.
  12. Калі-ж абмыў ім ногі і апрануў Сваю вопратку, дык, супачыўшы ізноў, спытаўся: ці вéдаеце, штó гэта Я зрабіў вам?
  13. Вы называеце Мянé Вучыцелем і Гóспадам і справядліва кажаце, бо Я і ёсьць такі.
  14. Дык вось, калі Я, Госпад і Вучыцель, абмыў вам ногі, дык і вы павінны абмываць ногі адзін аднаму,
  15. бо Я даў вам прыклад, каб, як Я зрабіў вам, рабілі і вы.
  16. Запраўды, запраўды кажу вам: слуга ня большы за гаспадара свайго, і пасланéц ня большы за таго, хто яго пасылае.
  17. Калі гэтае вéдаеце, шчасьлівыя вы, калі гэтае рабіць будзеце.
  18. Не аб усіх вас гавару. Я вéдаю, каго выбраў. Але няхай стáнецца, што напісана: Той, хто éсьць са Мною хлéб, падняў на Мянé пяту сваю (Пс. 40, 10).
  19. Цяпéр кажу вам, ранéй, чым гэта стáлася, каб, як стáнецца, вы павéрылі, што гэта Я.
  20. Запраўды, запраўды кажу вам: хто прыймае таго, каго Я пашлю, Мянé прыймае, а хто Мянé прыймае, прыймае Паслаўшаíа Мянé.
  21. Сказаўшы гэтае, Ісус узварушыўся духам і засьвéдчыў і сказаў: запраўды, запраўды кажу вам, што адзін з вас прадасьць Мянé!
  22. Тады вучні аглядаліся адзін на аднаго, ня вéдаючы, аб кім гаворыць.
  23. Быў жа за сталом адзін з вучняў Яго на ўлоньні Ісуса, якога Ісус любіў.
  24. Яму Сымон Пéтр кіўнуў, каб папытаўся, хто гэта, аб кім гаворыць.
  25. I той, прыпаўшы да грудзéй Ісуса, кажа: Госпадзе! хто гэта?
  26. I адказвае Ісус: той, каму Я падам абмачыўшы кусок хлéба. I, абмачыўшы кусок, падаў Юдзе Сымонаваму Іскарыёту.
  27. I за куском увайшоў у яго шатáн. I кажа яму Ісус: што робіш, рабі хутчэй.
  28. Але ніхто з прысутных таго не зразумéў, дзеля чаго гэтае сказаў яму.
  29. А як у Юды была скарбонка з грашыма, дык іншыя думалі, быццам Ісус кажа яму: купі, што трэба нам на сьвята, ці каб даў нéшта ўбогім.
  30. Той жз, узяўшы кусок, зараз жа выйшаў; а была ноч.
  31. А як выйшаў, кажа Ісус: цяпéр уславіўся Сын Чалавéчы, і Бог уславіўся ў Ім.
  32. Калі Бог уславіўся ў Ім, то Бог уславіць і Яго ў Сабé, і ў хуткім часе ўславіць Яго.
  33. Дзéці! яшчэ нядоўга Мнé быць з вамі: будзеце шукаць Мянé і, як Я сказаў Жыдом: куды Я іду, вы ня можаце йсьці, — так гавару цяпéр і вам.
  34. Даю вам новае прыказáньне: каб любілі адзін аднаго; як Я палюбіў вас, так і вы любéце адзін аднаго.
  35. Па гэтым пазнáюць усé, што вы Маі вучні, калі будзеце мéць любоў адзін да аднаго.
  36. Кажа Яму Сымон Пётр: Госпадзе, куды Ты йдзéш? Ісус адказаў яму: куды Я йду, ты ня можаш цяпéр за Мною йсьці; пазьнéй жа пойдзеш за Мною.
  37. Пéтр сказаў Яму: Госпадзе! чаму я не магу ісьці за Табою цяпéр? Я душу маю палажу за Цябé.
  38. Ісус адказаў яму: душу тваю за Мянé паложыш? запраўды, запраўды кажу табé: не прапяé пéвень, як тройчы адрачэшся ад Мянé.

Разьдзéл 14.

  1. Няхай не сумляваецца сэрца вашае; вéруйце ў Бога і вéруйце ў Мянé.
  2. У доме Айца Майго многа сьвятліц; каб жа ня гэтак было, сказаў бы Я вам: іду прырыхтаваць вам мéсца.
  3. I, калі пайду і прыгатую вам мéсца, прыйду ізноў і вазьму вас да Сябé, каб і вы былі, дзé Я.
  4. I куды йду, вéдаеце, і дарогу вéдаеце.
  5. Кажа Яму Хамá: Госпадзе! ня вéдаем, куды йдзéш; дык як можам вéдаць дарогу?
  6. Ісус сказаў яму: Я і дарога, і праўда, і жыцьцё. Ніхто ня нрыходзе да Айца, калі не цераз Мянé;
  7. калі-б вы пазналі Мянé, пазналі-б і Айца Майго; і ад сяньня вéдаеце Яго і бачылі Яго.
  8. Кажа яму Піліп: Госпадзе! пакажы нам Айца, і годзе з нас.
  9. Кажа яму Ісус: гэтулькі часу я з вамі, і ты не пазнаў Мянé, Піліп? Хто бачыў Мянé, бачыў Айца; як жа ты кажаш: пакажы нам Айца?
  10. Ці ж ты ня вéрыш, што Я ў Айцу і Ацéц у-ва Мнé? Словы, што кажу вам Я, ад Сябé не кажу. Ацéц, што ў-ва Мнé, Ён робіць дзéлы.
  11. Вéрце Мнé, што ЯўАйцу, і Ён у-ва Мнé; каліж нé, вéрце Мнé па самых учынках.
  12. Запраўды, запраўды кажу вам: хто вéруе ў Мянé, будзе рабіць учынкі, якія Я рóблю, дый большыя за іх зробіць: бо Я да Айца Майго іду.
  13. I чаго напросіце ў імя Маё, тое зрóблю, каб уславіўся Ацéц у Сыне.
  14. Чаго папросіце ў імя Маё, Я зроблю.
  15. Калі любіце Мянé, спóўніце Маé зáпаведзі.
  16. I Я ўпрашу Айца, і Ёп дасьць вам другога Пацяшыцеля, каб быў з вамі давéку,
  17. Духа праўцы, Якога сьвéт ня можа прыняць, бо ня бачыць Яго, а вы вéдаеце Яго, бо Ён з вамі ёсьць і ў вас будзе.
  18. Не пакіну вас сіротамі: прыйду да вас.
  19. Яшчэ трохі, і сьвéт ужо ня ўбачыць Мянé, а вы ўбачыце Мянé, бо Я жыву, і вы жыць будзеце.
  20. У той дзéнь давéдаецеся, што Я ў Айцу, і вы ў-ва Мнé, і Я ў вас.
  21. Хто мáе зáпаведзі Маé і выпаўняе іх, той любіць Мянé, а таго, хто любіць Мянé, любіцімець Ацéц Мой, і Я палюблю Яго і зьяўлюся яму Сам.
  22. Кажа Яму Юда (не Іскарыéт): Госпадзе, чаму гэта Ты хочаш зьявіць Сябé нам, а ня сьвéту?
  23. I адказаў яму Ісус і сказаў: хто любіць Мянé, той спаўняе слова Маё; і Ацéц Мой налюбіць яго; і Мы прыйдзем да Яго і зробім сялібу ў Яго.
  24. Хто ня любіць Мянé, не выпаўняе слоў Маіх; слова-ж, якое вы чуеце, ня ёсьць Маё, але Айца, што паслаў Мянé.
  25. Гэтае сказаў Я вам, пакуль Я з вамі.
  26. Пацяшыцель жа, Дух Сьвяты, Якога пашлé Ацéц у імя Маё, навучыць вас усяго і напомніць вам усё, што Я казаў вам.
  27. Мір пакідаю вам, мір Мой даю вам; даю-ж вам ня так, як сьвéт даé: няхай не сумлявáецца сэрца вашае І не баіцца.
  28. Вы чулі, што Я сказаў вам: іду ад вас і прыйду да вас. Калі-б вы любілі Мянé, то ўцéшыліся бы, што Я сказаў: іду да Айца, бо Ацéц Мой болылы за Мянé.
  29. I сказаў Я вам цяпéр — пéрш, чым стáлася, каб вы павéрылі, як стáнецца.
  30. Ужо нямнога Мнé гаварыць з вамі; бо йдзé князь гэтага сьвéту і ў-ва Мнé ня мáе нічога.
  31. Але, каб сьвéт вéдаў, што Я люблю Айца і, як загадаў Мнé Ацéц, так рóблю, — устаньце, пойдзем áдгэтуль.

Разьдзéл 15.

  1. Я ёсьць запраўдная вінаградная лазá, а Ацéц Мой вінаградар.
  2. Усякую галіну ў Мянé, якая не даé плоду, Ён адсякае; і ўсякую, што даé плод, абчышчае, каб болын пладоў давала.
  3. Вы ўжо ачышчаны праз слова, што Я гаварыў вам.
  4. Будзьце-ж у-ва Мнé, і Я ў вас. Як галіна ня можа даваць плоду сама сабою, калі ня будзе на лазé, так і вы, калі ня будзеце ў-ва Мнé.
  5. Я лазá, а вы галіны; хто прабывае ў-ва Мнé і Я ў ім, той прыносіць багата пладоў; бо без Мянé ня можаце рабіць нічога.
  6. Хто ня будзе ў-ва Мнé, будзе выкінены вон, як галіна, і засохне; а гэткія галіны зьбіраюць і кідаюдь у вагонь, і яны згараць.
  7. Калі будзеце ў-ва Мнé, і словы Маé ў вас будуць, то, чаго хóчаце, прасéце, і стáнецца вам.
  8. Гэтым услáвіцца Ацéц Мой, калі г.ы прынясецё багаты плод і будзеце Маімі вучнямі.
  9. Як палюбіў Мянé Ацéц, так Я палюбіў вас; аставайцеся-ж у любві Маёй.
  10. Калі выпаўніце зáпаведзі Маé, будзеце ў любві Маёй, як і Я выпаўніў прыказаньні Айца Майго і астаюся ў Яго любві.
  11. Гэтае сказаў Я вам, каб рáдасьць Май ў вас была, і каб радасьць вашая была поўная.
  12. Вось зáпаведзь Мая: любéце адзін аднаго, як Я налюбіў вас.
  13. Ніхто ня мáе любві большае за тую, калі хто аддасьць душу сваю за дрýгаў сваіх.
  14. Вы дрýгі Маі, калі спаўпяеце тое, што Я загадваю вам.
  15. Я ўжо не называю вас слугамі, бо слугá ня вéдае, што робіць гаспадар яго, а Я назваў вас дрýгамі, бо ўсё, што чуў ад Айца Майго, сказаў вам.
  16. Ня вы Мянé выбралі, але Я вас выбраў і наставіў вас, каб ішлі і прынóсілі плод, і каб нлод ваш грываў; каб, што папросіце ў Айца ў імя Маё, даў вам.
  17. Гэтае загáдваю вам: любéце адзін аднаго.
  18. Калі сьвéт вас ненавідзіць, вéдайце, што Мянé ранéй за вас зьненавідзіў.
  19. Калі-б вы былі із сьвéту, то сьвéт любіў бы сваё, але, як вы не із сьпéту, дык за гэта ненавідзіць вас сьвéт.
  20. Памятайце слова, якое Я сказаў вам: слугá ня большы за гаспадара свайго. Калі Мянé перасьлéдавалі, будуць перасьлéдаваць і вас; калі Маё слова захавалі, і вашае слова захаваюць.
  21. Але ўсё гэтае зробяць вам дзеля імéньня Майго, бо ня вéдаюць Таго, хто паслаў Мянé.
  22. Калі б Я ня прыйшоў і не гаварыў ім, то ня мéлі-б грэху; а цяпéр ня маюць адгаворкі ў грэху сваім.
  23. Хто Мянé ненавідзіць, ненавідзіць і Айца Майго.
  24. Калі-б Я не зрабіў сярод іх таго, чаго ніхто не рабіў, то

150 Паводле Іоана сьв. Эвангельле í$. íб. ня мéлі-б грэху, а цяпéр і бачылі, і зьненавідзелі і Мянé, і Айца Майго.

  1. Але няхай спóўніцца слова, напісанае ў законе іх: зьненавідзелі Мянé дарэмна (Псал. 68, 5).
  2. Калі-ж прыйдзе Пацяшыцель, якога Я пашлю вам ад Айца, Дух Праўды, Які ад Айца зыходзіць, ЁН будзе сьвéдчыць аба Мнé.
  3. Ды й вы будзеце сьвéдчыць, бо вы ад пачатку са Мною.

Разьдзéл 16.

  1. Гэтае сказаў Я вам, каб ня былі спакýшаны.
  2. Выключаць вас із школаў; дый ідзé гадзіна, калі кожны, хто забé вас, будзе думаць, што гэтым служыць Богу.
  3. I гэтак будуць рабіць вам, бо не пазналі ні Айца, ні Мянé.
  4. Але сказаў Я вам гэтае дзеля таго, каб вы, калі прыйдзе той час, прыпомнілі, штó Я вам гаварыў аб гэтым; не гаварыў жа вам гэтага спачатку, бо быў з вамі.
  5. Цяпéр жа йду да Паслаўшага Мянé, і ніхто з вас ня пытаецца ў Мянé: куды йдзéш?
  6. Але ад таго, што Я сказаў вам гэтае, сум напоўніў сэрца вашае.
  7. Але Я праўду кажу вам: ляпéй для вас, каб Я пайшоў; бр, калі Я не пайду, Пацяшыцель ня прыйдзе да вас, калі-ж пайду, пашлю Яго да вас,
  8. і Ён, прыйшоўшы, карыцімець сьвéт у грэху, прáўдзе і судзé;
  9. у грэху, што ня вéраць у Мянé;
  10. у праўдзе, што Я йду да Айца Майго, і ўжо ня ўбачыце Мянé;
  11. у судзé-ж, што князь сьвéту гэтага засуджаны.
  12. Яшчэ многа мáю сказаць вам, але вы цяпéр ня здолееце перанéсьці.
  13. Калі ж прыйдзе Ён, Дух Праўды, то навучыць вас усякае праўды, бо не ад Сябé гаварыць будзе, але гаварыцімець, штó пачуе, і абвéсьціць вам, штó мáе прыйсьці.
  14. Той уславіць Мянé, бо з Майго возьме і вам абвéсьціць.
  15. Усё, што мáе Ацéц, ёсьць Маё; дык Я і сказаў, што ад Майго возьме і абвéсьціць вам.
  16. Хутка ня будзеце бачыць Мянé; дый ізноў хутка ўглéдзіце Мянé, што йдý да Айца.
  17. I гаварылі некатóрыя з вучняў Яго паміж сáбою: штó гэта Ён гаворыць нам: хутка ня будзеце бачыць Мянé і зноў хутка ўглéдзіце Мянé, дый: Я йду да Айца?
  18. I гаварылі: штó гэта знача, што кажа Ён: хутка? Ня вéдаем, што гаворыць.
  19. I пазнаў Ісус, што хочуць спытацца ў Яго, і сказаў ім: аб тым пытаецеся адзін у аднаго, што Я сказаў: хутка ня будзеце бачыць Мянé і зноў хутка ўглéдзіце Мянé?
  20. Запраўдá, запраўдй кажу вам: вы заплáчаце і загалóсіце, а сьвéт уцéшыцца; вы сýмныя будзеце, але сум ваш у радасьць зьмéніцца.
  21. Жанчына, калі родзіць, тýжыць, што прыйшла яé.гадзіна, але, калі ўродзіць дзіця, дык ужо ня помніць аб гóры ад радасьці, бо нарадзіўся чалавéк на сьвéт.
  22. Так і вы цяпéр тýжыце, але Я ўбачу вас ізноў, і ўзрáдуецца сэрца вашае, і радасьці вашай ніхто не адбярэ ў вас.
  23. I ў той дзéнь ня будзеце пытацца ў Мянé ні аб чым. Запраўды, запраўды кажу вам, што, аб чым папросіце Айца ў імя Маё, дасьць вам.
  24. Да сяньня вы нічога не прасілі ў імя Маё; прасіце і дастанеце, каб радасьць ваша была поўная.
  25. Гэтае Я гаварыў вам прыповесьцямі; але надходзіць гадзіна, калі ўжо ня буду гаварыць прыповесьцямі, але проста абвяшчу вам аб Айцу.
  26. У той дзéнь будзеце прасіць у імя Маё, і не кажу вам, што Я буду прасіць Айца за вас,
  27. бо Сам Ацéц любіць вас, бо вы палюбілі Мянé і павéрылі, што Я зыйшоў ад Бога.
  28. Я зыйшоў ад Айца і прыйшоў у сьвéт і зноў пакідаю сьвéт ды йду да Айца.
  29. Вучні Яго сказалі Яму: вось Ты цяпéр проста гаворыш і прьшовесьці ня кажаш ніводнае.
  30. Цяпер бачым, што Ты вéдаеш усё і ня маеш патрэбы, каб хто пытаўся ў Цябé. Дзеля гэтага вéрым, што Ты ад Бога зыйшоў.
  31. Ісус адказаў ім: цяпéр вéрыце?
  32. Вось надыхóдзіць гадзіна, дый ужо прыйшла, калі вы рассéецеся кожын у свой бок і пакінеце Мянé аднаго. Але Я не адзін, бо Ацéц са Мною.
  33. Гэтае сказаў Я вам, каб мір мéлі ў-ва Мнé. На сьвéце гóра мéць будзеце, але спадзявáйцеся: Я перамог сьвéт.

Разьдзéл 17.

  1. Гэтае сказаў Ісус і падняў вочы сваé да нéба і мовіў: Ойча! прыйшла гадзіна: услáў Сына Твайго, каб і Сын Твой услáвіў Цябé;
  2. боТы даў Яму ўладу над усякім цéлам, каб Ён усяму, што Ты даў Яму, даў бы жыцьцё вéчнае.
  3. Гэнае-ж жыцьцё вéчнае ў тым, каб пазналі Цябé, адзінага праўдзівага Бога, і Ісуса Хрыста, якога Ты паслаў.
  4. Я ўславіў Цябé на зямлі: завяршыў дзéла, што Ты даў Мнé зрабіць.
  5. Дык цяпéр услаў Мянé Ты, Ойча, у Цябé Самога тэй слáваю, якую Я мéў у Цябé ранéй істнаваныíя сьвéту.
  6. Я абвясьціў імя Тваё людзям, якіх Ты Мнé даў ад сьвéту; яны былі Тваі, і Ты іх даў Мнé, і яны захавалі слова Тваё.
  7. Цяпéр зразумéлі яны, што ўсё, што даў Ты Мнé, гэта ад Цябé.
  8. Бо словы, якія Ты даў Мнé, Я аддаў ім, і яны прынялі і запраўды зразумéлі, што Я ад Цябé зыйшоў, і павéрылі, што Ты Мянé паслаў.
  9. За іх прашу, не за ўвéсь сьвéт прашу, але за тых, якіх Ты даў Мнé, бо яны Тваі.
  10. I ўсё Маё Тваё, і Тваё Маё; і ў іх Я ўславіўся.
  11. Я ўжо не на сьвéце, але яны на сьвéце, Я-ж да Цябé іду. Ойча сьвяты! захавай іх у імя Тваё, тых, якіх Ты Мнé даў, каб яны былі адно, як і Мы.
  12. Калі Я быў на сьвéце з імі, Я захаваў іх у імя Тваё; тых, якіх Ты Мнé даў, Я захаваў, і ніхто з іх ня згінуў, апрача сына пагібелі, каб выпаўнілася пісаньне (Пс. 108, 17).
  13. Цяпéр жа да Цябé іду í гэтае кажу на сьвéце, каб лны мéлі радасьць Маю ў сабé поўную.
  14. Я аддаў ім слова Тваё, і сьвéт зьненавідзіў іх, бо яны не із сьвéту, як і Я не із сьвéту.
  15. Не прашу, каб Ты ўзяў іх із сьвéту, але каб захаваў іх ад зла.
  16. Яны не із сьвéту, як і Я не із сьвéту.
  17. Асьвяці іх праўдаю Тваéю: слова Тваё праўда.
  18. Як Ты паслаў Мянé ў сьвéт, так і Я пасылаю іх у сьвéт.
  19. I за іх Я пасьвячаю Сябé, каб і яны былі асьвéчаны праўдаю.
  20. Не за іх жа толькі малю, але й за тых, што ўвéравалі ў Мянé па слову іх.
  21. Няхай будуць усé адно: як Ты, Ацéц, у-ва Мнé, і Я ў Табé, так і яны няхай будуць адно, каб павéрыў сьвéт, што Ты паслаў Мянé.
  22. I славу, якую Ты даў Мнé, Я даў ім, каб былі адно, як Мы адно.
  23. Я ў іх, і Ты ў-ва Мнé; каб былі злýчаны ў вадно, і няхай пазнáе сьвéт, што Ты паслаў Мянé і палюбіў іх, як палюбіў Мянé.
  24. Ойча, каго Ты Мнé даў, хачу, хай і яны будуць са Мною там, дзé Я, каб бачыць слáву Маю, якую Ты Мнé даў, бо палюбіў Мянé ранéй заснавáньня сьвéту.
  25. Ойча справядлівы! сьвéт Цябé не пазнаў, але Я пазнаў Цябé, і яны пазналі, што Ты паслаў Мянé»
  26. I Я абвясьціў ім імя Тваё і абвяшчаю, каб любоў, якою Ты палюбіў Мянé, у іх была, і Я ў іх.

Разьдзéл 18.

  1. Сказаўшы гэтае, Ісус выйшаў з вучнямі Сваші зá ручэй Кедрон, дзé быў сад, у які ўвайшоў Сам і вучні Яго.
  2. Вéдаў жа гэтае мéсца і Юда, што прадаў Яго, бо Ісус і вучні Яго там часта зьбіраліся.
  3. Вось Юда, узяўшы роту ды слуг ад архірэяў і фарысэяў, нрыходзіць туды з ліхтарамі, сьвéтачамі і аружжам.
  4. Ісус жа, вéдаючы ўсё, што з Ім будзе, выйшаў і сказаў ім: каго шукаеце?
  5. Яму адказалі: Ісуса Назарэя! Ісус кажа ім: гэта Я. Стаяў жа з імі і Юда, што прадаў Яго.
  6. I, калі сказаў ім: гэта Я яны адступіліся назад і ўпалі на зямлю.
  7. I ізноў спытаўся ў іх: каго шукаеце? Яны сказалі: Ісуса Назарэя.
  8. Ісус адказаў: Я сказаў вам, што гэта Я; дык вось, калі Мянé шукаеце, дайце ім адый сьці,
  9. каб споўнілася слова, сказанае Ім: з тых, якіх Ты даў Мнé, Я не загубіў нікога.
  10. Сымон жа Пётр, маючы мéч, выняў яго і ўдэрыў слугý архірэявага і адсéк яму правае вуха; слугá-ж той зваўся Малх.
  11. Але Ісус сказаў Пятру: палажы мéч у ножны. Няўжо-ж я ня выпю чары, што даў Мнé Ацéц?
  12. Тады жаўнéры і тысячнік і слугі жыдоўскія ўзялі Ісуса, зьвязалі Яго
  13. 13. і павялі Яго сьпярша да Анны, бо ён быў цéсьцем Кайяфы, які быў на той год архірэем.
  14. Гэта быў той Кайяфа, які парáдзіў Жыдом, што лéпш, каб адзін чалавéк пагіб за народ.
  15. За Ісусам ішоў Сымон Пётр і другі зýчань; вýчань гэны быў знаёмы з архірэем, дык ён увайшоў з Ісусам на архірэйскі падворак,
  16. а Пéтр стаяў за варотамі. I вось той другі вýчань, знаёмы з архірэем, выйшаў і сказаў прыдзьвéрніцы І ўвёў Пятра.
  17. Тут слýжанка прыдзьвéрніца кажа Пятру: ці і ты ня з вучняў гэтага чалавéка? Ён сказаў: Нé!
  18. Рабы-ж і слугі, распаліўшы агóнь, бо было сьцюдзёна, стаялі й грэліся. Пéтр таксама стаяў з імі і грэўся.
  19. Архірэй жа спытаýся ў Ісуса аб вучняў Яго і аб вучэньне Яго.
  20. Ісус адказаў яму: Я ясна гаварыў сьвéту; Я заýсёды навучаў у царквé і школе, дзé звычайна зьбіраюцца Жыды, і ўкрадкам не гаварыў нічога.
  21. Чаму пытаешся ў Мянé? Папытайся ў тых, хто слухаў, што Я гаварыў ім. Вось яны вéдаюць, што Я казаў.
  22. Як жа Ён сказаў гэтае, адзíн із слуг, што блізка стаяў, удэрыў Ісуса па абліччу і сказаў: так Ты адказваеш архірэю?
  23. Ісус адказаў яму: калі Я скдзаў блáга, дакажы, што блáга, а калі добра, за што бéш Мянé?
  24. Анна паслаў Яго зьвязанага да архірэя Кайяфы.
  25. А Сымон Пётр стаяў і грэўся. Тут кажуць яму: ці і ты не з Яго вучняў? А той адрокся і сказаў: нé!
  26. Кажа адзін із слуг архірэйскіх, сваяк таго, якому П.ётр адсéк вуха: ці-ж ня бáчыў я цябé з Ім у садзе?
  27. Пётр ізноў адрокся; і зараз жа прапяяў пéвень.
  28. Ад Кайяфы павялі Ісуса да прэторыі. Была раніца, і яны не ўвайшлі ў прэторыю, каб не занячысьціцца, ды каб можна было éсьці пасху.
  29. Пілат выйшаў да іх і сказаў: у чым вінаваціце чалавéка гэтага?
  30. Яны адказалі і сказалі яму: калі-б Ён ня быў такі злачынца, мы ня выдалі-б Яго табé!
  31. Пілат сказаў ім: вазьмéце Яго вы і па вашаму закону судзіце Яго. Жыды сказалі яму: нам нікога ня гожа забіваць.
  32. Каб споўнілася слова Ісуса, якое ЁН сказаў, абвяшчаючы, якою сьмéрцяй мáе памéрці
  33. Дык Пілат ізноў увайшоў у прэторыю і, паклікаўшы Ісуса, сказаў Яму: Ты Цар Жыдоўскі?
  34. Ісус адказаў яму: ці ад сябé ты гаворыш гэтае, ці другія сказалі табé аба Мнé?
  35. Пілат адказаў: ці-ж я Жыд? Цябé твой народ і архірэі выдалі мнé; штó-ж Ты зрабіў?
  36. Ісус адказаў: Царства Маё ня з гэтага сьвéту; калі-б з гэтага сьвéту было царства Маё, то слугі Маі бароліся бы, каб Жыды ня выдалі Мянé. Але царства Маё ня згэтуль.
  37. Пілат сказаў Яму: дык Ты Цар? Ісус адказаў: ты

154 Паводле Іоана сьв. Эвангельле í8. íд. кажаш, што Я цар. Я на тое нарадзіўся і на тое прыйшоў на сьвéт, каб сьвéдчыць аб праўдзе. Кожын, хто ад праўды, слухае голасу Майго.

  1. Кажа Яму Пілат: Што такое праўда? I, сказаўшы гэтае, ізноў выйшаў да Жыдоў і сказаў ім: я ніякае віны ў Ім не знаходжу.
  2. Ёсьць жа ў вас звычай, каб я нéкага звальняў вам на Пасху. Хочаце, пушчу вам Цара Жыдоўскага?
  3. Тады ізноў закрычэлі ўсé, кажучы: не Яго, але Варавву! А Варавва быў душагуб.

Разьдзéл 19.

  1. Тады Пілат узяў Ісуса і бічаваў Яго.
  2. I жаўнéры, сплёўшы вянок з цярніны, узьдзéлі Яму на галаву і апранулі Яму чырвоны плашч
  3. і гаварылі: радуйся, Цар Жыдоўскі! I білі Яго па абліччу.
  4. Пілат ізноў выйшаў і сказаў ім: вось я выводжу Яго да вас, каб вы вéдалі, што я не знаходжу ў Ім ніякае віны.
  5. Тады выйшаў Ісус у цярновым вянку й чырвоным плашчу. I сказаў ім Пілат: вось чалавéк!
  6. Як убачылі Яго архірэі і слугі іх, дык пачалі крычэць, кажучы: распні, распні Яго! ПІлат кажа ім: вазьмéце Яго і ўкрыжуйце вы, бо я не знаходжу ў Ім ніякае віны.
  7. Жыды адказалі яму: мы маем закон; і па закону нашаму мусіць памéрці, бó зрабіў Сябé Сынам Божым.
  8. Пілат, пачуўшы гэтае слова, яшчэ болыы спужаўся.
  9. I ізноў увайшоў у прэторыю і сказаў Ісусу: адкуль Ты? Але Ісус не адказаў яму нічога.
  10. Пілат кажа Яму: Ты мнé не адказваеш? Ці ня вéдаеш, што магу ўкрыжаваць Цябé і магу звольніць Цябé?
  11. Ісус адказаў: ты ня мéў бы ніякае ўлады нада Мною, калі-б Табé ня было дáдзена з вышыні; дзеля гэтага больш грэху на тым, хто Мянé прадаў табé.
  12. 3 таго мамэнту Пілат стараўся звольніць Яго. Жыды-ж крычáлі, кажучы: калі звольніш Яго, ты ня друг Кéсару; кожны, хто робіць сябé царом, вораг кéсара.
  13. Пілат, пачуўшы гэтае слова, вывеў вон Ісуса і сéў на судовым пасáдзе, на мéсцы, што называлася літóстратон а па жыдоўску Ґаввафа.
  14. Была-ж тады пятніца перад Пасхай, і гадзіна шостая. I сказаў Пілат Жыдóм: вось Цар ваш!
  15. Але яны закрычэлі: вазьмі, вазьмі, укрыжуй Яго! Пілат кажа ім: як я распну Царá вашага? Архірэі-ж адказалі: няма ў нас царá, апрача Кéсара.
  16. Тады ён аддаў Яго на ўкрыжавáньне. I ўзялі Ісуса й павялі.
  17. I, нясучы крыж Свой, Ён выйшаў на ўрочышча Чарапоў, што пажыдоўску называецца Галгофа,
  18. дзé і ўкрыжавалі Яго і.з. Ім двух другіх наабапал Яго, а ў сярэдзіне Ісуса.
  19. Пілат жа і надпіс напісаў і паставіў на крыжу. Напісана было: Ісус Назаранін, Цар Жыдоўскі.
  20. Гэты надпіс чыталі многія з жыдоў, бо мéсца, дзé быў укрыжаваны Ісус, было недалёка ад мéста, дый напісана было пажыдоўску, пагрэцку і парымску.
  21. Архірэі-ж жыдоўскія сказалі Пілату: ня пішы: »Цар Жыдоўскі», але напішы, што Ён Сам казаў: »Я цар жыдоўскі.»
  22. Пілат адказаў: што я напісаў, тое напісаў.
  23. Жаўнéры-ж, як расьпялі Ісуса, узялі вопратку Яго і падзялілі на чатыры часткі — кóжнаму жаўнéру частка, дый хітон; хітон жа быў ня шыты, але ўвéсь вытканы ад вéрху;
  24. дык сказалі адзін аднаму: ня будзем разьдзіраць. яго, а кінем жэрабе: чый будзе; каб збылóся сказанае ў пісаньні: Падзялілі адзéжу Маю між сабою і аб вопратку Маю жэрабе кідалі (Пс. 21, 19). Так і ўчынілі жаўнéры.
  25. Стаялі-ж ля крыжа Ісусавага маці Яго і сястра Маткі Яго, Марыя Кляопава, і Марыя Магдаліна.
  26. Ісус жа, углéдзіўшы Матку і стаяўшага побач вучня, якога любіў, кажа Матцы сваёй: Жанчына, вось сын твой!
  27. Пасьля кажа вучню: вось Маці твая! I з таго часу вучань гэты ўзяў яé да сябé.
  28. Пасьля таго Ісус, вéдаючы, што ўжо ўсё збылося, каб споўнілася Пісаньне, кажа: піць хачу!
  29. Тут стаяла судзіна, поўная воцату. Жаўнéры, набраўшы воцату губкай і ўзьдзéўшы яé на трысьціну, паднялі да вуснаў Яго.
  30. Ісус жа, як узяў воцату, сказаў: Збылося! і, нахіліўшы галаву, аддаў дух.
  31. А як была пятніца, дык жыды, каб не пакінуць цéлаў на крыжу ў суботу, (бо той дзéнь суботні быў вялікі), прасілі Пілата, каб перабіць у іх галéні і зьняць.
  32. I вось прыйшлі жаўнéры і ў пéршага перабілі галéнí, і ў другога ўкрыжаванага з Ім.
  33. Прыйшоўшы-ж да Ісуса, як убачылі, што Ён ужо ўмёр, дык не перабівалі ў Яго галéняў;
  34. толькі адзін з жаўнéраў прабіў Яму бок рагатьшаю, і ўраз жа пацякла кроў і вада.
  35. Той, хто бачыў, пасьвéдчыў, і сьвядоцтва яго праўдзівае; і ён вéдае, што кажа праўду, каб вы павéрылі.
  36. Бо ўсё гэтае стáлася, каб збылося Пісаньне: Косьць Яго няхай не пераломіцца (Выхад. 12, 46).
  37. Дый ізноў жа ў другім мéсцы гаворыць Пісаньне: Углéдзяць, каго прабілі (Захар. 12, 10).
  38. Пасьля гэтага Язэп з Арыматэі (ён быў вучнем Ісуса, але тайным дзеля страху перад жыдамі) папрасіў Пілата зьняць цéла Ісуса; і Пілат дазволіў. Дык пайшоў і зьняў цéла Ісуса.
  39. Прыйшоў такжа й Нікадэм (ён прыходзіў ранéй да Ісуса ўначы) і прынёс мéшаніну з сьмірны і алéэ літраў каля ста.
  40. I ўзялі яны цéла Ісуса і абярнулі Яго ў палатно з пахнідламі, як звычайна хароняць жыдьк
  41. На тым мéсцы, дзé Ён быў укрыжаваны, быў сад, і ў садзе новая магіла, у якой яшчэ ніхто ня быў паложаны.
  42. Вось тутака дзеля пятніцы жыдоўскай (бо магіла была блізка) і палажылі цéла Ісуса.

Разьдэéл 20.

  1. У пéршы-ж дзéнь тыдня Марыя Магдаліна прыходзіць раніцай да магілы і бачыць, што кáмень ад магілы адвáлены.
  2. Дык бяжыць і прыходзіць да Сымона Пятра і другога вучня, якога любіў Ісус, і кажа ім: узялі Гóспада з магілы, і ня вéдаем, дзé палажылі Яго.
  3. I выйшаў Пётр і другі вучань і пайшлі к магіле.
  4. Бéглі-ж абодва разам, і другі вучань баржджэй абагнаў Пятра і прыйшоў да магілы пéршы
  5. і, нахіліўшыся, бачыць ляжучы палатніну, але не ўвайшоў.
  6. I прыходзіць за ім Сымон Пётр і ўваходзіць у магілу ды бачыць ляжучы адну палатніну
  7. і хустку, што была на галавé Яго, ды ня разам з палатнінай, але асобна скручаную на другім мéсцы.
  8. Тады ўвайшоў і другі вучань, што ранéй прыйшоў да магілы, і ўбачыў і павéрыў.
  9. Бо яны яшчэ ня вéдалі напісанага, што Ён мусіць уваскрэснуць.
  10. Дык вучні ізноў пайшлі да сябé.
  11. А Марыя стаяла ля магілы і плакала; і плачучы нагнулася да магілы.
  12. I бачыць двух ангелаў у бéлым адзéньні, сéдзячы адзін угалóвах, другі ўнагáх, дзé ляжала цéла Ісуса.
  13. I яны кажуць ёй: жанчына! чаго плачаш? Яна адказвае: забралі Госпада майго, і ня вéдаю, дзé палажылі Яго.
  14. Сказаўшы гэтае, аглянулася назад і ўбачыла, што стаіць Ісус, але не пазнала, што гэта Ісус.
  15. I кажа ёй Ісус: жанчына! чаго ты плачаш? каго шукаеш? Яна, думаючы, што гэта садоўнік, кажа яму: Госпадзе! калі ты вынес Яго, скажы мнé, дзé ты палажыў Яго, і я вазьму Яго.
  16. Ісус кажа ёй: Марыя! Яна, аглянуўшыся, кажа Яму: Раввуні! г. зн. Вучыцель!
  17. Ісус кажа ёй: не дакранáйся да Мянé, бо Я яшчэ ня ўзыйшоў да Айца Майго, але йдзі дабратоў Маіх і скажы ім: узыходжу да Айца Майго і Айца вашага, і Бога Майго і Бога вашага.
  18. Марыя Магдаліна ідзé й абвяшчае вучням, што бачыла Госпада, і што Ён гэта сказаў ёй.
  19. I ўвéчары таго-ж пéршага дня тыдня, калі дзьвéры дому, дзé зьбіраліся вучні Яго, былі замкнёны ад страху перад Жыдáмі, прыйшоў Ісус і стануў пасярэдзіне і сказаў ім: мір вам!
  20. I, сказаўшы гэтае, паказаў ім рукі й бок свой. I ўзрадаваліся вучні, убачыўшы Госпада.
  21. Ісус жа сказаў ім ізноў: мір вам! Як паслаў Мянé Ацéц, так і Я пасылаю вас.
  22. Сказаўшы гэтае, дыхнуў і кажа ім: прыйміце Духа Сьвятога.
  23. Каму адпусьціце грахі, таму будуць адпушчаны; на кім пакінеце, на тым астануцца.
  24. А Хамá, адзін з дванаццаЛаводле Іоана сьв. Эвангельле го. аí.

157 цёх, званы Блізьнюк, ня быў тут з імі, калі прыходзіу Ісус.

  1. Другія вучні сказалі Яму: мы бачылі Госпада. Але ён сказаў ім: калі ня ўбачу на руках Яго ранаў ад цьвякоў і нé уткнý пальца Майго ў раны ад цьвякоў, і не ўлажу рукі маёй у бок Яго, не павéру.
  2. I цераз восем дзён ізноў былі ў доме вучні Яго і Хамá з імі. Прыходзе Ісус пры замкнёных дзьвярох, стануў пасярэдзіне і сказаў: мір вам!
  3. Потым кажа да Хамы: дай сюды палец твой і паглядзі рукі Маé; дай руку тваю і ўлажы ў бок мой; і ня будзь нявéруючым, але вéруючым.
  4. Хамá адказаў Яму і сказаў: Госпадзе мой і Божа мой!
  5. Ісус кажа яму: ты, Хамá, павéрыў, бо бачыў Мянé; шчасьлівыя ня бачыўшыя і павéрыўшыя.
  6. I многа зрабіў Ісус перад вучнямі Сваімі другіх цýдаў, аб якіх не напісана ў гэтай кнізе;
  7. а гэтае-ж напісана, каб вы павéрылі, што Ісус éсьць Хрыстос, Сын Божьі, і, вéруючы, мéлі жыцьцё ў імя Яго.

Разьдзéл 21.

  1. Пасьля гэтага ізноў зьявіўся Ісус вучням Сваім ля мора Тывэрыядзкага. Зьявíўся вось як:
  2. былі разам Сымон Пётр і Хамá, званы Блізьнюк, і Натанаіл з Каны Галілéйскай, і сыны Завядзéявы, і двое другіх з вучняў Яго.
  3. Сымон Пéтр кажа ім: іду лавіць рыбу. Кажуць яму: ідзéм і мы з табою. Пайшлі і зараз увайшлі ў човен і не злавілі ў тую ноч нічога.
  4. Калі-ж ужо настáла раніца, Ісус стаяў на бéразе, але вучні не пазналі, што гэта Ісус.
  5. Ісус кажа ім: дзéці! Ці ёсьць у вас якая-нéбудзь ядоміна? Яны адказалі Яму: няма.
  6. Ён жа сказаў ім: закіньце сéці па правы бок чаўна і злóвіце. Яны закінулі, ды ўжо не маглі выцягнуць сéці ад масы рыбы.
  7. Тады вучань, якога люОіў Ісус, кажа Пятру: гэта Госпад. Сымон жа Пётр, пачуўшы, што гэта Госпад, падперазáўся (бо быў голы) і кінуўся ў мора;
  8. а другія вучні прыплылі ў чоўне (бо недалёка былі ад зямлі, локцяў каля двухсот), цягнучы сéць з рыбаю.
  9. Калі-ж выйшлі на зямлю, бачаць раскладзены агонь і на ім рыбу ды хлéб.
  10. Ісус кажа ім: прынясéце рыбы, якую вы цяпéр злавілі.
  11. Сымон Пётр пайшоў і выцягнуў на зямлю сéць, поўную вялікіх рыбаў; іх было сто пяцьдзесят тры, і пры гэткім множстве сéць не прарвалася.
  12. Ісус кажа ім: ідзіце абéдайце.

3 вучняў жа ніхто не адвáжыўся папытацца ў Яго: хто Ты? бо ўсé вéдалі, што гэта Госпад.

  1. Ісус прыходзіць, бярэ хлеб і даé ім; таксама й рыбу.
  2. Гэта ўжо трэці раз зьявіўся Ісус вучням Сваім пасьля ўваскрасéньня Свайго.
  3. Калі-ж яны абéдалі, Ісус кажа Сымону Пятру: Сымон Іонін, ці любіш ты Мянé больш, чым яны? Пётр кажа Яму: так, Госпадзе! Ты вéдаеш, што я люблю Цябé. Ісус кажа яму: пасі авéчкі Маé.
  4. Яшчэ кажа яму другі раз: Сымон Іонін! ці любіш ты Мянé? Пётр кажа Яму: так, Госпадзе, Ты вéдаеш, што я люблю Цябé. Ісус кажа яму: пасі авéчкі Маé.
  5. I кажа яму трэці раз: Сымон Іонін! Ці любіш ты Мянé? Пётр засмуціўся, што трэці раз спытаўся ў Яго: ці любіш ты Мянé? і сказаў Яму: Госпадзе! Ты ўсё вéдаеш; Ты вéдаеш, што я люблю Цябé! Ісус кажа яму: пасі авéчкі Маé!
  6. Запраўды, запраўды кажу табé: калі ты быў малады, дык падпярáзваўся сам і хадзіў, куды хацéў; а як састарэеш, то выцягнеш рукі тваé, і другí цябé падперажэ і павядзé, куды ня схочаш.
  7. Гэтае-ж сказаў, пакáзуючы, якою сьмéрцяю Пётр уславіць Бога. I, сказаўшы гэтае, кажа яму: ідзі за Мí-юю.
  8. Пётр жа, аглянуўшыся, бачыць за ім вучня, якога любіў Ісус, ды што на вячэры, прыпаўшы да грудзéй Яго, сказаў: Госпадзе! хто прадасьць Цябé?
  9. Убачыўшы яго, Пётр кажа Ісусу: Госпадзе! а ён што?
  10. Ісус кажа яму: калі Я хачу, каб ён ператрываў, пакуль прыду, штó табé да гэтага? Ты йдзі за Мною!
  11. I праняслося тое слова між братоў, што вучань той не памрэ. Але Ісус не сказаў яму, што не памрэ, а: калі Я хачу, каб ён ператрываў, пакуль прыду, што табé да гэтага?
  12. Гэты вучань і сьвéдчыць аб гэтым і напісаў гэтае. I мы вéдаем, што праўдзівае сьвядоцтва яго.
  13. Ёсьць і многа другога, што ўчыніў Ісус, але, каб напісаць гэтае асобна, дык, думаю, і самому сьвéту не зьмясьціць бы напісаных кнігаў. Амін.