Беларуская Біблія

АДКРЫЦЬЦЕ СЬВ. ІОАНА ВАГАСЛОВА.

Разьдзéл 1.

  1. Адкрыцьце Ісуса Хрыста, якое даў Яму Бог, каб паказаў рабáм Сваім, штó мусіць стацца ў хуткім часе, і даў знак, паслаўшы праз Ангела Свайго рабý Свайму Іоану,
  2. які пасьвéдчыў слова Божае і сьвéдчаньне Ісуса Хрыста, ды тое, што сам бачыў.
  3. Шчасьлівы, хто чытае і хто слухае словы прароцтва ды захоўвае напісанае ў ім: бо час блізкі.
  4. Іоан да сямёх цэркваў, што ў Азіі: ласка на вас і мір ад Таго, што éсьць і што быў і што прыдзе, ды ад сямёх духаў, што перад пасадам Ягоным,
  5. і ад Ісуса Хрыста, сьвéдкі верыгóднага, першакá із мёртвых і павадыра цароў зямных; Яму, палюбіўшаму нас ды ў крыві Сваёй абмыўшага нас ад грахоў нашых,
  6. (ды зрабіў нас царамі й сьвяшчэньнікамі Богу і Айцу Свайму), хвалá і дзяржава на вéчныя вякí. Амін.
  7. Вось, ідзе з хмарамі, і ўгледзіць Яго кожнае вока і тыя, што пракалолі Яго; і загалосяць перад Ім усе роды зямлі. Алé, амін.
  8. Я ёсьць Альфа і Омэга, пачатак і канец, кажа Госпад, Які ёсьць і быў і прыдзе, Уседзяржыцель.
  9. Я Іоан, і брат ваш і таварыш у горы і ў царстве і ў цярпéньні Ісуса Хрыста, быў на востраве, называным Патмос, дзеля слова Божага і сьвéдчаньня Ісуса Хрыста.
  10. Я быў у духу ў дзéнь Гасподні і пачуў ззаду за мной вялікі голас, як-бы трубы, мовячы:
  11. Я ёсьць Альфа і Омэга, Пéршы й Апошні; і: што бачыш, напішы ў кнігу ды пашлі цэрквам, што ў Азіі: у Эфэс і ў Сьмірну, і ў Пэргам, і ў Тыатыру, і ў Сарды, і ў Філядэльфію, і ў ЛяодыкІю.
  12. I я павярнуўся, каб пабачыць голас, што гутарыў са мною, і,. павярнуўшыся, углéдзіў сéм залатых сьвéтачаў
  13. і сярод сямёх сьвéтачаý— падобнага да Сына Чалавéчага, апранутага ў доўгую шáту і падперазанага праз грудзі залатым паясом;
  14. а галава й валасы ў Яго бéлыя, як бéлая воўна, як сьнéг; і вочы ў Яго, як полымя агністае;
  15. і ногі ў Яго падобныя да мéдзі, быццам у пéчы распáленыя; і голас у Яго быццам гук водаў многіх;
  16. і мéў Ён у правай руцэ сваёй сéм зорак; і із вуснаў Ягоных выходзіў мéч двусéчны востры; і аблічча ў Яго быццам сонца сьвéціць у сіле сваёй.
  17. I, калі я ўглéдзіў Яго, я паваліўся к нагам Ягоным, быццам мёртвы; і Ён паклаў на мянé Сваю правіцу, мовячы да мянé: Не палохайся: Я ёсьць Пéршы і Апошні ды Жывы;
  18. і быў Я мёртвы і вось жыву на вéчныя вякí; амін. I маю ключы пéкла і сьмéрці.
  19. Напішы, што ўбачыў ды што ёсьць і што мáе стацца пасьля гэтага:
  20. тайна сямёх зорак, што бачыў ты ў правіцы Маёй, ды сéм сьвéтачаў залатых: сéм зорак — Ангелы сямёх цэркваў, а сéм сьвéтачаў, што ты бачыў, ёсьць сéм цэркваý.

 

Разьдзéл 2.

  1. Ангелу Эфэскае царквы нанішы: Вось што кажа Той, што дзяржыць сéм зорак у правай руцэ сваёй ды што ходзе сярод сямёх залатых сьвéтачаў:
  2. Вéдаю ўчынкі тваі і труд твой і цярплівасьць тваю, ды што ня можаш сьцярпéць нягоднікаў і дасьвéдчыў тых, што называюць сябé апосталамі і ня ёсьць, ды знайшоў іх брахунамі,
  3. і пакутаваў, і маеш цярплівасьць, ды дзеля імéньня Майго трудзіўся й не зьнямогся.
  4. Але маю проці цябé тое, што пакінуў ты пéршую любоў тваю.
  5. Дык прыпомні, скуль выпаў, і пакáйся ды рабі пéршыя дзелы тваé; калі-ж нé, дык хутка прыйду да цябé і зрушу сьвéтач твой з мéсца ягонага, калі не пакаешся.
  6. Адно тое маеш, што ненавідзіш дзелй Мікалаітаў, якія й Я ненавіджу.
  7. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора: хто пераможа, дам таму спажываці ад дрэва жыцьця, што пасярод раю Божага.
  8. I ангелу Сьмірнскае царквы напішы: Вось што кажа Пéршы й Апошні, што быў памéршы і ажыў:
  9. Вéдаю ўчынкі тваі і тугу й убожства (ты-ж багаты), ды ганьбаваньне ад тых, што называюць сябé Жыдамі й ня ёсьць, а ёсьць сынагога сатаны.
  10. Ня бойся нічога, што маеш выцярпецьВосьдябалманіцца кідаці спаміж вас, каб спакусіць; і зазнáеце гора дзéсяць дзён. Будзь вéрны да сьмéрці, і дам табé вянок жыцьця.
  11. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора: Хто пераможа, не дазнáе крыўды ад паўторнае сьмéрці.
  12. I ангелу царквá, што ў Пэргаме, напішы: Вось што кажа Той, што мáе мéч двусéчны востры:
  13. Вéдаю ўчынкі тваі, ды што жывéш там,дзе пасад/шатана, і дзяржáш імя Маé ды не адрокся ад вéры Маéй у тыя дні, калі забіты быў у вас, дзе жывé сатана, вéрны Мой сьвéдка Антыпа.
  14. Ды маю проці цябé няшмат, бо маеш тамака такіх, што дзяржáцца навукі Валаама, які навучыў кінуць спакусу перад сынамі Ізраілявымі, каб éлі жэртвы ідалавыя ды жылі ў блудзе.
  15. Такжа маеш і ты такіх, што дзяржáцца навукі Мікалаітаў, якую ненавіджу.
  16. Пакайся: бо як нé, хутка прыйду да цябé і ваявáціму з імі мячом вуснаў Маіх.
  17. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора: Хто пераможа, дам таму спажываці ад манны ўкрытае і дам яму камень бéлы й на кáмені імя новае напісанае, якога ніхто ня вéдае, толькі хто дастаў.
  18. I Ангелу царквá ў Тыатыры напішы: Вось што кажа Сын Божы, Які мáе вочы Сваéг як полымя агністае, а ногі Яго да мéдзі падобныя: .
  19. Вéдаю ўчынкі тваі і любоў, і служэньне, і вéру, і цярплівасьць тваю, і ўчынкі тваі, ды што апошніх балéй, чым пéршых.
  20. Але маю крыху проці цябé: бо даéш жанчыне Езавéлі, што называе сябé прарочыцай, вучыць і баламуціць рабоў маіх, жыць распусна ды éсьці жэртвы ідалавыя.
  21. I даў Я éй час, каб пакаялася ў распусьце сваёй, ды не пакаялася.
  22. Вось я кідаю яé на ложак і палюбоўнікаў яе ў вялікую тугý, калі не пакаюцца ў дзелóх сваіх.
  23. I дзяцéй яé на сьмéрць забю. I давéдаюцца ўсé цэрквы, што Я ёсьць разьвéдчык нутра й сэрца. I дам вам кожнаму паводле дзéл вашых.
  24. Вам-жа кажу ды рэшце Тыатырцаў, якія ня маюць гэтае навукі і якія не пазналі так-званых глыбіняў шатáна, што не ўзвалю на вас іншага цяжару,
  25. адно тое, што маеце, дзяржыце, ажно пакуль ня прыду.
  26. I хто пераможа й пілнаваціме дзелы маé да канца, таму дам уладу над паганамі,
  27. і будзе пасьвіць іх пáліцай зялéзнай; як судзьдзе глінянае, пакрышацца яны, як і Я прыняў ад Айца Майго;
  28. і дам яму зорку ранічную.
  29. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора.

 

Разьдзéл 3.

  1. I Ангелу царквы ў Сардах напішы: Вось што кажа Той, што мáе сéм духаў Божых ды сéм зорак: Вéдаю ўчынкі тваі, што маеш імя, што жывéш, ды ёсьць мёртвы.
  2. Чувай і ўзмацняй рэшту, што манíцца ўмéрці: бо незнайшоў Я, каб дзелы тваé былі споўнены перад Богам.
  3. Дык прыпомні, як ты прыняў ды чуў, і пілнуй ды пакайся. Калі-ж ня будзеш чувáць, прыду на цябé, быццам злодзей, і ня будзеш вéдаць, у якую гадзіну прыду на цябé.
  4. Мала маеш у Сардах імёнаў, што не запэцкалі вопраткі сваёй; яны будуць хадзіць са Мною ў бéлым, бо годны гэтага.
  5. Хто пераможа, апрáнены будзе ў бéлыя шáты; і ня вычыркну імя ягонага з кнігі жыцьця, і вызнáю імя яго перад Айцом Маім і перад Ангелáмі Яго.
  6. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора.
  7. I ангелу царквы ў Філядэльфіі напішы: Вось што кажа Сьвяты, Запраўдны, Які мáе ключ Давідавы, што адмыкае — і ніхто не замкнé, ды замыкае — і ніхто не адамкнé:
  8. Вéдаю ўчынкі тваі; вось, Я даў перад табою дзьвéры адамкнёныя, і ніхто ня можа замкнуць іх; малую маеш сілу, ды захаваў слова Маё і не адрокся ад імéньня Майго.
  9. Вось, я даю: із сынагогі шатáна, з тых,што называюць сябé Жыдамі, ды ня ёсьць, а ілгуць, — вось, я зрóблю, каб яны прыйшлі й сукланіліся перад нагамі тваімі, і давéдаюцца, што Я ўлюбіў цябé.
  10. А што ты захаваў слова цярплівасьці Маéй, дык і Я захаваю цябé ад гадзіны спакушэньня, што мáе прыйсьці на ўсéнькі сьвéт, каб спакусіць жыхараў зямлі.
  11. Вось, Я йду хутка; дзяржы, што маеш, каб ніхто не забраў вянка твайго.
  12. Хто пераможа, зрóблютаго стаўбом у храме Бога Майго, і ўжо ня выйдзе вонкі; і напішу на ім імя Бога Майго і імя мéста Бога Майго, новага Ерузаліму, што зыходзе з нéба ад Бога Майго, ды Маё новае імя.
  13. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора.
  14. I ангелу Ляодыкійскае царквы напішы: Вось што кажа Амін, сьвéдка вéрны й справядлівы, пачатак тварэньня Божага:
  15. Вéдаю ўчынкі тваі, што ты ані сьцюдзéны, ані гарачы; о, каб-жа ты быў сьцюдзёны або гарачы!
  16. Дык вось, дзеля таго, што ты цёплы, а не сьцюдзёны ані гарачы, Я выкіну цябé і? вуснаў Маіх.
  17. Бо кажаш: я багаты і разбагацéў і ні ў чым ня маю патрэбы, і ня вéдаеш, што ты гаротны і мізэрны, і ўбогі, і сьляпы, і голы.
  18. Раджу табé купіць у Мянé золата, ачышчанае ў вагні, каб разбагацéў; ды бéлую вопратку, каб апрануўся, ды каб ня выявіўся сорам нáгасьці тваéй; ды мазяй вочнаю пгмаж вочы тваé, каб бачыў.
  19. Я, каго люблю, дакараю й караю; дык будзь старэнны й пакайся.
  20. Вось, стаю пры дзьвярох і стукаюся; калі хто пачуе Мой голас і адчыніць дзьвéры, Я выйду да яго і буду вячэраць з ім, дый ён са Мною.
  21. Хто пераможа, дам яму сéсьці са Мною на пасадзе Маім, як і Я перамог і сéў з Айцом Маім на пасадзе Ягоным.
  22. Хто мáе вуха, слухай, што Дух цэрквам гавора.

 

Разьдзéл 4.

  1. Пасьля гэтага я глянуў, і вось дзьвéры расчыненыяна нéбе, і пéршы голас, які я чуў, быццам голас трубы, гукаючы са мною, сказаў: узыйдзі сюды, і пакажу табé, штó мусіць стацца пасьля гэтага;
  2. I я ўраз быў у духу; і вось пасад стаяў на нéбе, а на пасадзе — Сідзйчы.
  3. I Сідзячы з выгляду падобны быў да кáменя ясьпісовага й сардыновага; і вясёлка навакол пасаду, з выгляду падобная да шмарагдовае.
  4. I навакол пасаду дваццаць чатыры пасады; і на пасадах углéдзіў я сéдзячы дваццаць чатырох старыкоў, апрáненых у бéлыя вопраткі, і на галовах у іх былі залатыя вянкі.
  5. І із пасаду выходзяць маланкі й грымоты й галасы; і сéм сьвéтачаў агністых гараць перад пасадам і éсьць сéм духаў Божых.
  6. I перад пасадам мора шклянае, падобнае да крышталу, і ўсярэдзіне пасаду ды навакол пасаду чатыры жывёлы, поўныя вачэй спераду і ззаду.
  7. I пéршая жывёла падобная да лéва, і другая жывёла падобная да цяляці, і трэцяя жывёла мéла аблічча, як чалавéк, і чацьвéртая жывёла падобна да арла лятучы.
  8. I чатыры жывéлы, кожная па сабé, мéлі па шэсьць крыльляў наўкола і ўсярэдзіне поўны вачэй; і ўдзéнь і ўначы ня маюць супачынку, гаворачы: Сьвят, Сьвят, Сьвят Госпад Бог Уседзяржыцель, што быў і што ёсьць і што йдзе.
  9. I калі жывёлы аддаюць хвалу і чэсьць і падзяку Сідзячаму на пасадзе, Жывýчаму на вéчныя вякí,
  10. упадаюць дваццаць чатыры старыкі перад Сідзячым на пасадзе і кланяюцца Жывучаму на вéчныя вякí і кідаюць сваé вянкі перад пасадам, кажучы:
  11. Госпадзе! Ты годзен узяць хвалу і чэсьць і сілу, бо Ты стварыў усё, і воляй Тваéй яно ёсьць і створана.

 

Разьдзéл 5.

  1. I ўглéдзіў я ў правіцы Сідзячага на пасадзе кнігу, запісаную ссярэдзіны і зьвéрху, запячатаную сямéма пячацямі.
  2. I ўглéдзіў я Ангела дужога, абвяшчаючы голасам вялікім: Хто гóдзен разгарнуць кнігу і зьняць пячаці яé?
  3. I ніхто ня здолеў на нéбе ані на зямлі, ані пад зямлёй разгарнуць кнігу й глянуць У яé.
  4. I я вéльміплакаў, што не знайшлося нікога, годнага разгарнуць і прачытаць кнігу, ці глянуць у яé.
  5. I -адзін із старыкоў кажа мнé: Ня плач! Вось, лéў, што з роду Юдавага, карэнь Давідавы, перамог, каб разгарнуць кнігу й зьняць сéм пячацяў яé.
  6. I глянуў я, і вось пасярод пасаду й чатырох жывёлаў ды пасярод старыкоў Ягнй стаіць, быццам заколенае, маючы сéм рагоў і сéм вачэй, што ёсьць сéм духаў Божых, пасланых на ўсю зямлю.
  7. I прыйшло ды ўзяло кнігу з правіцы Сідзячага на пасадзе.
  8. I, як узяло кнігу, чатыры жывёлы й дваццаць чатыры старыкі ўпалі прад абліччам Ягняці, маючы кожын гусьлі й чары залатыя, поўныя пахнідлаў, што ёсьць малітвы сьвятых;
  9. і пяюць новую пéсьню, мовячы: Ты годзен узяць кнігу ды зьняць пячаці з яé, бо Цябé закалолі, і Ты Крывёю Сваéй адкупіў нас Богу із кожнага роду й языка і народу ды паганаў,
  10. і зрабіў нас Богу нашаму царамі й сьвяшчэньнікамі; і будзем царйць на зямлі.
  11. I глядзéў я і чуў голас множства ангелаў навакол пасаду й жывёлаў і старыкоў; і лічба іх была мірыяды мірыядаў і тысячы тысячаў,
  12. мовячы голасам вялікім: Годна Ягнятка заколенае ўзяць сілу й багацьце, і мудрасьць, і моц, і чэсьць, і хвалу, і багаслаўлéньне.
  13. I ўсякае стварэньне, што на нéбе й на зямлі, і пад зямлёй, і ў моры, дый усё, што ў іх, чуў я, мовячы: Сідзячаму на пасадзе й Ягняці багаслаўлéньне і чэсьць, і хвала, і сіла на вéчныя вякí.
  14. I чатыры жывёлы гаварылі: Амін. I дваццаць чатыры старыкі ўпалі і сукланіліся Жывучаму на вéчныя вякí.

 

Разьдзéл 6.

  1. I ўбачыў я, што Ягня зьняло адну з пячацяў, і пачуў адну з чатырох жывéлаў, мовячы быццам грымотным голасам: Ідзі ды глядзі.
  2. I я паўзіраўся, і вось бéлы конь, і коньнік на ім ды з лукам; і далі яму вянок, і выйшаў пераможнік, каб перамагчы.
  3. I, калі зьняло Яно другую пячаць, я пачуў другую жывёлу, мовячы: Ідзі ды глядзі.
  4. I выйшаў другі конь рыжы, і коньніку на ім дáдзена ўзяць мір із зямлі, ды каб адны адных забівалі; і дáдзены яму мéч вялізарны.
  5. I, як зьняло трэцюю пячаць, пачуў я трэцюю жывёлу, мовячы: Ідзі ды глядзі. I я паўзіраўся, і вось конь вараны, і коньнік на ім, маючы ў руцэ сваёй вагý;
  6. і пачуў я голас спасярод чатырох жывёлаў, мовячы: Мéра пшаніцы за дынар, і тры мéры ячмéню за дынар; і алівы й віна не марнуй.
  7. I, як зьняло чацьвéртую пячаць, пачуў я голас чацьвéртае жывéлы, мовячы: Ідзі ды глядзі.
  8. I я паўзіраўся, і вось конь бляды, і коньнік на ім, што імя яму сьмéрць, і пéкла сьлéдам за ім; і дáдзена ім улада забіваці на чацьвéртай часьці зямлі мячом і голадам, і сьмéрцяй, ды зьвярыма зямнымі.
  9. I, як зьняло Яно пятую пячаць, убачыў я пад ахвярнікам душы забітых за слова Божае ды за сьвéдчаньне, што мéлі; і загаманілі голасам вялікім, мовячы:
  10. Дакуль, Валадару Сьвяты і Праўдзівы, ня судзіш і ня мсьцішся за кроў нашу над жыхарамі зямлі?
  11. І далі кожнаму бéлыя вопраткі і сказалі, каб супачывалі яшчэ крыху часу, пакуль не дапоўняць суслужнікі іхнія ды браты іхнія, што маюць быць забіты, як і яны.
  12. I паўзіраўся я, як зьняло Яно шостую нячаць. I вось зрзбідася вялікае ўстрасéньне, і сонца пацямнéла, як валасяніца, і мéсяц зрабіўся, як кроў,
  13. і зоркі нябéсныя паспадалі на зямлю, як смакоўніца, устрасáная вялікім вéтрам, скідае недасьпéлыя смоквы сваé;
  14. і нéба счэзла, як скручаны лісток, і кожная гарá і востраў скрануліся з мéсц сваіх;
  15. і цары зямныя, і магнаты, і багатыры, і тысячнікі, і асілкі, і кожын раб ды кожын вольнік паўкрываліся ў пячорах і ў горных расколінах
  16. дый кажуць горам і скалам: Звалéцеся на нас і ўкрыйце нас ад аблічча Сідзячага на пасадзе ды ад гнéву Ягняці:
  17. бо настаў вялікі дзéнь гнéву Ягонага, і хтó здолее ўстаяці?

 

Разьдзéл 7.

  1. I пасьля гэтага ўглéдзіў я чатырох ангелаў, якія, стоючы на чатырох вуглох зямлі, дзяржалі чатыры вятры зямлі, каб ня дзьмуў вéцер ні на зямлю, ні на мора, ні на якое дрэва.
  2. І ўглéдзіў я другога ангела, які ўзыходзіў ад усходу сонца, маючы пячаць Бога Жывога; і гукнуў ён вялікім голасам да чатырох ангелаў, якім дадзена шкоду чыніці зямлі й мору, мовячы:
  3. Ня шкодзьце ні зямлі, ні мору, ні дрэвам, пакуль не папячатаем рабоў Бога нашага на лабох іхніх.
  4. I пачуў я лічбу папячатаных: сто сорак чатыры тысячы папячатаных із усіх родаў сыноў Ізраілявых.
  5. Із роду Юдавага дванаццаць тысяч папячатаных; з роду Рувімавага дванаццаць тысяч папячатаных; із роду Гáдавага дванаццаць тысяч папячатаных;
  6. із роду Асіравага дванаццаць тысяч пáпячатаных; із роду Нэфталімавага дванаццаць тысяч папячатаных; із роду Манасьсіявага дванаццаць тысяч папячатаных;
  7. із роду Сымэонавага дванаццаць тысяч папячатаных; із роду Лéвіявага дванаццаць тысяч папячатаных; із роду Ізахáравага дванаццаць тысяч папячатаных;
  8. із роду Завулёнавага дванаццаць тысяч папячатаных; із роду Язэпавага дванаццаць тысяч папячатаных; Із роду Бэніямінавага дванаццаць тясяч папячатаных.
  9. Пасьля гэтага глянуў я, і вось вялізарны натоўп, палічыць якога ніхто ня мог, із усіх плямéньняў і родаў, і народаў, і языкоў, стаіць перад пасадам і перад Ягнём, апрануўшыся ў бéлыя шаты, і пальмы ў руках іхніх;
  10. і загукалі вялікім голасам, мовячы: Спасéньне Богу нашаму, што сядзіць на пасáдзе, ды Ягняці.
  11. I ўсé ангелы стаялі навакол пасаду і старыкоў і чатырох жывéлаў і ўпалі перад пасадам на твар свой і сукланіліся Богу,
  12. мовячы: Амін! Багаслаўлéньне і хвалá, і мудрасьць, і падзяка, і чэсьць, і моц, і сіла Богу нашаму на вéчныя вякí! Амін!
  13. I азваўся адзін із старыкоў, мовячы да мянé: Гэтыя апрáненыя ў бéлыя шаты — хто яны і скуль прыйшлі?
  14. І я сказаў яму: Ты вéдаеш, пане. I сказаў ён мнé: Гэта тыя, што прыйшлі з вялікага гора; яны памылі вопраткі сваé і выбелілі вопраткі сваé ў крыві Ягняці.
  15. Дзеля гэтага яны перад пасадам Бога і служаць Яму ўдзень і ўначы ў храме Ягоным; і Сідзячы на пасадзе жыціме ў іх;
  16. і ня будуць яны ўжо хацéць éсыді ані піці, і не падзé на іх сонца ані жадная сьпéка.
  17. Бо Ягня, што пасярод пасаду, будзе іх пасьвіць і вадзіць іх да жывых крыніцаў вод. I абатрэ Бог кожную сьлязіну з вачэй іхніх.

 

Разьдзéл 8.

  1. I, як зьняло Яно сéмую пячаць, настала маўчаньне на нéбе блізу на паўгадзіны.
  2. I ўглéдзіў я сéм ангелаў, што стаялі перад Богам, і дáдзены ім сéм труб.
  3. I прыйшоў іншы ангел і стануў перад ахвярнікам, маючы кадзільню залатую; і далі яму багата пахнідлаў, каб паклаў з малітвамі ўсіх сьвятых на залаты ахвярнік, штр перад пасадам.
  4. I ўзьняўся нерад Богам дым ад пахнідлаў з малітвамі сьвятых із рукі ангела.
  5. I ўзяў ангел кадзільню й напоўніў яé агнём з ахвярніку ды кінуў на зямлю; і сталіся галасы, і грымоты, і маланкі, і трасéньне.
  6. I сéм ангелаў, што мéлі.сéм труб, нарыхтаваліся трубіць.
  7. I затрубіў пéршы Ангел, і стаўся град і агонь, зьмéшаныя з крывёю, і выпалі на зямлю; і траціна дзярэў згарэла, і ўся трава зялёная выгарэла.
  8. I затрубіў другі Ангел, і быццам гарá вялізарная, палáючая агнём, звалілася ў мора; і траціна мора сталася крывёй;
  9. і вымерла траціна стварэньняў у моры, што мéлі дух, і траціна судзен пагібла.
  10. I трэці Ангел затрубіў, і звалілася з нéба вялізная зорка, як паходня палáючая, і ўпала на траціну рэк ды на крыніцы водаў;
  11. і імя зоркі чытаецца Палын; і траціна водаў перакінулася ў палын, і многа людзéй памéрла ад тых водаў, бо прагорклі.
  12. I чацьвéрты Ангел затрубіў, і была паражóна траціна сонца і траціна мéсяца і траціна зорак, каб траціна іх зацьмілася, ды каб дзéнь траціну не сьвяціў і таксама ночка.
  13. I бачыў я і чуў, як адзін Ангел ляцéў пасярод нéба і вялікім гоіíасам гаварыў: Гора, гора, гора жыхарам зямлі ад рэшты трубных галасоў трох Ангелаў, што маюць трубіць!

 

Разьдзéл 9.

  1. I .пяты Ангел затрубіў, і ўглéдзіў я зорку, якая ўпала з нéба, і дáдзены быў éй ключ ад калодзежа бяздоньня;
  2. і адамкнула яна калодзеж бяздоньня, і ўзьняўся з калодзежа дым, быццам дым з вялізарнае пéчы; і зацьмілася сонца й павéтра ад дыму з калодзежа.
  3. I з дыму выйшла на зямлю саранчá, і дадзена éй улада, як маюць уладу скарпіоны зямныя;
  4. і сказана éй, каб не рабіла шкоды травé зямной, ані зéльлю ніякаму, ані дрэву ніякаму, а толькі адным людзям, якія ня маюць пячаці Божае на лабóх сваіх;
  5. і дáдзена éй, каб іх не забівала на сьмéрць, але каб мучыла пяць мéсяцаў; і мýка ад яé, як мýка ад скарпіона, калі ўкусе чалавéка.
  6. і ў гэтыя дні шукáцімуць людзі сьмéрці і ня знойдуць яé; і жадáцімуць памéрці, ды сьмéрць будзе ўцякаці ад іх.
  7. I выгляд саранчы падобны да канéй, прыгатаваных да бітвы, і на галовах у яé быццам вянкі, падобныя да золата; і твары ў яé быццам твары чалавéчыя.
  8. I валасы мéла, як валасы ў жанок; і зубы ў яé як у львоў былі.
  9. I мéла пáнцыры, быццам панцыры зялéзныя; і гук ад крыльляў яé быццам гук ад вазóў, калі множства канéй бягуць на бітву.
  10. I мáе хвасты, падобныя да скарпіонавых, і ў хвастох у яé джáла было; і ўлада яé — шкодзіць людзям пяць мéсяцаў.
  11. I мáе над сабою за цара ангела бяздоньня: імя яму пажыдоўску Аваддон, а пагрэцку мáе імя Апольліон.
  12. Адно гора прайшло; вось, ідуць яшчэ два горы за ім.
  13. I шосты Ангел затрубіў, і пачуў я адзін голас із чатырох вуглоў залатога ахвярніку, што перад Богам,
  14. які мовіў да шостага Ангела, што мéў трубу: Разьвяжы чатырох Ангелаў, што зьвязаны над вялікай ракой Эўфратам.
  15. I разьвязаны былі чатыры ангелы, што былі прыгатаваны на гадзіну і дзéнь, і мéсяц, і год, каб забіці трацíну людзéй.
  16. I лічба коннага войска дзьвé мірыяды мірыяд; і я чуў лічбу іх.
  17. І гэтак бачыў я коні ў прывíдзе і крньнікаў на іх, што мéлі пáнцыры агністыя і гіяцынтавыя і сéркавыя; і галовы ў канéй, як галовы у львоў, і із ратóў іх выходзе агонь і дым і сéрка;
  18. трымá гэтымі была забіта траціна людзéй: агнéм і дымам і сéркай, што выходзілі із ратóў іхніх.
  19. Бо сіла іхняя у ратóх іх; бо хвасты ў іх падобныя да зьмéяў, маюць галовы ды імі шкодзяць.
  20. I рэшта людзéй, што ня былі пазабіваны плягамі гэтымі, не пакаяліся ў дзелóх рук сваіх, каб не пакланяцца дэманам ды ідáлам залатым і сярэбраным, і мядзяным, і камéнным, і драўляным, што ані бачыць ня могуць, ані чуць, ані хадзіць;
  21. і не пакаяліся ў забойствах сваіх, ані ў чараваньнях сваіх, ані ў распуснасьці сваёй, ані ў крадзежах сваіх.

 

Разьдзéл 10.

  1. I ўбачыў я іншага Ангела, дужога, зыходзячы з нéба, які апрáнены быў у хмару, і над галавою ягонай была вясёлка, і аблічча ў яго быццам сонца, і ногі ў яго быццам слупы вагністыя;
  2. і мéў ён у руцэ сваёй кніжыцу разгорненую; і паставіў ён правую нагý сваю на мора, а лéвую на зямлю,
  3. ды гукнуў ён голасам вялікім, быццам лéў рычыць; і, як гукнуў ён, прамовілі сéм грымотаў галасáмі сваімі.
  4. I, як прамовілі сéм грымотаў галасáмі сваімі, я маніўся пісаць; і пачуў голас з нéба, які гаварыў мнé: Запячатай, штó прамовілі сéм грымотаў, і ня пішы гэтага.
  5. I Ангел, Якога бачыў я стоючы на моры й на зямлі, узьняў руку сваю да нéба
  6. і пакляўся Жывýчым на вéчныя вякí, Каторы стварыў нéба і што ў ім, ды зямлю і што ў ёй, ды мора і што ў ім, што ня будзе ўжо часу,
  7. адно ў дні голасу сёмага Ангела, калі той затрубіць, ды споўніцца тайна Божая, як Ён абвясьціў рабáм сваім Прарокам.
  8. I голас, які чуў я з нéба, ізноў прамовіў да мянé і сказаў: Ідзі, вазьмі кніжыцу разгорненую ў руцэ Ангела, што стаіць на моры й на зямлі.
  9. I пайшоў я к Ангелу, кажучы яму: Дай мнé кніжыцу. I кажа мнé: Вазьмі ды зьéш яé; і зробіць яна горка табé ў жывацé, але ў вуснах тваіх будзе салодкая, як мёд.
  10. í ўзяў я кніжыцу з рукі Ангела ды зьéў яé; і, як зьéў яé, прагорк жывот мой.
  11. І кажа ён мнé: Ты мусіш ізноў прарочыць аб народах, і плямёнах, і языкох, і царох многіх.

 

Разьдзéл 11.

  1. I дáдзена мнé трысьціна, падобная да пáліцы; і Ангел, стоючы, сказаў: Паўстань і памéрай храм Божы і ахвярнік і тых, што ў ім пакланяюцца;
  2. а панадворак, што перад храмам, кінь вонках ды ня мéрай яго, бо ён дáдзены паганам: і мéста сьвятое таптáцімуць сорак два мéсяцы.
  3. I дам двум сьвéдкам маім, і будуць прарочыць тысяча дзьвéсьце шэсьцьдзесят дзéн, апрануўшыся ў палатніну.
  4. Гэта ёсьць дзьвé аліўкі і два сьвéтачы, што перад Богам зямлі стаяць.
  5. I, калі хто схоча зрабіці ім крыўду, агонь выйдзе із вуснаў іх ды пажарэ ворагаў іхніх; і калі хто схоча зрабіці ім крыўду, мусіць быць гэтак забіты.
  6. Яны маюць уладу замкнуці нéба, каб ня падаў дождж у дні прарóчаньня іхняга; і маюць уладу над вóдамі — ператвараць іх у кроў і біці зямлю ўсякімі плягамі, колькі-б хацéлі.
  7. I калі скоычаць сьвéдчаньне сваё, зьвéр, што выйдзе з бяздоньня, учыніць вайну з імі і пераможа іх ды пазабівае іх.
  8. I трупы іх на вуліцы вялікага мéста, «што называецца духоўна Садом і Эгіпет, дзé і Госпад наш быў распяты.
  9. I із народаў, і родаў, і языкоў, і плямёнаў бачыць будуць трупы іхнія ў працягу трох дзён і паўдня, і не пазволяць пакласьці трупы іхнія ў магілы;
  10. і жыхары зямлі будуць цéшыцца над імі й весяліцца; і пасылацімуць адны адным падарункі, бо гэтыя два прарокі мучылі жыхараў зямлі.
  11. I цераз тры дні і паўдня дух жыцьця зыйшоў на іх ад Бога, і паўсталі на ногі сваé, і страх вялікі напаў на тых, што бачылі іх.
  12. I пачулі голас вялікі з нéба, мовячы да іх: Узыйдзéце сюды. I ўзыйшлі на нéба ў хмары, і бачылі іх ворагі іхнія.
  13. I ў гэну гадзіну зрабілася трасéньне вялікае, і дзесятая частка мéста завалілася, і забіты ў трасéньні сéм тысяч імёнаў чалавéчых; а рэшта былі зьняты жáхам і аддалі хвалу Богу нябёсаў.
  14. Другое гора прайшло; вось, хутка йдзе трэцяе гора.
  15. I сёмы Ангел затрубіў, і сталіся вялікія галасы на нéбе, якія мовілі: Царствы сьвéту сталіся Госпада нашага і Хрыста Ягонага, і будзе царыць на вякí вéчныя.
  16. I дваццаць чатыры старыкі, што перад Богам сядзéлі на пасадах сваіх, паваліліся на твар свой і пакланіліся Богу,
  17. мовячы: Дзякуем Табé, Госпадзе Божа Ўседзяржыцелю, Які ёсьць і быў і йдзéш, што прыняў Ты сілу Сваю вялікую і запанаваў.
  18. I ўзлаваліся пагане, і прыйшоў гнéў Твой і парá судзіці мёртвых і даць нагароду рабáм Тваім прарокам і сьвятым, і баячымся імéньня Твайго, малым ды вялікім, і вынішчыць тых, што нішчаць зямлю.
  19. I расчыніўся храм Божы ў нéбс, і паказалася скрыня запавéту Яго ў храме Ягоным; і былі маланкі й галасы, і грымоты, і трасéньне, ды град вялізарны.

 

Разьдзéл 12.

  1. I знак вялізны паказаўся на нéбе: жанчына, апрáненая ў сонца, і мéсяц пад нагамі ў яé, і на галаве яé вянок із дванаццацёх зорак.
  2. I, быўшы ўцяжку, крычэла ад болю і мукаў радзільных.
  3. I паказаўся другі знак на нéбе: вось зьмéй вялізарны, як агонь чырвоны, з сямéма галовамі й дзесяцьмá рагамі, і на галовах яго сéм дыадэмаў;
  4. і хвост ягоны ўвалок траціну зорак з нéба ды кінуў іх на зямлю. I зьмéй стануў перад жанчынай, што мéлася радзíць, каб, як уродзе, зжэрці дзіця яé.
  5. I ўрадзíла сына, хлопчыка, што мáе пасьвіць ýсé народы пáліцай зялéзнай; і ўзята дзіцятка яé да Бога й пасаду Ягонага,
  6. і жанчына ўцякла ў пустыню, дзе мáе мéсца, ад Бога прыгатаванае, каб кармілі яé тамака тысяча дзьвéсьце шэсьцьдзесят дзён.
  7. I ўзьнялася вайна на нéбе: Міхáл і Ангелы ягоныя ваявалі са зьмéем, і зьмéй ваяваў ды ягоныя Ангелы,
  8. ды не асілілі, і не знайшлося ўжо мéсца для іх на нéбе.
  9. I скінены быў той зьмéй вялізарны, вужака старавéчны, называны дябалам і сатаной, што зводзе з дарогі простай усéнькі сьвéт, — скінены на зямлю, і з ім разам скінены ангелы ягоныя.
  10. І пачуў я голас вялікі, мовячы ў нéбе: Цяпéр настала спасéньне і сіла і царства Бога нашага, ды ўлада Хрыста Ягонага: бо скінены паклёпнік на братоў нашых, што дзéнь і ноч вінаваціў іх брахліва перад Богам нашым.
  11. І яны перамаглі яго Крывёю Ягняці і словам сьвéдчаньня свайго ды ня ўлюбілі душ сваіх ажно да сьмéрці.
  12. Дзеля гэтага радуйцеся, нябёсы і тыя, што жывуць у іх! Гора жыхáрам зямлі і мора, бо зыйшоў да вас дябал у гнéве вялікім, вéдаючы, што ня шмат мáе часу.
  13. I, як углéдзіў зьмéй, што ён скінены на зямлю, пачаў ён перасьлéдаваць жанчыну, што ўрадзіла хлапчанё.
  14. I дáдзены жанчыне двое крыльляў вялікага арла, каб ляцéла ў пустыню на мéсца сваё ад аблічча вужакі, дзе-б кармілася парý, пóры ды паўпары.
  15. I пусьціў вужака за жанчынай ваду із роту свайго, быццам ракý, каб ракá панéсла яé.
  16. I памагла жанчыне зямля, і расчыніла зямля вусны сваé ды праглынула ракý, што пусьціў зьмéй із роту свайго.
  17. I разыошыўся зьмéй на жанчыну і пайшоў ваяваць з рэштай із насéньня яé, што захоўваюць зáпаведзі Божыя і маюць сьвéдчаньне Ісуса Хрыста.

 

Разьдзéл 13.

  1. І стануў я на пяску марскім; і ўглéдзіў зьвéра, выходзячы з мора, які мéў сéм галоў і дзéсяць рагоў; і на рагох у яго дзéсяць дыадэмаў, і на галовах ягоных імёны блюзьнéрскія.
  2. I зьвéр, якога я ўбачыў, быў падобны да рыся, і ногі ў яго, як у мядзьвéдзя, і рот у яго, як рот у лéва. I даў яму зьмéй сілу сваю і пасад свой і ўладу вялікую.

3.І бачыў я адну із галоў яго, быццам на сьмéрць забітую, і рана яé сьмяротная залéчана, і дзівілася ўсéнька зямля ззаду за зьвéрам.

  1. I пакланіліся зьмéю, што даў уладу зьвéру, і пакланіліся зьвéру, гаворачы: Хто падобны да гэтáга зьвéра? Хто здольны бароцца з ім?
  2. I дáдзены яму вусны гаварыць вялікае і блюзьнéрскае; і дáдзена яму ўлада вясьці вайну сорак два мéсяцы.
  3. I расчыніў ён вусны сваé дзеля блюзьнéрства проці Бога, каб блюзьніць проці імéньня Ягонага і сялібы Ягонае і тых, што жывуць у нéбе.
  4. I дáдзена яму вясьці вайну з сьвятымі ды перамагчы іх; і дáдзена яму ўлада над усякім родам і языком і народам.
  5. I паклоняцца яму ўсé жыхары зямлі, імёны якіх не запісаны ў кнігу жыцьця Ягняці заколенага ад стварэньня сьвéту.
  6. Калі хто мáе вуха, слухайí
  7. Хто вядзé ў палон, у палон пойдзе; хто мячом забівае, сам мусіць быць мячом забіты. Тут цярплівасьць і вéра сьвятых.
  8. І ўглéдзіў я другога зьвéра, выходзячы із зямлі, і мéў ён двое рагоў, падобных да ягнячых, ды гукаў, як зьмéй;
  9. і ўсю ўладу пéршага зьвéра зьдзейсьняе ён перад ім: прымушае зямлю і жыхараў яé пакланяціся пéршаму зьвéру, у якога залéчана сьмяротная рана яго,
  10. I робіць знакі вялікія, так што й агонь прымушае зыходзіць з нéба на зямлю перад людзьмі,
  11. ды баламуціць жыхараў зямлі знакамі, якія дáдзена яму рабіць перад зьвéрам, ды кажа жыхарам зямлі рабіць абрáз зьвéра, што мáе рану ад мячá і выжыў.
  12. I дадзена яму надзяліць абрáз зьвéра духам, каб абрáз зьвéра і гаварыў, і рабіў, каб тыя, хто толькі не паклоніцца абразý зьвéра, былі-б забіты.
  13. I робіць, каб усім — малым і вялікім, і багатым і бéдным, і вольным і рабом — дадзена было ім кляймо на правай руцэ іх або на лобе іх,
  14. ды каб ніхто ня мог ні купляць ні прадаваць, апрача толькі тых, што маюць кляймо, або імя зьвéра, або лічбу імéньня ягонага.
  15. Вось дзе мудрасьць. Хто мáе розум, аблічы лічбу зьвéра; бо гэта лічба чалавéка. I лічба яго шэсьцьсот шэсьцьдзесят шэсьць.

 

Разьдзéл 14.

  1. I глянуў я, і вось Ягня стаіць на гарэ Сыоне, і з ім сто сорак чатыры тысячы, якія маюць імя Айца Ягонага напісанае на лобе іх.
  2. I пачуў я голас з нéба, быццам гук ад множства водаў, ды быццам гук грымоту вялікага; і чуў я голас гусьляроў, на гусьлях сваіх іграючых;
  3. і пяюць яны як-бы пéсьню новую перад пасадам і перад чатырмá жывéламі і старыкамі; і ніхто ня мог навучыцца пéсьні гэнае, апрача тых ста сараку чатырох тысячаў, што выкуплены ад зямлі.
  4. Гэта тыя, што не апаганіліся з жанчынамі, бо яны чыстыя; гэта тыя, што йдуць сьлéдам за Ягнем, куды-б Яно ні пайшло. Яны выкуплены ад людзéй, першакí Богу й Ягняці.
  5. I ў вуснах у іх нямá хітравáньня: бо беззагáнныя яны перад пасадам Божым.
  6. I ўглéдзіў я другога Ангела, лятучы пасярод нéба, які мéў вéчнае Эвангельле, каб абвяшчаць жыхарам зямлі і ўсім плямёнам і родам і языкам і народам,
  7. ды гаварыў вялікім голасам: Бойцеся Бога і аддайце хвалу Яму, бо прыйшоў час суду Ягонага; і пакланéцеся Стварыцелю нéба й зямлі, і мора, і крыніцаў вод.
  8. I другі Ангел ішоў сьлéдам, мовячы: Упаў, упаў Вавілён, мéста вялізнае, бо юрным віном блуду свайго напаіў усé народы.
  9. I трэці Ангел ішоў сьлéдам за імі, мовячы вялікім голасам: Калі хто паклоніцца зьвéру й абразý ягонаму ды прыме кляймо на лоб свой ці на руку сваю,
  10. той пíціме віно гнéву Божага, налітае без дамéшкі ў чару гнéву Ягонага, і будзе мучыцца ў вагні ды ў сéрцы перад сьвятымі Ангеламі і перад Ягнём;
  11. і дым мýкі іх будзе ўзьнімацца на вéчныя вякí, і нямá супакою ўдзéнь і ўначы тым, што пакланяюцца зьвéру й абразý ягонаму, ды хто прыняў кляймо імéньня ягонага.
  12. Тут цярплівасьць сьвятых; тут тыя, што захоўваюць зáпаведзі Бога і вéру Ісýсаву.
  13. І пачуў я голас з нéба, які казаў мнé: Напішы: адгэтуль шчасьлівыя мéртвыя, што ўміраюць у Госпадзе. Запраўды, кажа Дух: каб супачылі ад трудоў сваіх, і ўчынкі іх ідуць сьлéдам за імі.
  14. I глянуў я: і вось хмара бéлая, і на хмары сядзіць падобны да Сына Чалавéчага, маючы на галавé Сваéй вянок залаты і ў руцэ Сваéй востры сéрп.
  15. I выйшаў із храму другі Ангел ды гукнуў вялікім голасам да Сідзячага на хмары: Пашлі сéрп Твой ды жні; бо прыйшла для Цябé гадзіна жнівá, бо жнівó зямлі дасьпéла.
  16. I кінуў Сідзячы на хмары сéрп Свой на зямлю, і зямля была пажáта.
  17. I другі Ангел выйшаў із храму, што на нéбе, ды сам маючы востры сéрп.
  18. I выйшаў із ахвярніку іншы Ангел, што мáе ўладу над агнéм, і вялікім крыкам крыкнуў маючаму востры сéрп, мовячы: Пашлі твой востры сéрп ды зьбяры гронкі вінаграду зямлі, бо ўжо дасьпéлі ягады яго.
  19. I кінуў Ангел сéрп свой на зямлю, і сабраў вінаград зямлі, і кінуў у ступу вялізную гнéву Божага;
  20. і патапталі ў ступé вонках мéста, і выйшла кроў із ступы ажно да вýздаў конскіх на тысячу шэсьцьсот стадыяў.

 

Разьдзéл 15.

  1. I ўглéдзіў я другі знак на нéбе — вялікі й дзіўны: сéм Ангелаў, маючых сéм плягаў апошніх, якімі канчаўся гнéў Божы.
  2. I ўбачыў я нібы шклянае мора, зьмéшанае з агнéм, і тых, што перамагалі зьвéра і абрáз ягоны, і кляймо ягонае, і лічбу імéньня яго, якія стаялі на шкляным моры, маючы гусьлі Божыя;
  3. і пяюць яны пéсьню Майсéя, раба Божага, і нéсьню Ягняці, мовячы: Вялікія і дзіўныя ўчынкі Тваé, Госпадзе Божа Уседзяржыцелю! Спрáвядлівыя й праўдзівыя шляхí Тваі, Цару сьвятых!
  4. Хто не ўбаіцца Цябé, Госпадзе, і не пахваліць імя Тваé? Бо-ж адзін Ты сьвяты: бо ўсé народы прыйдуць і паклоняцца Табé, бо выявіліся суды Тваі.
  5. I пасьля гэтага глянуў я: і вось раочыніўся храм скініі сьвéдчаньня на нéбе,
  6. і выйшлі із храму сéм Ангелаў, маючы сéм плягаў, апрáненыя ў чыстую і сьвéтлую ільняную вопратку ды падперазáныя праз грудзі залатымі паясамі.
  7. I адна із чатырох жывёлаў далá сямём Ангелам сéм залатых чáр, поўных гнéву Бога, жывучага нá вéчныя вякí.
  8. I напоўніўся храм дымам ад хвалы Божае і ад сілы Ягонае; і ніхто ня мог увайсьці ў храм, пакуль ня скончыліся сем плягаў сямёх Ангелаў.

 

Разьдзéл 16.

  1. I пачуў я голас вялікі з храму, мовячы да сямёх Ангелаў: Ідзéце й выліце чáры гнéву Божага на зямлю.
  2. І пайшоў пéршы і выліў чáру сваю на зямлю: і зрабіліся благія й агідныя раны ў людзéй, што мéлі кляймо зьвéра, дый у тых, што пакланяліся абразý ягонаму.
  3. I другі Ангел выліў чару сваю ў мора: і зрабілася кроў, быццам мёртвага, і ўсякая душа жывая памéрла ў моры.
  4. I трэці Ангел выліў чару сваю ў рэкі й крыніцы водаў: і зрáбілася кроў.
  5. I пачуў я Ангела водаў, мовячы: Справядлівы Ты, Госпадзе, Які ёсьць і быў і сьвят, што прысудзіў гэтак:
  6. бо яны пралілі кроў сьвятых і прарокаў, дык і Ты даў ім кроў піці; яны-ж варты гэтага.
  7. I пачуў я другога, які мовіў з ахвярніку: Алé, Госпадзе Божа Ўседзяржыцелю: суды Тваі правільныя і справялівыя.
  8. I чацьвéрты Ангел выліў чару сваю на сонца: і дáдзена яму паліць людзей у вагні.
  9. I палíла людзéй вялікая сьпéка, і блюзьнілі яны проці ймéньня Бога, Які мáе ўладу над усімі плягамі, ды не адумаліся даці хвалу Яму.
  10. I пяты Ангел выліу чару сваю на пасад зьвéра: í зацьмілася царства ягонае, і яны кусалі языкі сваé ад болю
  11. і блюзьнілі проці Бога Нябéснага ад мукаў сваіх ды ран сваіх, ды не пакаяліся ў учынках сваіх.
  12. I шосты Ангел выліў чару сваю ў вялікую ракý, у Эўфнрат: і высахла вадá ў ёй, каб прыгатавана была дарога для цароў, што ад усходу сонца.
  13. I ўглéдзіў я з вуснаў зьмéя і з вуснаў зьвéра і з вуснаў фальшывага прарока тры духі нячыстыя, падобныя да жабаў:
  14. бо гэта духі дэманаў, што робяць знакí, ды што выходзяць на цароў зямлі ды ўсéнькага сусьвéту, каб сабраць іх на вайну ў той дзéнь вялікі Бога Ўседзяржыцеля.
  15. Вось, іду, як злодзей: шчасьлівы, хто ня сьпіць ды хавае вопратку сваю, каб не хадзіці яму голаму, і каб ня бачылі сораму яго.
  16. I сабраў ён іх у мéсцы, што пажыдоўску называецца Армагеддон.
  17. I сёмы Ангел выліў чару сваю на павéтра: і выйшаў голас вялікі із храму нябéснага, ад пасаду, мовячы: Стáлася!
  18. I ўзьняліся галасы, і грымоты, і маланкі, і трасéньне зрабілася вялікае, якога ня бывала ад часоў, як зьявіліся людзі на зямлі. Гэткае трасéньне! Такое вялізарнае!
  19. I распалася мéста вялікае на тры часьці, і мéсты паганскія заваліліся; і Вавілён, мéста вялікае, прыпомніўся перад Богам, каб даці яму чару віна яраснага тнéву Ягонага.
  20. I кожын востраў счэз, і ніводнае гары не знáйшлося.
  21. I выпаў град вялікі, як талéнты, з нéба на людзéй; і блюзьнілі людзі проці Бога за ўдары ад граду, бо ўдар ад яго надта цяжкі.

 

Разьдзéл 17.

  1. I прыйшоў адзін із сямéх Ангелаў — тых, што мéлі сéм чáраў, í прамовіў да мянé, кажучы мнé: Хадзі, я пакажу табé суд над распусьніцай вялікай; што сядзіць над водамі многімі,
  2. з якою блудзілі цары зямныя, і віном распуснасьці яé ўпіваліся жыхары зямлі.
  3. I павёў мянé ў духу ў пустыню. I ўглéдзіў я жанчыну, сядзючы на зьвéру чырвоным, поўным імёнаў блюзьнéрскіх, з сямёма галовамі і дзесяцьма рагамі,
  4. I жанчына апрануўшыся ў порфіру і пурпур і аздобленая золатам і дарагім камéньнем ды пэрламі, маючы ў руцэ сваéй чару залатую, поўную агіды й бруду распусты яé;
  5. і на лобе ў яе напісана слова: тáйна, Вавілён вялікі, маці распусьніц і агіды зямное.
  6. I ўбачыў я, што жанчына апянела ад крыві сьвятых і ад крыві сьвéдкаў Ісусавых; і, бáчучы яé, дзівіўся я задзіўлéньнем вялікім.
  7. I сказаў мнé Ангел: Штó ты дзівуешся? Я табé скажу тайну жанчыны і зьвéра, што носіць яé ды мае сéм галоў і дзéсяць рагоў.
  8. Зьвéр, якога ты бачыў, быў і няма, і выйдзе з бяздоньня і пойдзе на пагібель; і задзíвяцца жыхары зямлі (імёны якіх не запісаны ў кнігу жыцьця ад пачатку сьвéту), бачучы зьвéра, што быў і няма, хаця ёсьць.
  9. Тут розум, які мáе мудрасьць. Сéм галоў ёсьць сéм гор, дзé жанчына сядзіць на іх, ды ёсьць сéм цароў:
  10. пяць упалі, і адзін ёсьць, другі яшчэ ня прыйшоў; калі-ж прыйдзе, нядоўга мáе быць.
  11. I зьвéр, які быў і няма, сам ёсьць восмы ды із сямéх і на пагібель ідзé.
  12. I дзéсяць рагоў, што ты бачыў, ёсьць дзéсяць цароў, якія йшчэ царства не ўзялі, але возьмуць уладу, як цары, на адну гадзіну разам са зьвéрам;
  13. яны маюць адну думку і сілу ды ўладу свáю аддадуць зьвéру.
  14. Яны будуць вясьці вайну з Ягнéм, і Ягня пераможа іх, бо Яно Госпад валадароў і Цар цароў, і тыя, што з Ім, пакліканыя і выбраныя і вéрныя.
  15. I кажа мнé: Воды, што ты бачыў, дзé сядзіць распусьніца, ёсьць народы й грамады, і плямёны й языкі.
  16. I дзéсяць рагоў, што бачыў ты на зьвéру, тыя зьненавідзяць распусьніцу і спустошаць яé ды аголяць, і цéла яé будзе зьéдзена, і спаляць яé ў вагнí;
  17. бо Бог даў у сэрца ім учыніць волю Ягоную ды ўчыніць аднадумна і даць царства іхняе зьвéру, дакуль ня споўняцца словы Божыя.
  18. I жанчына, якую ты бачыў, ёсьць мéста вялікае, што мáе царства над царамі зямнымі.

 

Разьдзел 18.

  1. I пасьля гэтага я ўбачыў Ангела, зыходзячы з нéба, які мéў вялікую ўладу; і зямля асьвяцілася ад славы ягонае;
  2. і крыкнуў ён крэпка, мовячы голасам вялікім: Паў, паў Вавілён, вялікая (распусьніца), і стаўся памяшканьнем дэманаў і прыпынкам для ўсіх духаў нячыстых і прыстанішчам для ўсякага птаства нячыстага і агіднага;
  3. бо юрным віном распуснасьці сваéй напаіла яна ўсé народы, і цары зямныя сваволілі з ёю, і купцы зямныя разбагацéлі ад сілы раскошы яé.
  4. I пачуў я другі голас з нéба, мовячы: Выйдзі з яé, мой народзе, каб ня быць учасьнікамі ў грахóх яé і нй прыняці ўдараў яé;
  5. бо дайшлі грахí яé ажно да нéба, і ўспомніў Бог аб нянраўдах яé.
  6. Аддайце éй, як і яна аддавала вам, і падвойце éй удвая паводле ўчынкаў яé; у чары, у якой яна мяшала (віно), мяшайце éй удвая.
  7. Колькі ўслаўляла яна сябé й раскóшавалася, гэтулькі дайце éй мукаў і суму; бо яна кажа ў сэрцы сваім: Сяджу царыцай, і не ўдавá я, і суму ш пабачу.
  8. Дзеля гэтага ў вадзін дзéнь прыйдуць на яе плягі: сьмéрць і туга і голад; і будзе спáлена ў вагнГ: бо дужы Госпад Бог, што судзіць яé.
  9. I заплачуць і загалосяць па ёй цары зямныя, што сваволілі й раскóшаваліся з éю, калі ўглéдзяць дым ад пажару яé,
  10. стóючы здалёк дзеля страху ад мýкі яé ды гаворачы: Гора, гора (табé), мéста вялікае Вавілён, мéста магутнае, бо ў вадну гадзіну прыйшоў суд твой!
  11. І купцы зямныя заплачуць ды засумуюць па ёй, бо ніхто ўжо ня купляе тавару іхняга,
  12. тавару із золата й серабра, і камéньня дарагога і пэрлаў, і віссону й порфіры, і шоўку й пурпуру, ды ўсякага дрэва пахýчага, і ўсякіх вырабаў із косьці сланёвае, і ўсякіх вйрабаў із дрэва дарагога і мéдзі й зялéза і мармару,
  13. і цынамону, і пахнідлаў, і міра, і лáдану, і віна, і алівы, і мукí, і пшаніцы, і скаціны й авéчак, і канéй ды вазоў, і цéлаў дый душ чалавéчых.
  14. I плады пажаданыя душы тваёй адыйшліся ад цябé; і ўсё ўкормленае ды бліскучае адыйшлося ад цябé, і ты ніколі ўжо ня знойдзеш гэтага.
  15. I таргаваўшыя гэтым, што разбагацéлі ад яé, воддаль стаяцімуць дзеля страху прад мýкаю яé, плачучы й галосячы
  16. ды мовячы: Гора, гора (табé), мéста вялікае, у віссон і порфіру і пурпур апрáненае, аздобленае золатам і камéньнем дарагім і пэрламі:
  17. бо ў вадну гадзіну спустошана гэткае багацьце! I ўсé кармачы, і ўсé людзі на караблёх, і карабéльнікі, і ўсé працаўнікі на моры воддаль стаялі
  18. і, бачучы дым ад пажару яго, крычэлі, мовячы: Якое падобна да мéста вялікага?
  19. I сыпалі пóпел на галовы сваé і крычэлі, плачучы й галосячы, ды мовілі: Гора, гора (табé), мéста вялікае, у якім разбагацéлі ад скарбаў тваіх усé, хто мáе караблі на моры: бо ў вадну гадзіну ты спустошанíа!
  20. Узьвесяліся над ім, нéба ды сьвятыя апосталы і прарокі: бо прысудзіў Бог прысуд ваш на яго.
  21. I адзін дужы Ангел падняў камень, вялікі, як млыновы, і кінуў у мора, мовячы: Гэтак з размахам кінены будзе Вавілён, мéста вялікае, і ўжо больш ня знойдуць яго;
  22. і ня будзе. ўжо чутно ў табé голасу гусьляроў і сьпявáкаў ды жалéйнікаў і трубачоў, і ня знойдзецца ўжо ў табé ніводнага мастакá ніякага мастацтва, — і гук млыновы не пачуецца ўжо ў табé;
  23. і не зазьяе ўжо ў табé сьвятлó сьвéтача, і голасу жаніха й нявéсты не пачуюць ужо ў табé: бо купцы тваі былі магнатамі зямнымі, бо чарамі тваімі абаламучаны ўсéнароды.
  24. I знойдзена ў ім кроў прарокаў ды сьвятых і ўсіх забітых на зямлі.

 

Разьдзéл 19.

  1. I пасьля гэтага пачуў я быццам голас вялікі множства народу ў нéбе, які казаў: Алілуя! Спасéньне і хвалá і чэсьць і сіла Госпаду Богу нашаму:
  2. бо правільныя і справядлівыя суды Яго. Бо засудзіў Ён вялікую распусьніцу, што пагáніла зямлю блудам сваім, і адплаціў за кроў рабоў Сваіх ад рукі яé.
  3. I паўторна сказалі: Алілуя! I дым яé ўзьнімаецца на вéчныя вякí.
  4. I ўпалі дваццаць чатыры старыкі й чатыры жывёлы ды пакланіліся Богу, сідзячаму на пасадзе, мовячы: Амін! Алілуя!
  5. I выйшаў з пасаду голас, мовячы: Хвалéце Бога нашага, усé рабы Яго ды хто баіцца Яго, і малыя і вялікія!
  6. I пачуў я быццам голас вялікае таўпы і быццам шум множства водаў і быццам гук грымотаў сільных, мовячы: Алілуя! бо запанаваў Госпад Бог Уседзяржыцель!
  7. Радуймася й весялімася і хвалу Яму давайма: бо прыйшло вясéльле Ягняці, і прыгатавалася жонка Яго.
  8. I дадзена ёй, каб апранулася ў віссон чысты і сьвéтлы;
  9. I кажа мнé: Напішы: Шчасьлівыя тыя, што пакліканы на вячэру вясéльную Ягняді. I кажа мнé: Словы гэтыя ёсьць запраўдныя Божыя.
  10. I я ўпаў да ног ягоных, каб пакланіцца яму. I кажа мнé: Глядзі, не рабі гэтага: бо я суслужнік і твой і братоў тваіх, што маюць сьвéдчаньне Ісусавае. Богу пакланіся: бо сьвéдчаньнеíсусавае éсьць дух прарочы.
  11. I ўглéдзіў я нéба расчыненае: í вось конь бéлы, і коньнік на ім, называны Вéрным і Праўдзівым, што па праўдзе судзіць і ваюе.
  12. А вочы ў яго быццам гюлымя агністае, і на галавé ў яго многа дыадэмаў. Мéў імя напісанае, якога ніхто ня вéдаў, апрача Самога.
  13. I быў апранены ў шату акрываўленую. I імя Ягонае называецца: Слова Божае.
  14. I йшлі за ім войскі нябéсныя на бéлых канёх, апрáненыя ў віссон бéлы і чысты.
  15. I з вуснаў Ягоных выходзе мéч востры, каб ім пабіць паганаў. I Сам пасéць іх пáліцай зялéзнай. I Сам топча ступý віна ярасьці і гнéву Бога Ўседзяржыцеля.
  16. I мáе на вопратцы і на сьцягне Сваім напісанае імя: Цар .цароў і Госпад валадароў.
  17. I ўглéдзіў я аднаго Ангела, стоячы на сонцы. I крыкнуў ён вялікім голасам, прамаўляючы да ўсяго птаства, што лéтала пасярод нéба: Хадзéце, зьбірайцеся на вячэру Вялікага Бога,
  18. каб éсьці цéлы цароў і цéлы тысячнікаў, і цéлы дужых, і цéлы канéй ды коньнікаў на іх, і цéлы ўсіх — вольных і рабоў, малых і вялікіх.
  19. I ўглéдзіў я зьвéра і цароў зямных і войскі іх, сабраныя дзеля вайны з Сідзячым на канí ды з войскам Ягоным.
  20. I быў схоплены зьвéр і з ім прарок фальшывы, што знакі рабіў перад ім, якімі баламуціў тых, што прынялі кляймó зьвéра і пакланяліся абразý ягонаму. Абодвух жыўцом кінулі ў возера вагністае, палáючае сéркаю.
  21. I рэшта пазабівáна мячом Сідзячага на кані, што выходзіў з вуснаў Ягоных. I ўсё птаства насьшілася цéламі іхнімі.

 

Разьдзéл 20.

  1. I ўбачыў я Ангела, зыходзячы з нéба, які мéў ключ ад бяздоньня і ланцýг вялікі ў руцэ сваёй.
  2. I схапіў ён зьмéя, вужаку адвéчнага, што ёсьць дябал і сатанá, ды спутаў яго на тысячу гадоў
  3. і кінуў яго ў бяздоньне і замкнуў яго ды прыпячатаў зьвéрху, каб ня зводзіў больш народаў, пакуль ня скончыцца тысяча гадоў; а пасьля гэтага мусіць быць разьвязаны на нядоўгі час.
  4. I ўглéдзіў я пасады, і пасядалі на іх, і быў ім дадзены суд; і дýшы сьцятых за сьвéдчаньне Ісусавае і за слова Божае, і тых, што не пакланіліся зьвéру ды абразý ягонаму і ня прынялі кляймá на лоб свой ані на руку сваю; і ажылі і панавалі з Хрыстом тысячу гадоў.
  5. Рэшта-ж памéршых не ажыла, пакуль ня скончыцца тысяча гадоў. Гэта пéршае ўскрасéньне.
  6. Шчасьлівы й сьвяты той, хто мáе частку ў пéршым ускрасéньні: над імі сьмéрць паўторная ня мáе ўлады, але бу~ дуць яны сьвяшчэньнікамі Бога і Хрыста ды панавáцімуць з Ім тысячу гадоў.
  7. I, як скончыцца тысяча гадоў, вызваліцца сатана із вязьніцы сваёй
  8. і выйдзе звадзіць народы на чатырох кутох зямлі, Гога і Магога, ды зьбіраць іх на вайну; лічба-ж іх, як пясок у моры.
  9. I выйшлі на шырыню зямлі ды акружылі табор сьвятых і мéста ўлюбленае; і зыйшоў ад Бога агонь з нéба ды зжор іх.
  10. I дябал, што зьвёў іх, бьіў кінены ў возера агністае ды сéркавае, дзé і зьвéр і фальшывы прарок; і будуць яны мучыцца ўдзéнь і ўначы на вéчныя вякí.
  11. І ўбачыў я вялікі бéлы пасад і Сідзячага на ім, ад аблічча Якога ўцякла, зямля і нéба, і не знайшлося мéсца для іх.
  12. I ўбачыў нябожчыкаў, малых ды вялікіх, стоячы перад Богам, і былі разгорнены кнігі; і разгарнулі іншую кнігу, што ёсьць жыцьця, і сýджаны былі мёртвыя, як напісана ў кнігах, паводле ўчынкаў іхніх.
  13. I аддала мора нябожчыкаў, што ў ім, і сьмéрць ды пéкла аддалі нябожчыкаў, што ў іх; і суджаны быў кожны паводле ўчынкаў сваіх.
  14. А сьмéрць і íгéкл&кінены ў возера вагністае. Гэта другая сьмéрць.
  15. I каго не знаходзілі запісанага ў кнізе жыцьця, кідалі яго ў возера вагністае.

 

Разьдзéл 21.

  1. I ўбачыў я новае нéба і новую зямлю, бо пéршае нéба й пéршая зямля мінулі,

1 мора ўжо няма.

  1. I я, Іоан, убачыў мéста сьвятое, новы Ерузалім, які зыходзіў ад Бога з нéба, прыгатаваны быццам нявéста, прыбраная дзеля мужа свайго.
  2. I пачуў я голас вялікі з нéба, мовячы: Вось скінія Бога з людзьмі, і Ён будзе жыць з імі; і людзі будуць Ягонымі, і сам Бог будзе з імі, іхні Бог.
  3. I абатрэ Бог усякую сьлязу з вячэй іхніх; і сьмéрці ўжо ня будзе, і ня будзе ўжо ані плачу, ані галошаньня, ані труду, бо пéршыя мінулі.
  4. I сказаў Сідзячы на пасадзе: Вось, рóблю ўсё новае. I кажа да мянé: Напішы, бо гэтыя словы праўдзівыя і вéрныя.
  5. I сказаў мнé: Стáлася. Я Альфа і Омэга, пачатак і канéц. Прáгнучаму дам Я дар з крыніцы вады жывое;
  6. хто пераможа, возьме ў спадчыну ўсё, і буду яму Богам, і éн будзе Мнé сынам.
  7. А для палахлівых і нявéрных, і для нягоднікаў і душагубаў, і для распусьнікаў і чарадзёяў і слуг íдалавых, і для ўсіх ілжывых — доля іх у возеры, палáючым агнём ды сéркаю, што ёсьць другая сьмéрць.
  8. I прыйшоў да мянé адзін із сямéх Ангелаў, тых, што мéлі сéм чáраў, напоўненых сямёма апошнімі плягамі, і загутарыў са мною, мовячы: Хадзі, пакажу табé жанчыну, нявéсту Ягнйці.
  9. І панёс мянé ў духу на вялікую ды высокую гару, і паказаў мнé мéста вялікае, сьвяты Ерузалім, што зыходзіў з нéба ад Бога
  10. і мéў хвалу Божую. I сьвятлó ягонае падобнае да найдаражэйшага кáменя, быццам крыштальнага кáменя ясьпісовага;
  11. і мéў ён мур вялікі й высокі, і мéў дванаццаць варотаў, і на вароцех дванáццаць Ангелаў і імёны напісаныя, якія ёсьць дванаццацёх родаў сыноў Ізраілявых.
  12. I ад усходу трое варотаў, і ад поўначы трое варотаў, і ад паўднй трое варотаў, і ад зáхаду трое варотаў.
  13. I мур мястовы мéў дванаццаць падвáлінаў, і на іх імёны дванаццацёх Апосталаў Ягняці.
  14. I той, што гутарыў са мною, мéў трысьціну залатую, каб абмéрыць мéста і вароты яго і сьцéны яго.
  15. I мéста ляжыць чатырохкутнікам, і даўжыня ягоная такая-ж, як і шырыня. I абмéрыў мéста трысьцінай на дванаццаць тысячаў стадыяў; і даўжыня ягоная і шырыня і вышыня аднолькавыя.
  16. I абмéрыў мур ягоны на сто сорак чатыры локці мéры чалавéчае, якая і áнгельская.
  17. I мур быў пабудаваны з ясьпісу; і мéста чыста залатое, падобнае да чыстага шкла.
  18. I падваліны муру мястовага прыаздоблены ўсякім камéньнем дарагім: пéршая падваліна ясьпіс, другая сапфір, трэцяя халькедон, чацьвéршая шмарагд,
  19. пятая сардонік, шостая сард, сёмая хрызалíт, восмая бэрыль, дзявятая тапáз, дзясятая хрызапрáс, адзінаццатая гіяцынт, дванаццатая амэтыст.
  20. I дванаццаць варотаў — дванаццаць пэрлаў: а кожныя вароты із аднаé пэрлы. I вуліца мéста чыста залатая, быццам шкло празрыстае.
  21. I храму ў ім ня ўглéдзіў я: бо храм ягоны ёсьць Госпад Бог Уседзяржыцель і Ягня.
  22. I мéста ня мáе патрэбы ў сонцы ані ў мéсяцу, каб асьвятлялі яго: бо хвалá Божая асьвяціла яго, і сьвéтач ягоны — Ягня.
  23. I народы збаўлёных хадзíцімуць у сьвятлé ягоным, і цары зямныя прынясуць у яго славу й чэсьць сваю.
  24. I вароты ягоныя ня будуць замыкацца ўдзéнь, а ночы там ня будзе.
  25. I прынясуць у яго славу й чэсьць народаў.
  26. I ня ўвойдзе ў яго нішто нячыстае ды рóбячае агіду й ілжу, а толькі запісаныя ў кнізе жыцьця Ягняці.

 

Разьдзéл 22.

  1. I паказаў мнé чыстую ракý вады жыцьця, сьвéтлую, як крыштал, што выходзіла із пасаду Бога й Ягняці.
  2. Пасярэдзіне вуліцы яго, наабапал ракí, дрэва жыцьця, што дае плады дванаццаць разоў, даючá на кожын мéсяц ягоны плод; і лісьці дзéрава на лéк народам.
  3. I ня будзе ўжо нічога вóклятага; і будзе ў ім пасад Бога й Ягняці, і рабы Ягоныя служыцімуць Яму.
  4. I ўглéдзяць аблічча Ягонае і імя Ягонае на лабóх іхніх.
  5. I ня будзе тамака ночы; і няма ў іх патрэбы ў сьвéтачу і ў сьвятлé сонца, бо Госпад Бог асьвятляе іх. I царыцімуць на вéчныя вякí.
  6. I сказаў мнé: Словы гэтыя вéрныя і праўдзівыя; і Госпад Бог сьвятых прарокаў паслаў Ангела Свайго паказаць рабóм Сваім, штó мусіць хутка стацца.
  7. Вось, хутка прыходжу. Шчасьлівы, хто хавае словы прароцтва кнігі гэтае.
  8. I я, Іоан, той, штобачыў гэта і чуў. I калі я пачуў ды пабачыў, я паваліўся пакланіціся перад нагамі Ангела, што паказваў мнé гэта.
  9. I кажа ён мнé: Глядзі, нé: бо я суслужнік твой і братоў тваіх прарокаў і хаваючых словы кнігі гэтае; Богу пакланіся.
  10. I кажа мнé: Не запячатывай слоў прароцтва кнігі гэтае: бо блізка час.
  11. Крыўдзіцель няхай яшчэ крыўдзіць, і нячысты няхай яшчэ апагáніваецца, і справядлівы няхай яшчэ чыніць справядлівасьць, і сьвяты няхай яшчэ асьвячаецца.
  12. I вось хутка прыходжу, і заплата Мая са Мною, каб аддаці кожнаму, як будзе дзéла ягонае.
  13. Я Альфа й Омэга, пачатак і канéц, Пéршы і Апошні.
  14. Шчасьлівыя, што выпаўняюць зáпаведзі Яго, каб была ўлада іх на дрэва жыцьця, ды каб увайшлі праз вароты ў мéста;
  15. а вонках сабакі й чарадзéі, і распусьнікі ды забойцы і служкі íдалавы, і ўсé, што любяць і чыняць няпраўду.
  16. Я, Ісус, паслаў Ангела Майго пасьвéдчыць вам гэта ў цэрквах. Я карóнь і род Давíдавы, зорка сьвéтлая і рáнічная.
  17. I Дух і нявéста кажуць: Прыхóдзь! I, хто прáгне, няхай прыходзе; і, хто хоча, няхай бярэ вадý жыцьця дармá.
  18. I я разам сьвéдчу кожнаму, хто чуе словы прароцтва кнігі гэтае: калі хто даложа да гэтага, узложыць на яго Бог плягі, напісаныя ў кнізе гэтай;
  19. і калі хто адыме ад слоў кнігі прароцтва гэтага, адь»íме ў яго Бог долю ягоную з кнігі жыцьця і з мéста сьвятога і з напісанага ў гэтай кнізе.
  20. Той, што сьвéдчыць гэта, кажа: Алé, хутка прыходжу! Амін. Алé, прыходзь, Госпадзе Ісусе!
  21. Лáска Госпада нашага Ісуса Хрыста з вамі ўсімі. Амін.