Беларуская Біблія

ПАСЛАНЬНЕ ПАЎЛЫ ДА ЖЫДОЎ

Разьдзéл 1.

  1. Бог, які многакротна і рознымі спосабамі прамаўляў здаўна да айцоў праз прарокаЎ>
  2. у апошнія гэтыя дні прамовіў да нас праз Сына, Якога наставіў за насьлéдніка ўсяго, праз Якога й вякі стварыў.
  3. Той, будучы зьяньнем славы і ўзорам пастаці Яго, усё словам сілы Сваéй носячы, учыніўшы цераз Сябé ачышчэньне грахоў нашых, сéў праваруч вéлічы на вышынях,
  4. дáсканальшы за Ангелаў нагэтулькі, наколькі слаўнéйшае за іх дастаў у спадчыне імя.
  5. Бо каму із Ангелаў сказаў Ён калі: Ты Сын Мой, сягоньня Я цябé спарадзіў,— і яшчэ: Я буду Яму Айцом, і Ён будзе Мнé Сынам? (Псал. 2, 7. 2; Царств. 7, 14).
  6. Калі-ж ізноў уводзіць Першароднага ў сусьвéт, кажа: I няхай паклоняцца Яму ўсé Ангелы Божыя (Псал. 96, 7).
  7. Да Ангелаў жа кажа: Ты Ангеламі Сваімі духаў робіш і служкамі Сваімі полымя агнявое (Псал. 103, 4).
  8. А аб Сыне: Пасад Твой, Божа, па вéк вéчны; пáліца прáвасьці — пáліца царства Твайго.
  9. Ты праўду палюбіў і зьненавідзіў беззаконьне; дзеля гэтага памазаў Цябé, Божа, Твой Бог алéем радасьці балéй за супольнікаў Тваіх (Псал. 44, 7-8).
  10. I: напачатку заснаваў Ты, Госпадзе, зямлю, і нябёсы — дзéла рук Тваіх;
  11. яны пагібнуць, а Ты трываеш; і ўсé, быццам вопратка, пастарэюць,
  12. і, як вопратку, скруціш іх, і перамéняцца; але Ты — той самы, і гады Тваé ня скончацца (Псал. 101, 26—28).
  13. Каму із Ангелаў сказаў Ён калі: Сядзь праваруч Мянé, дакуль пакладу ворагаў Тваіх за падножжа ног Тваіх? (Псал. 109,2).
  14. Ці ня ўсé яны — служэбныя духі, пасланыя на служэньне дзеля тых, што маюць збаўлéньне ўнасьлéдаваць?

 

Разьдзéл 2.

  1. Дзеля гэтага трэба нам асабліва ўважаць на чутае, каб часам не адпасьці.
  2. Бо, калі, сказанае праз Ангелаў слова было цьвёрдае, і ўсякі праступак і непаслухмянства даставалі справядлівую адплату,
  3. дык як мы ўцячэм, (мы), што ня рупіліся аб гэткае збаўлéньне, якое, апавяшчáнае спачатку Госпадам, умацована ў нас ад тых, што ад Яго чулі,
  4. пры сьвéдчаньні Богам праз знамéньні і цуды і розныя сілы, ды праз раздаваньне Духа Сьвятога паводле волі Яго?
  5. Бо не для Ангелаў пакарыў Бог будучы сусьвéт, аб якім гаворым;
  6. засьвéдчыў жа нéхта нéдзе, кажучы: Штó ёсьць чалавéк, што памятаеш аб ім, ці сын чалавéчы, што адвéдваеш Яго?
  7. Мала Ты панізіў яго перад Ангеламі; славай ды чэсьцю ўвянчаў Ты яго і паставіў яго панад творамі рук Тваіх;
  8. усё пакарыў Ты пад ногі яго (Псал. 8, 5—7). Калі-ж пакарыў Яму ўсё, дык нічога не пакінуў непакорным яму. Цяпер жá яшчэ ня бачым, каб усё было пакорна яму;
  9. але бачым, што Ісус, мала чым умáлены перад Ангеламі, за муку сьмéрці ўвéнчаны славай і чэсьцю, каб з ласкі Божае спазнаў сьмéрць за ўсіх.
  10. Бо трэба было, каб Той, праз Якога ўсё і Кім усё, Таго, Хто прывёў многіх сыноў у славу, Павадыра збаўлéньня іх, праз мукі завяршыў.
  11. Бо і той, хто асьвячáе, і тыя, што асьвячáюцца, усé — ад Аднаго; дзеля гэтага Ён не сароміцца называць іх братамі, кажучы:
  12. Абвяшчу імя Тваé братом Маім, пасярод царквы засьпяваю гымн Табé (Псал. 21, 23).
  13. I яшчэ: Я буду спадзявацца на Яго. I яшчэ: Вось я і дзéці, якіх даў мкé Бог (Ісая 8, 17—18).
  14. Калі-ж дзéці сталіся супольнікамі цéла і крыві, дык і Ён таксама супольнік іх, каб праз сьмéрць зьнішчыць таго, хто мáе ўладу над сьмéрцяй, гэта ёсьць дябала,
  15. і збавіць тых, якія ад страху сьмéрці праз усё жыцьцё былі адданы пад уладу рабству.
  16. Бо запраўды ня Ангелаў прыймае Ён, але насéньне Аўраáмавае прыймае.
  17. Дзеля гэтага Ён павінен быў у-ва ўсім падобным стацца да братоў, каб быць міласэрным і вéрным Архірэем перад Богам, каб ачысьціць грахí народу;
  18. бо, як Сам Ен, спакушáны, цярпéў, дык і можа спакушаным дапамагчы.

 

Разьдзéл 3.

  1. Дык вось, браты сьвятыя, супольнікі ў нябéсным прызваньні, пазнайце Пасланца і Архірэя вызнаньня нашага, Ісуса Хрыста,
  2. Які вéрны паставіўшаму Яго, як і Майсéй у-ва ўсім доме Яго (Лічб. 12, 7).
  3. Бо Гэты варты тым большае славы перад Майсéем, чым большую чэсьць за дом мáе той, хто яго збудаваў.
  4. Бо кожны дом кім-нéбудзь будуецца; а хто ўсё збудаваў, ёсьць Бог.
  5. I Майсéй вéрны ў-ва ўсім доме Яго, як слугá, дзеля пасьвéдчаньня таго, штó мéла быць сказаным.
  6. А Хрыстос — як Сын у доме Яго; дом жа Яго — мы, калі толькі адвагу й пахвалу надзéі цьвёрда даканцазахаваем.
  7. Дзеля гэтага, як кажа Дух Сьвяты: Сягоньня, калі пачуеце голас Яго,
  8. не рабéце цьвёрдымі сэрцы вашыя, як у гнéве, у дзéнь спакушэньня ў пустыні,
  9. дзе спакушалі Мянé айцы вашыя, выпрабоўвалі Мянé і бачылі ўчынкі Маé сорак гадоў
  10. Дзеля гэтага угнявíўся Я на род гэны і сказаў: Заўсёды блукаюцца яны сэрцам, а самі не пазналі шляхоў Маіх;
  11. дык пакляўся Я ў гнéве Маім: ці ўвойдуць яны ў супачынак Мой? (Псал. 94, 7—11).
  12. Глядзéце, браты, каб ня было ў кім з вас сэрца хітрага ды нявéрнага, каб вам не адступіцца ад Бога жывога.
  13. Але заклікáйце адзін аднаго штó-дня, дакуль можна казаці: сягоньня, — каб хто з вас не зачарствéў праз подступ грэху;
  14. бо мы сталіся супольнікамі Хрыста, калі толькі пачатак істнаваньня цьвёрда захаваем даканцá,
  15. дакуль гаворыцца: Сягоньня, калі пачуеце голас Яго, не рабéце цьвёрдымі сэрцы вашыя, як у гнéве.
  16. Бо некаторыя, пачуўшы, угнявілі; але ня ўсé, што выйшлі з Эгіпту з Майсéем.
  17. На каго-ж гнéваўся Ён сорак гадоў? Ці не на саграшыўшых, косьці якіх паляглі ў пустыні?
  18. Каму-ж кляўся, што ня ўвойдуць у супачынак Яго, калі не непакорным?
  19. I бачым, што яны ня здолелі ўвайсьці праз нявéрые.

 

Разьдзéл 4.

  1. Дзеля гэтага высьцерагáймася, каб, калі йшчэ трывае прырачэньне ўвайсьці ў супачынак Яго, не аказаўся хто з вас спозьніўшымся.
  2. Бо і нам яно абвéшчана, як і гэным; але ім не дало карысьці чутае слова, бо не давяршылася вéраю слухаўшых.
  3. Бо ўваходзім у супачынак мы, увéраваўшыя, бо Ён сказаў: Як пакляўся Я ў гнéве Маім: ці ўвойдуць у супачынак Мой?, хаця ўчынкі Яго сталіся йшчэ ад стварэньня сьвéту.
  4. Бо сказана нéдзе аб сéмым дню гэтак: I супачыў Бог у дзéнь сёмы ад усіх дзéл Сваіх (Быт. 2, 2).
  5. I яшчэ нéдзе: Ці ўвойдуць у супачынак Мой?
  6. Дык, калі некаторым астаéцца ўвайсьці. ў яго, а тыя, якім ранéй абвéшчана, не ўвайшлі ў яго за непаслухмянства,
  7. то йзноў азначае нéйкі дзéнь »сягоньня», гаворачы праз Давіда, цераз гэтулькі часу, як было сказана: Сягоньня, калі пачуеце голас Яго, не рабéце цьвёрдымі сэрцы вашыя.
  8. Бо, калі-б Ісус гэных супакоіў, дык ня было-б сказана пасьля таго аб іншым дню.
  9. Дзеля гэтага пакінена яшчэ народу Божаму сьвяткаваньне суботы.
  10. Бо, хто ўвайшоў у супачынак Яго, той і сам супачыў ад дзéл сваіх, як і Бог ад Сваіх.
  11. Дык пастараймася ўвайсьці ў супачынак гэты, каб хто за тым-жа прыкладам ня ўпаў у непакорнасьць.
  12. Бо слова Божае жывое і дзéючае, ды гастрэйшае за ўсякі мéч двусéчны, і пранікаючае да разьдзялéньня душы і духа, суставаў і мазгоў, і сýдзіць думкі й лятуцéньні сэрца.
  13. I няма стварэньня, укрытага ад Яго, але ўсё абнажóна й адкрыта вачáм Яго, да Якога нашае слова.
  14. Дык, маючы Архірэя вялікага, што нябёсы прайшоў, Ісуса, Сына Божага, трымáймася вызнаньня.
  15. Бо хмáем Архірэя не такога, што ня мог-бы спачуваць слабасьцям нашым, але такога, які, падобна нам, дазнаў у-ва ўсім спакушэньня, апрача грэху.
  16. Дык прыступáйма з адвагаю да пасаду ласкі, каб дастаць зьмілаваньне ды ласку знайсьці на падмогу ў добры час.

 

Разьдзéл 5.

  1. Бо ўсякі архірэй, спаміж людзéй выбірáны, дзеля людзéй стаўляецца на тое, штó Божае, каб прынасіць дары й ахвяры за грахі,
  2. каб мог выбачаць няцямлючым і блукаючымся, бо й сам абложаны нядужасьцяй,
  3. і дзеля гэтага павінен, як за народ, гэтак і за сябé, прынасіць ахвяры за грахі.
  4. I ніхто сам сабою ня прыймае гэтае чэсьці, але той, хто накліканы Богам, як і Арон.
  5. Гэтак і Хрыстос ня Сам Сябé ўславіў, каб быць Архірэем, але Той, Хто сказаў Яму: Ты Сын Мой, сягоньня Я Цябé спарадзіў (Псал. 2, 7),
  6. як і ў другім мéсцы кажа: Ты сьвяшчэньнік навéк па уставу Мэльхісэдэкаваму (Псал. 109, 4).
  7. У дні цéла Свайго Ён з вялікім лямантам і сьлязьмі прыносіў малітвы і просьбы к Таму, Хто мог выбавіць Яго ад сьмéрці, і быў выслуханы за пакорлівасьць Сваю.
  8. Хоць Ён і Сын, аднак праз мукі паслухмянства навучыўся
  9. і, зьвяршоны, зрабіўся для ўсіх, хто Яму паслухмяны, прычынаю вéчнага збаўлéньня,
  10. названы ад Бога Архірэем па уставу Мэльхісэдэка.
  11. Аб Ім нам вялікае слова, ды цяжка яго высказаць, бо вы зрабіліся няздольнымі слухаць.
  12. Бо вас, якія, водле часу, мусілі-б быць вучыцялямі, трэба йзноў вучыць пачаткаў слоў Божых, і вам патрэбна малако, а ня цьвёрдая страва.
  13. Бо ўсякі, хто корміцца малаком, нясьвéдамы ў слове праўды, бо ён дзіцятка.
  14. Дасканалых-жа есьць цьвёрдая страва, тых, у якіх пачуцьці навыкам прывучаны распазнаваць дабро і зло.

 

Разьдзéл 6.

  1. Дык, пакінуўшы пачатак Хрыстовага слова, пасьпяшайма да дасканаласьці, не кладучы ізноў падставы дзеля пакаяньня ад мёртвых дзéл і всры ў Бога,
  2. нáвукі аб хрышчэньнях, і аб ускладаньні рук, і аб уваскрасéныíі мéртвых, і аб судзé вéчным.
  3. I зробім гэтае, калі Бог дазволіць.
  4. Бо немагчыма тых, што раз былі прасьвéчаны, і паспробавалі дару нябéснага, і сталіся супольнікамі Духа Сьвятога,
  5. і пакаштавалі добрага слова Божага і сілаў будучага вéку
  6. ды адпалі, — ізноў абнаўляць кáяньнем, калі яны йзноў раскрыжоўваюць у сабé Сына Божага і зьдзéкуюцца над Ім.
  7. Бо зямля, якая пé дождж, што часта зыходзе на яé, і родзіць расьліну, карысную для тых, хто сáдзіць яé, — дастаé багаслаўлéньне ад Бога;
  8. тая-ж, што прыносіць цéрні й пустазéльле, нікчэмная і блізкая да праклёну: канéц яé — на спалéньне.
  9. Мы-ж спадзяéмся ад вас, умілаваныя, лéпшага і мáючага збаўлéньне, хаця й гаворым гэтак.
  10. Бо Бог не несправядлівы, каб забыўся аб дзéле вашым і працы любві, якую вы выявілі дзеля імéньня Яго, калі служылі і служыце сьвятым.

11.. Хочам жа, каб кожны з вас выяўляў такую-ж рупнасьць аб цьвёрдую надзéю даканца;

  1. каб ня стацца вам лянівымі, але насьлядавáць тых, што вéраю і доўгацярплíвасьцяй бяруць у спадчыну абяцаньне.
  2. Бо Бог, прыракаючы Аўрааму, ня маючы клясьціся нікім вышэйшым, кляўся Самым Сабою,
  3. кажучы: Запраўдным багаслаўлéньнем пабагаслаўлю цябé і, памнажаючы, памножу цябé (Быт. 22, 17).
  4. Дык вось (Аўраам), як доўгацярплівы, атрымаў абяцанае.
  5. Бо людзі клянуцца вышэйшым, і кожнае спрэчкі між імі канéц на сцьвярджэньне — прысяга.
  6. Дзеля гэтага й Бог, хочучы балéй паказаці насьлéднікам прырачэньня нязьмéннасьць волі Сваéй, ужыў прысягу,
  7. каб у дзьвёх нязьмéнных рэчах, у якіх для Бога зманíць немагчыма, мéлі крэпкае пацяшэньне, прыбéгшы ўзяці надзéю, што перад намі ляжыць,
  8. якую мáем, як якар душы, бясьпéчную, пэўную, і ўваходзіць яна ў самае нутраное за заслону,
  9. куды, як наш папярэднік, увайшоў Ісус, стаўшыся Архірэем навéк паводле уставу Мэльхісэдэкавага.

 

Разьдзéл 7.

  1. Бо Мэльхісэдэк, цар Саліму, сьвяшчэньнік Бога Найвышэйшага, той, што спаткаў Аўраама, як варочаўся з пабоішча цароў, і пабагаславіў яго,
  2. ды яму дзесяціну аддзяліў Аўраам ад усяго (— пéршае ў перакладзе цар праўды, а пасьля і цар Салімскі, гэта ёсьць цар міру),
  3. бяз бацькі, бяз маткі, без радаводу, ня маючы ні пачатку дзен, ні канца жыцьця, упадоблены-ж Сыну Бомсаму, астаéцца сьвяшчэньнікам назаўсёды.
  4. Бáчыце-ж, як вялік той, каму й дзесяціну даў Аўраам патрыарх із найлéпшае здабычы.
  5. I тыя з сыноў Лéвіных, што прымаюць сьвяшчэнства, маюць зáпаведзь — браць паводле закону дзесяціну з народу, гэта ёсьць з сваіх братоў, хаця й гэтыя паходзяць ад сьцягнаў Аўраамавых.
  6. Ён мса, не-паходзячы з іхняга роду, дастаў дзесяціну ад Аўраама і пабагаславіў таго, што мéў прырачэньне.
  7. Бяз усякае-ж спрэчкі мéншае багаслаўляецца большым.
  8. I тут дзесяціны бяруць людзі сьмяротныя, а там — той, аб Якім сьвéдчыцца, што жывé.
  9. I, адным словам, праз Аў

324 Пасланьне Паўлы да Жыдоў у.

  1. раама ўзята дзесяціна і з Лéвія, які сам бярэ дзесяціны,
  2. бо ён быў яшчэ ў сьцягнах бацькавых, калі спаткаў яго Мэльхісэдэк.
  3. Дык, калі-б зьвяршэньне было праз сьвяшчэнства лявіцкае, (бо народ ад яго закон дастаў), дык якая йшчэ патрэба паўставаць іншаму сьвяшчэнству па уставу Мэльхісэдэкаваму, а не па уставу Аронаваму называцца?
  4. Бо з зьмéнай сьвяшчэнства канéчнай робіцца і зьмéна закону.
  5. Бо Той, аб Кім гаворыцца гэтае, налéжаў да другога калéна, з якога ніхто не прыступаў да ахвярніка;
  6. бо вéдама, што Госпад наш зазьяў з калéна Юдавага, а аб гэтым калéне Майсéй нічога не сказаў адносна сьвяшчэнства.
  7. I яшчэ ясьнéй відаць з таго, што нападобу Мэльхісэдэку ўстаé іншы сьвяшчэньнік,
  8. Які не па закону зáпаведзі цялéснае стаўся, але па сіле нязьнішчальнага жыцьця.
  9. Бо сьвéдчыцца: Ты сьвяшчэньнік навéк па уставу Мэльхісэдэкаваму.
  10. А ранéй быўшая зáпаведзь адкінена праз бяссільле яé і бескарыснасьць;
  11. бо закон нічога не давяршыў; але ўводзіцца лéпшая надзéя, праз якую набліжаемся да Бога.
  12. I паколькі гэта не бяз прысягі, —.
  13. (бо тыя ставаліся сьвяшчэньнікамі бяз прысягі, а Гэты — з прысягай Таго, Хто казаў да Яго: Кляўся Госпад і не пакáецца: Ты сьвяшчэньнік навéк па уставу Мэльхісэдэкаваму) (Псал. 109, 4).
  14. пагэталькі парукай лéпшага запавéту стаўся Ісус.
  15. I тых сьвяшчэньнікаў было балéй, бо сьмéрць недапускала трываць;
  16. а Гэты праз тое, што вéчна трывае, мáе сьвяшчэнства непраходзячае,
  17. дык і можа назаўсéды збаўляць тых, што прыходзяць праз Яго да Бога, заўсéды жывы, каб заступацца за іх.
  18. Гэткага і трэба было нам Архірэя: сьвятога, вольнага ад зла, беззаганнага, адлýчанага ад грэшнікаў і узвышанага па-над нябёсы,
  19. Які ня мáе патрэбы штодня, як архірэі, прынасіць ахвяры сьпярша за сваé грахі, пасьля за грахі народу: бо Ён зрабіў гэта за-рáз, прынéсшы (ў ахвяру) Сябé.
  20. Бо закон стаўляе за Архірэяў людзéй, маючых слабасьці; а слова прырачэньня, што пасьля закону, (паставіла) Сына, навéкі дасканалага.

 

Разьдзéл 8.

  1. Галоўнае-ж у сказаным ёсьць: мы маем Архірэя такога, што сéў праваруч пасаду вéлічы на нябёсах,
  2. слуга сьвятыні і скініі праўдзівай, якую паставіў Госпад, а не чалавéк.
  3. Бо кожны архірэй стаўляецца на тое, каб прынасіць дары й ахвяры; дык трэба было, каб і Гэты мéў нешта, што прынéсьці.
  4. Бо калі-б Ён быў на зямлі, дык ня быў-бы сьвяшчэньнікам, бо ёсьць сьвяшчэньнікі, што па закону прыносяць дары,
  5. якія служаць абразý і цéню нябéснага, як скáзана было Майсéю, калі ён маніўся зрабіць скінію: Глядзі, сказана, рабі ўсё па ўзору, паказанаму табé на гарэ (Выхад. 25, 40).
  6. Цяпéр жа Ён атрымаў служэньне тым дасканальшае, чым лéпшага Ён пасярэднік запавéту, які ўзáконіўся на лéпшых прырачэньнях.
  7. Бо калі-б той пéршы быў без заганы, дык ня шукаласяб мéсца другому.
  8. Бо-ж, дакараючы іх, кажа: вось, надыходзяць дні, кажа Госпад, калі зрóблю з домам Ізраіля і з домам Юды новы запавéт,
  9. не паводле запавéту, які з бацькамі іх зрабіў у той дзéнь, калі ўзяў іх за руку, каб вывесьці іх з зямлі Эгіпскай; бо яны ня вытрывалі ў запавéце Маім, і Я перастаў рупíцца аб іх, — кажа Госпад.
  10. Вось запавéт, які дам дому Ізраіляваму пасьля Тых дзён, —. кажа Госпад: Даўшы законы Маé ў думкі іх, напішу іх і на сэрцах іхніх і буду ім Бог, а яны Мнé будуць народ.
  11. I ня будзе вучыць кожны бліжняга свайго, і кожны брата свайго, кажучы: пазнай Госпада; бо ўсé, ад малога да вялікага, вéдаць Мянé будуць.
  12. Бо міласьцівы буду да няпрáведнасьцяў іх і грахоў іхніх, і беззаконьняў іх ня ўспомню балéй (Ерам. 31, 31—34).
  13. А сказам »новы» састарыў пéршы; а састарэўшае і старэючае блізка да зьніштажэньня.

 

Разьдьéл 9.

  1. Дык жа і пéршая скінія мéла уставы служэньня і сьвятыню зямную.
  2. Бо скінія, тая пéршая, была збудаваная, і ў ёй сьвéтач і стол і складаньне хлябоў, ды завéцца яна Сьвятая.
  3. За другой жа заслонай скінія, звáная Сьвятое Сьвятых,
  4. што мéла залатую кадзільню і абклáдзены з усіх бакоў золатам карабéль запавéту, у якім залатая судзіна з маннай ды пáліца Ааронава, што расцьвіла, і табліцы запавéту,
  5. а над ім Хэрувімы славы, ацяняючы ачысьцільню: аб іх ня сьлéд цяпéр гаварыць падрабязна.
  6. Калі-ж гэта так налáджана, дык у псршую скінію заўсёды ўваходзяць сьвяшчэньнікі адпраўляць службу,
  7. а ў другую — раз у год адзін толькі архірэй, не бяз крыві, якую прыносіць за сябé і за нявéданьне народу.
  8. Гэтым Дух Сьвяты паказвае, што яшчэ не адкрыты шлях у сьвятыню, дакуль стаіць пéршая скінія,
  9. якая éсьць абрáз цяпéрашняга часу, калі прыносяцца дары й ахвяры, якія ня могуць зрабіць дасканалым паводле сумлéньня таго, хто служыць,
  10. якія толькі ў стравах і напітках ды розных абмываньнях і установах цéла, ды пастаўлены аж да часу направы.
  11. Але Хрыстос, зьявіўшыся, як Архірэй будучага дабрá, з большаю й дасканальшаю скініяй, нерукатворнаю, гэта ёсьць не такое будовы,
  12. ды ня з крывёю казлоў і цялят, але з уласнай крывёю, адзін раз увайшоў у сьвятыню, знайшоўшы вéчнае адкуплéньне.
  13. Бо, калі кроў быкоў і кароў ды попел каровы, акрапляючы апагáненых, асьвячае на чыстасьць цéла,
  14. дык наколькі балéй кроў Хрыста, Які Духам Сьвятым прынёс Сябé беззаганнага Богу, ачысьціць сумлéньне вашае ад мёртвых дзéл, дзеля служэньня Богу Жывому?
  15. Дзеля гэтага Ён ёсьць пасярэднік новага запавéту, каб, як стáнецца сьмéрць дзеля адкуплéньня ад праступкаў, штó ў пéршым запавéце, тыя, штó пакліканы да вéчнае спадчыны, дасталі абяцáнае.
  16. Бо дзе тастáмант, там мусіць прыйсьці сьмéрць адказываючага,
  17. бо запавéт мáе сілу пасьля памéршых: ён ня мáе сілы, пакуль жывé той, хто адказывае.
  18. Дык і пéршы быў замацаваны не бяз крыві.
  19. Бо, як былі сказаны Майсéем усé зáпаведзі па закону ўсяму народу, ён, узяўшы кроў цялят і казлоў з вадою ды воўнай чырвонай ды гізопам, акрапіў і самую кнігу, і ўвéсь народ,
  20. кажучы: Гэта кроў запавéту, які паклаў вам Бог (Вых. 24, 8).
  21. Гэтак сама акрапіў крывёю і скінію, і ўсё судзьдзе дзеля служэньня.
  22. Ды бадай усё па закону ачышчаецца крывёй, і без праліцьця крыві ня бывáе адпушчэньня.
  23. Дык і трэба было, каб абразы нябéснага ачышчаліся гэтымі, а сáмае нябéснае — лéпшымі за гэтыя ахвярамі.
  24. Бо Хрыстос увайшоў не ў рукатворную сьвятыню, на ўзор праўдзівае збудаваную, але ў сáмае нéба, каб зьявіцца цяпер абліччу Божаму за нас;
  25. і не дзеля таго, каб мнагакрóтна прынасіць Сябé, як кожын год уваходзіць архірэй у сьвятыню з чужою крывёй,
  26. (бо трэба-б Яму мнагакротна цярпéць мукі ад пачатку сьвéту), а Ён адзін раз на канцы вякоў зьявіўся дзеля зьнішчэньня грэху Сваéй ахвярай.
  27. I як людзям назнáчана раз памéрці, а пасьля суд, —
  28. гэтак і Хрыстос, раз прынéсшы Сябé ў ахвяру, каб панясьці грахі многіх, другі раз бяз грэху зьявіцца тым, што чакаюць Яго, на збаўлéньне.

 

Разьдзéл 10.

  1. Бо закон, мáючы цéнь будучага дабрá, а ня самы абрáз рэчаў, тымі-ж ахвярамі, што прыносяцца кожын год, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць (з імі).
  2. Бо кінулі-б прынасіць іх, бо ўм<о ня мéлі-б ніякае сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, раз ачышчаныя.
  3. Алс ў іх што-году ўспамін аб грахох,
  4. бо немагчыма, каб кроў быкоў ды казлоў зьнімала грахі.
  5. Дзеля гэтага (Хрыстос), уваходзячы ў сьвéт, кажа: Ахвяры й дáру Ты не захацéў, але цéла прыгатаваў мнé.
  6. Усепалéньні й (ахвяры) за грэх недаспадобы Табé.
  7. Тады Я сказаў: вось іду (на пачатку кнігі напісана аба Мнé) учыніць волю Тваю, Божа (Псал. 39, 7—9).
  8. Сказаўшы пéрш, што ні ахвяры, ні дáру, ні ўсепалéньняў, ні (ахвяры) за грэх Ты не захацéў і не ўпадабаў, — а яны прыносяцца водле закону, —
  9. пасьля сказаў: вось іду учыніць волю Тваю, Божа. Касýе пéршае, каб паставіць другое.
  10. Гэтай вось воляй асьвячоны мы аднакротна прынясéньнем цéла Ісуса Хрыста.
  11. І ўсякі сьвяшчэньнік штодня стаіць, служачы ды мнагакрóтна прыносячы тыя-ж ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.
  12. Ён жа, прынéсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сéў праваруч Бога,
  13. ждучы далéйшага, дакуль ворагі Яго будуць паклáдзены к падножжу ног Яго (Псал. 2, 8).
  14. Бо Ён адным дáрам дасканалымі зрабіў назаўсёды асьвячáных.
  15. Сьвéдчыць жа нам і Дух Сьвяты; бо сказана:
  16. Вось запавéт, які пакладý вам пасьля дзён гэных, кажа Госпад: даўшы законы Маі ý сéрцы іх, напішу іх і ў думках іхніх,
  17. і грахоў іх і беззаконьняў іх ня ўспомню балéй.
  18. А дзе адпушчэньне іх, там непатрэбны дар за грахі.
  19. Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню крывёй Ісуса Хрыста,
  20. шляхам новым і жывым, які Ён аднавіў нам праз заслону, гэта ёсьць цéла Сваé,
  21. ды маючы вялікага Сьвяшчэньнíка над домам Божым,
  22. прыступайма з шчырым сэрцам, у поўні вéры, акрапіўшы, сэрцы ад сумлéньня благога і абмыўшы цéла чыстай вадою,
  23. трымáймася няўхільна вызнáньня надзéі, (бо вéрны Той, Хто прырок).
  24. I ўважáйма адзін на аднаго, заахвочываючы да любві і добрых учынкаў,
  25. не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы (да яго), і тым балéй, чым балéй выглядáеце набліжэньня гэнага дня.
  26. Бо калі мы самахоць грашым, прыняўшы пазнаньне праўды, дык ужо не астаéцца ахвяра за грахі,
  27. але нéйкае страшное чаканьне суду і пáлу агнявога, што мáе пажэрці супраціўнікаў.
  28. Хто адступіўся ад закону Майсéявага пры двох ці трох сьвéдках, хай памрэць без зьмілаваньня;
  29. наколькі-ж, думаеце, цяжэйшае кáры варты будзе той, хто Сына Божага патаптáў, і кроў запавéту, якою ён асьвячоны, за звычайную ўважаў, і Духа ласкі зьняважáў?
  30. Мы вéдаем Таго, Хто сказаў: Мнé помста, Я аддам, кажа Госпад. I ізноў: Госпад будзе судзіць народ Свой (Другазак. 32, 35—36).
  31. Страшна папасьці ў рукі Бога Жывога.
  32. Прыпомніце-ж пéршыя дні вашыя, калі вы, прасьвéчаныя, вытрымалі вялікае тамлéньне мукаў,
  33. то самі выстаўляныя на зьнявагі і зьдзéкі, то дзéлючы такое-ж жыцьцё другіх,
  34. бо вы і маім путам спачувалі, і рабаваньнé багацьця вашага з радасьцяй прыймалі, вéдаючы, што мáеце на нябéх:ах багацьце лéпшае, непераходзячае.
  35. Дык не пакідайце адвагі вашае, якая мáе вялікую нагароду.
  36. Бо патрэбна вам цярплівасьць, учыніўшы волю Божую, дастаць абяцанае;
  37. бо яшчэ крыху, крыху, і прыдзе Той, Хто надыходзе, і не замарудзіць.
  38. А прáведны вéраю жыць будзе; —« і: калі хто спалохаецца, не ўпадабáе яго душа Мая (Аввак. 2, 3—4).
  39. Мы-ж не палахлівыя на пагібель, але вéруючыя на збаўлéньне душы.

 

Разьдзéл 11.

  1. Вéра-ж ёсьць зьдзейсьнéныíе спадзяванага, поўнасьць у рэчах, якіх ня бачым.
  2. Бо ў ёй пасьвéдчаны старажытныя.
  3. Вéраю пазнаéм, што вякí склáдзены словам Божым, каб з нявідомага сталася бáчнае.
  4. Вéраю Авель прынёс Богу ахвяру, лéпшую за Кáінаву, ды éю дастаў сьвядоцтва прáведнасьці, як засьвéдчыў Бог аб дарох яго; éю ён яшчэ й памéршы гаворыць.
  5. Вéраю Энох быў перанéсены, каб Яму сьмéрці ня бачыць; і не знайшлі яго, бо перанёс яго Бог. Бо да перанясéньня яго было пасьвéдчана аб ім, што дагадзíў Богу.
  6. А бяз вéры даґадзíць немагчыма; бо хто прыходзіць да Бога, мусіць вéрыць, што Ён ёсьць і шукаючым Яго даé нагароду.
  7. Вéраю Ной, дазнаўшыся аб ніколі ня бачаным, праз асьцярожнасьць пабудаваў карабéль на спасéньне дому свайго; éю асудзіў ён сьвéт і па вéрыўнасьлéдаваўправеднасьць.
  8. Вéраю пакліканы Аўраам пáслухаўся, каб ісьці ў мéсца, якое мéў дастаць у спадчыну, і выйшаў, ня вéдаючы, куды йдзé.
  9. Вéраю асéў ён на зямлі абяцанай, як на чужой, і жыў у шатрох з Ізаакам і Якубам, сунасьлéднікамі таго-ж прырачэньня;
  10. бо чакаў мéста, маючага фундамэнты, якога будаўнічы й тварэц Бог.
  11. Вéраю й самá Сара прыняла сілу на зачацьце насéньня і не па часе вéку спарадзіла, бо вéрным лічыла Таго, Хто даў абяцаньне.
  12. I дзеля гэтага ад аднаго, пры тым амярцьвéлага, нарадзілася гэтак многа, як многа зораў на нéбе і як нязьлічóны пясок, што на ўзьбярэжжы мора.
  13. Усé тыя памéрлі водле вéры, не атрымаўшы абяцанага, а толькі здалёк пабачыўшы яго, і вéрылі, і цéшыліся, і казалі аб сабé, што яны чужынцы й прыходні на зямлі.
  14. Бо тыя, што гэтак кажуць, паказваюць, што яны бацькаўшчыну шукаюць;
  15. і, калі-б памяталі тую, з якое выйшлі, дык мéлі-б час вярнуцца.
  16. Але яны лéпшага пажадалі, гэта ёсьць нябéснага; дзеля гэтага і Бог не сароміцца іх, каб іхнім Богам называцца, бо Ён прыгатаваў ім мéста.
  17. Вéраю Аўраам, спакушáны, прывёў Ізаака і, прыняўшы прырачэньне, прынёс адзінароднага,
  18. аб якім было сказана: У Ізааку назьвéцца насéньне табé (Быт. 21, 12);
  19. бо ён думаў, што Бог мáе Пасланьне Паўлы да Жыдоў н. íг.

329 сілу і з мёртвых ускрасіць, дзеля чаго й дастаў яго на ўзор.

  1. Вéраю ў будучае пабагаславíў Ізаак Якуба й Ізава.
  2. Вéраю Якуб, паміраючы, пабагаславіў кожнага сына Язэпавага і пакланíўся на вéрх кія свайго.
  3. Вéраю Язэп, канчаючыся, аб выхадзе сыноў Ізраілявых успамінаў і даў загад аб касьцёх сваіх.
  4. Вéраю Майсéй па нараджэньні тры мéсяцы хаваны быў бацькамі сваімі, бо бачылі, што дзіця харошае, і не спалóхаліся царскага загаду.
  5. Вéраю Майсéй, як вырас, адмовіўся называцца сынам дачкí фараонавае
  6. і лéпей захацéў пакýтаваць з народам Божым, чым мéць дачэсную раскошу грэху,
  7. зьнявагу Хрыстовую палічыўшы большым багацьцем, чым скарбы эгіпскія; бо ён на нагароду аглядаўся.
  8. Вéраю пакінуў ён Эгіпет, не ўбаяўшыся царскага гнéву: бо цьвёрды быў, быццам бáчачы Нявідомага.
  9. Вéраю зрабіў пасху і праліцьце крыві, каб нішчыцель першакóў іх не кранýў.
  10. Вéраю перайшлі яны цераз Чырвонае мора, як па сухапуцьцю; чаго паспробаваўшы, Эгіпцяне патапіліся.
  11. Вéраю ўпалі сьцéны Эрыхонскія, абходжаныя навакол сéм дзён.
  12. Вéрáю Рааб блудніца, з мірам прыняўшы вывéдчыкаў, не пагібла з нявéрнымі.
  13. Дый што яшчэ скажу? Бо ня хопіць мнé часу, каб апавядаць аб Гедэоне, аб Вараку, аб Самсоне ды Ефтаю, аб Давідзе і Самуіле, ды аб прароках,
  14. якія вéраю перамагалі царствы, чынілі праўду, даставалі прырачэньні, загараджалі ляпы львоў,
  15. тушылі сілу агню, уцякалі ад гострага мяча, крапчэлі ад слабасьці, ставаліся дужымі на вайнé, прымушалі ўцякаць палкí чужых.
  16. Жоны памéршых сваіх з ускрасéньня даставалі; іншыяж былі замýчаныя, ня прыняўшы вызвалéньня, каб дастаці лéпшае ўскрасéньне;
  17. другія паспыталі зьдзéкаў і біцьця, ды йшчэ путаў і вязьніцы,
  18. былі камéньнямі пабіваныя, распіловываныя, мучаныя, паміралі ад мячá, туляліся ў гавéчых ды казіных скурах, цéрпячы нэндзу, гора, нягоды,
  19. (іх увéсь сьвéт ня быў варты), бадзяліся па пустынях і горах, па пячорах і шчылінах зямлі.
  20. I ўсé гэтыя, дастаўшы пасьвéдчаньне праз вéру, не дасталі абяцáнага,
  21. бо Бог прадуглéдзіў аб нас нéшта лéпшае, каб яны не бяз нас дасяглі дасканаласьці.

 

Разьдзéл 12.

  1. Дзеля гэтага і мы, маючы навакол сябé гэткую хмару сьвéдак, скінуўшы ўсякую гордасьць і грэх, што нас блутаў, з цярплівасьцяй прабягаць будзем праз поле барацьбянае, што ляжыць перад намі,
  2. пазіраючы на пачынальніка і завяршыцеля вéры, Ісуса, Які замéст радасьці, што была перад Ім, перацярпéў крыж,

330 Пасланьне Паўлы да Жыдоў íг. ня дбаючы аб сорам, ды сéў праваруч пасаду Божага.

  1. Бо падумайце аб Тым, Хто перацярпéў гэткі над сабою зьдзéк ад грэшнікаў, каб вы не зьнемагáліся, аслабéўшы душамі вашымі.
  2. Вы яшчэ не да крыві ваявалі, змагаючыся супраць грэху,
  3. і забыліся аб закліку, што кажацца вам, як сыном: Сын мой! Ня грэбуй кáрак Гасподняй і не слабéй, калі Ён цябé дакарáе.
  4. Бо Госпад, каго любіць, таго карае ды бé ўсякага сына, якога прыймае (Прып. 3, 11— 12).
  5. Калі вы цéрпіце кару, дык Бог адносіцца да вас, як да сыноў: бо ці ёсьць гэткі сын, якога-б не караў бацька?
  6. Калі-ж астаецёся бяз кары, супольнікамі якое сталіся ўсé, дык вы байструкі, а не сыны.
  7. Дык, калі мы мéлі бацькоў цéла нашага, якія нас каралі, і баяліся іх, — то ці ня шмат балéй карыцца будзем Айцу духаў ды жыць?
  8. Бо тыя карáлі, як самі думалі, на няшмат дзён; а Гэты на карысьць, каб быць нам учасьнікамі ў сьвятасьці Яго.
  9. Усякае-ж карáньне ў цяпéрашні час здаéцца ня рáдасьцяй, а сумам; а пасьля даé навýчаным ім мірны плод прáведнасьці.
  10. Дык выпрастуйце апусьціўшыяся рукі і стомленыя калéні (Ісая 35, 3)
  11. і сьцéжкі простыя рабéце нагамі вашымі, каб кульгавае ня зьбілася з дарогі, а лéпш наздаравéла.
  12. Старайцеся аб мір з усімі і аб сьвятасьць, без якое ніхто ня ўбачыць Госпада,
  13. глéдзячы, каб хто ня ўтраціў ласкі Божае; каб які горкі корань, вырасшы ўвéрх, не зрабіў шкоды, ды праз яго каб не апаганіліся многія (Другазак. 29, 18);
  14. каб ня было між вамі каго блуднага, ці нясьвéдамага, як Ізаў, які за адну страву аддаў першародзтва сваё.
  15. Бо вéдайце, што і пасьля éн, хочучы ўнасьлéдаваць багаслаўлéньне, быў адкінены; бо не знайшоў мéсца пакаяньня, хоць і шукаў яго з сьлязьмі.
  16. Бо не прыступіліся вы да гары датыкальнае і агнём па: лаючае, ані да цéмры, і мроку, і буры,
  17. ані да гуку трубнага і голасу мовы, аб якім чуўшыя прасілі, каб да іх ня было больш слова,
  18. (бо ня вытрымалі загáданага: калі і зьвéр дакранéцца да гары, будзе ўкаменавáны ці каменем забіты (Вых. 19, 13),
  19. і гэткая жахлівая была гэная праява, што Майсéй сказіаў: Я у страху й дрыжу).
  20. Але вы прыступіліся да гары Сыону і да мéста Бога Жывога, да нябéснага Ерузаліму і да мірыядаў Ангелаў,
  21. да зграмаджэньня і царквы першакоў, запісаных на нябёсах, і да Судзьдзі ўсіх, Бога, і да духаў праведнікаў, што дайшлі дасканáласьці,
  22. і да пасярэдніка новага запавéту, Ісуса і да крыві акраплéньня, што лéпш за Авеляву прамаўляе.
  23. Глядзéце, не адвярнéцеся й вы ад таго, хто гаворыць. Бо, калі тыя не ўцяклі, не паслухаўшы прарочыўшага на зямлі, то тым балéй мы, калі адвéрнемся ад нябéснага,
  24. голас Якога тады захістаў зямлёю, цяпéр жа прырок, кажучы: Яшчэ раз устрасяну ня толькі зямлю, але й нéба (Аг. 2, 7).
  25. Словы »яшчэ раз» паказваюць зьмéну ўстрасáнага, як створанага, каб трываць непарушна.
  26. Дык мы, прыняўшы царства непарушнае, ласку мáем, праз якую служыцімем Богу даспадобы з саромлівасьцяй і страхам,
  27. бо Бог наш éсьць агонь, што пажырае (Другазак. 4,24).

 

Разьдзéл 13.

  1. Любоў братняя няхай трывае.
  2. Аб гасьціннасьці не забывайцеся; бо праз яé некаторыя, ня вéдаючы, аказалі гасьціннасьць Ангелам.
  3. Памятайце аб вязьнях, якбы і вы з імі былі ў путах, і аб тых, што гора цéрпяць, бо-ж і самі вы ў цéле.
  4. Супружства (хай будзе) чэснае ў усіх і ложа беззаганнае; а блуднікаў ды распусьнікаў няхай судзіць Бог.
  5. Ня мéйце нораву срэбралюбнага, здавальняючыся тым, што ёсьць. Бо Сам сказаў: Не астаўлю цябé і ня кіну цябé (Іс. Нав. 1, 5).
  6. Дзеля гэтага мы адважна кажам: Госпад мнé ўспамога, і не ўбаюся: што зробіць мнé чалавéк? (Псал. 117, 6).
  7. Памінайце настаўнікаў вашых, якія казалі вам слова Божае; і, пазіраючы на сканчэньне жыцьця іх, пераймайце вéру.
  8. Ісус Хрыстос учора й сягоньня Той Самы, дый навéкі.
  9. Навукамі рознымі ды чужымі не захоплівайцеся; бо добра лáскай умацоўваць сэрцы, а ня стравамі, ад якіх ня мéлі карысьці тыя, што пайшлі за імі.
  10. Мы маем ахвярнік, з якога ня маюць права éсьці тыя, што скініі служаць.
  11. Бо ад жывéлаў, кроў якіх за грахі заносіцца архірэем у сьвятыню, мяса спаліваецца па-за станам;
  12. дык і Ісус, каб асьвяціць крывёй Сваéй народ, быў мýчаны за варотамі.
  13. Выйдзем жа да Яго за стан, пераносячы зьдзéкі Яго;
  14. бо ня мáем тут сталага мéста, але шукаем таго, што мáе быць.
  15. Будзем жа праз Яго нрынасіць Богу бясспынна ахвяры хвалы, гэта ёсьць плод вуснаў, што славяць імя Яго.
  16. Аб дабрадзéйнасьці-ж і супольнасьці не забывайцеся, бо гэткія ахвяры падабаюцца Богу.
  17. Слýхайцеся настаўнікаў вашых і будзьце пакорнымі, бо яны над душамі вашымі чуваюць, як абязаныя здаць справу (аб іх); ды каб з радасьцяй гэта рабілі, а не ўздыхаючы, бо гэта для вас некарысна.
  18. Малéцеся за нас; бо мы пераканáны, што добрае мáем сумлéньне, бо ў-ва ўсім жадаем паступаць справядліва.
  19. Асабліва-ж прашу рабіць гэта, каб я хутчэй быў вам вéрнены.
  20. Бог жа міру, што із мёртвых падняў вялікага Пастыра гáвéц праз кроў запавéту вéчнага, Госпада нашага Ісуса,
  21. няхай удасканаліць вас у-ва ўсякім добрым дзéле — на выпаўнéньне волі Яго, робячы ў вас тое, што Яму даспадобы, праз Ісуса Хрыста. Якому слава на вéкі вякоў. Амін.
  22. Прашу-ж вас, браты, прымéце слова напамінаньня; дый я-ж коратка вам напісаў.
  23. Вéдайце, што брат наш Цімахвéй звольнены; з ім разам, калі хутка прыдзе, угледжу я вас.
  24. Прывітанце ўсіх настаўнікаў вашых і ўсіх сьвятых. Вітаюць вас тыя, што з Італіі.
  25. Ласка з усімі вамі. Амін. Да Жыдоў напісана з Італіі праз Цімахвéя,